Лепшы сацыяльны работнік раёна – Тамара Волах

Сем жанчын: Алена Уладзіміраўна Берташ з в. Дзяніскавічы, Людміла Станіславаўна Бабрыковіч (в. Малькавічы), Тамара Сяргееўна Волах (в. Хатынічы), Эма Канстанцінаўна Кірэйчук (в. Ліпск) і дзве ганцаўчанкі Вера Мікалаеўна Шабуніна і Наталля Мікалаеўна Мартыновіч каля дзвюх гадзін на сцэне ГДК спаборнічалі за званне “Лепшы па прафесіі”. 

Жанчыны праявілі сябе не толькі як сацыяльныя работнікі і прайшлі некалькі экзаменацыйных іспытаў, дэманструючы тэарэтычныя веды ў сваёй прафесійнай сферы, але і паказалі сябе цудоўнымі гаспадынямі, прыгатаваўшы прыгожыя і на выгляд вельмі апетытныя стравы.

Конкурс сярод сацыяльных работнікаў быў не ва ўсім падобным на іншыя. На мерапрыемстве было і весела, і цікава, а іншы раз на душы было сумна і балюча, а на вачах у некаторых гледачоў з’яўляліся слёзы. Асабліва калі канкурсанткі расказвалі шчымлівыя гісторыі і вершы пра абяздоленых, адзінокіх бабулек і дзядуль, якіх нямала жыве і побач з намі, а іх мы не заўважаем, раўнадушна праходзім. Гэта толькі знешне здаецца, што сацыяльны работнік – чалавек, які ідзе да адзінокіх бабулі ці дзядулі і прынясе прадуктаў. Сацыяльныя работнікі для многіх адзінокіх пажылых людзей амаль што як родныя і самыя дарагія людзі. Але не толькі прынесці дроў, вады ці прадукты з магазіна яго абавязак. Немалаважнымі з’яўляюцца такія якасці, як дабрыня, чуласць, спачуванне. высокі ўзровень гуманнасці, развітая інтуіцыя, уменні суперажываць чужому гору, прыстойнасць, сумленнасць, бескарыслівасць, адказнасць, працавітасць, эмацыйная ўстойлівасць. Сацыяльны работнік і дарадца, і медык, і іншы раз радней за самых блізкіх людзей, якія кінулі сваіх бацькоў.

Як сказала адна з удзельніц конкурса, седзячы каля акна бабулька з раніцы да вечара можа чакаць, калі да яе хто прыйдзе, каб хоць крышачку разбавіць адзіноту і проста пагаварыць. Гэта каштуе дарагога. Таму і конкурс атрымаўся не пампезны, не вычурны і выклікаў розныя эмоцыі. Натуральна, як і адбываецца ў жыцці паўсядзённа. І сацыяльныя работнікі праўдзіва гэта паказалі.

І ў гумарыстычнай сцэнцы адна з удзельніц паказала, што розныя бываюць падапечныя ў работнікаў і не “падарунак” ёсць і сацыяльныя работнікі. У тэатралізаванай пастаноўцы выкрылі такога дзядулю-сімулянта, які толькі капрызнічаў, піў гарэлку, каб падняць ціск і мяняў работнікаў, якія да яго прыходзілі. А работнікі сацыяльнай службы, як паказала сцэнка, таксама бываюць рознымі – няўважлівымі, фанабэрыстымі і “эканомнымі” – адна такая накупіла хуткапсуючыхся прадуктаў дзядулі на месяц наперад, каб менш хадзіць…

Самым прыемным і ўрачыстым момантам было ўзнагароджванне. Віншавала ўдзельніц старшыня журы Ірына Шут. Акрамя слоў ўдзячнасці гэтым сціплым людзям за іх працу, Ірына Леанідаўна ўручыла усім памятныя і каштоўныя падарункі і аб’явіла вынікі конкурса.

Другое месца ў конкурсе “Лепшы па прафесіі” журы прысудзіла Людміле Бабрыковіч з вёскі Малькавічы, а трэцяе заваявала ганцаўчанка Наталля Мартыновіч. Астатнім чатыром удзельніцам прысудзілі чацвертае месца, бо, вядома ж, галоўная іх перамога – гэта удзячнасць за тое, што гэтыя мілыя жанчыны робяць высакародную справу.