Пра пакуты беларускіх палітвязняў ужо задакументавана нямала гісторый. Значна менш вядома пра тое, што ўвесь гэты час перажывалі іх жонкі і маці, калі жыццё вымяралася не месяцамі і гадамі, а лістамі, спатканнямі, дзіцячымі пытаннямі і рэдкімі навінамі з-за кратаў. Вольга Севярынец, жонка вядомага палітыка, чакала мужа амаль шэсць гадоў, гадавала сына без бацькі, падтрымлівала іншых і не дазваляла свету забыцца пра Беларусь.
Сяргей ўжо некалькі гадоў жыве ў Польшчы і часам забываецца, што ён у іншай краіне: падобныя стравы, прыказкі, гумар і сямейныя традыцыі. І калі спрабуе расказаць знаёмым з Мінска, як выглядае жыццё над Віслай, кажа, што яго здзіўляла ў першыя месяцы.
Легальнае знаходжанне ў краіне з’яўляецца толькі першым крокам на шляху да новага жыцця ў Польшчы. Наступная задача, часта не менш складаная, гэта забяспечыць тры асноўныя патрэбы: медыцынскую дапамогу, адукацыю для дзяцей і жыллё.
Большасць беларусаў у Польшчы штодня размаўляе па-руску, але пасля эміграцыі многія пачынаюць інакш глядзець на беларускую мову. Адначасова ім даводзіцца асвойваць польскую, якая становіцца не толькі сродкам адаптацыі, але і часткай новага жыцця.
Грамадзяне Беларусі з’яўляюцца другой па колькасці групай замежнікаў, якія маюць сапраўдныя дазволы на знаходжанне ў Польшчы. Хоць пасля жніўня 2020 года іх колькасць значна павялічылася, беларусы рэдка становяцца галоўнай тэмай грамадскіх дыскусій. Аднак афіцыйныя звесткі дзяржаўных устаноў і вынікі сацыялагічных даследаванняў дазваляюць дастаткова дакладна ацаніць, як гэтая група ўплывае на эканамічнае становішча краіны.
После преследования в Беларуси Марина Зелёная переехала в Грузию, где создала проекты поддержки для соотечественников. Она уверена, что вынужденная эмиграция - это не только потеря дома, но и шанс сохранить себя, если рядом есть люди, готовые помочь. В интервью Марина рассказала, что больше всего нужно беларусам после переезда и почему спорт может стать частью восстановления.
32 чалавекі выйшлі на свабоду. Для іх родных гэта галоўнае. Не тэрміны, не артыкулы, не дзяржаўныя фармулёўкі, а простая рэч: чалавек больш не за кратамі. Але за радасцю ёсць непрыемнае пытанне. Калі людзей спачатку садзяць па палітычных справах, а потым выпускаюць партыямі пад словы пра “гуманізм”, ці можна гэта сапраўды называць памілаваннем?
Дар убеждения или гипноз? Об этом говорят люди, которые стали жертвами телефонных мошенников. Как же получается, что люди, которые много раз слышали про аферистов, сами попадают в их капкан и лишаются порой огромных денег. Почему такие схемы работают и что помогает человеку вернуть контроль над ситуацией, мы поговорили с психологом Ксенией Мелешко.
Мошенники по телефону никогда сразу не говорят о деньгах. Обычно разговор начинается издалека. Звонят якобы из «КГБ», «СК», «милиции», «поликлиники», «отдела безопасности банка», уверенно и называют ваши данные. А через несколько минут могут подвести к тому, что ситуация очень серьезная и действовать нужно немедленно.
Ирине позвонили в конце рабочего дня, когда телефон и так не замолкал. За несколько часов мошенники убедили её, что на неё пытаются оформить крупный кредит, отправили к банку и требовали взять деньги самой, чтобы перевести их на «безопасный счёт». До кредита дело не дошло, её остановили сомнения и звонок мужа.
