Будчакі свята працаўнікоў сяла адзначылі з Сяргеем Славянскім

Яшчэ задоўга да пачатку святкавання людзі, як мурашы, сцякаліся ў вясковы клуб. Зала была запоўнена, а людзі ішлі і ішлі. Ужо не было дзе сесці, але вяскоўцаў гэта не засмучала – яны стаялі ў праходах. Здавалася, што ўсе пакінулі ўсе свае справы і прыйшлі сюды.

Свята працаўнікоў у сяле пачалося традыцыйна: сноп, каравай, узнагароды, – а вось што было далей… Было ўражанне, што дах у клубе хутка сарвецца і ўзляціць… Такога аўтар матэрыялу не бачыла ні на адным свяце. Пад песні Сяргея Славянскага, які быў госцем свята, некаторыя вяскоўцы так танцавалі, што распраналіся да маек. Дзеці, моладзь, бабулі – падпявалі і прытанцоўвалі ўсе.

Да гэтага спевака ў будчакоў асаблівая любоў. Ён прыязджае да іх ужо каторы раз. Калі было святкаванне 500-годдзя з дня ўпамінання вёскі Будча ў гістарычных дакументах, то Сяргея Славянскага ў прамым сэнсе насілі на руках. І цяпер вяскоўцы зрабілі б тое самае, але загадчык клуба, як варатар, пільнавала і не пускала народ на сцэну. Некаторыя ўсё ж прарываліся да спевака. А калі ён ішоў са сцэны ў залу, то яго ледзь не павалілі, так абдымалі.

Славянскі быў і спеваком, і вядучым, арганізаваў для вяскоўцаў не проста канцэрт, а цэлую праграму. Ён запрашаў людзей на сцэну, гутарыў з імі, віншаваў. Разам з вяскоўцамі ён вызначыў, чыя любоў мацнейшая – мужчынская ці жаночая; калі мужчына вырашае, што яму пара жаніцца… Было вельмі цікава. А калі скончылася праграма, то гледачы не хацелі адпускаць артыста, прасілі спяваць яшчэ і яшчэ. У знак падзякі ў час выканання песень на біс усе прысутныя ў зале ўставалі з месцаў і падпявалі стоячы. Іншы раз падпявалі так, што заглушвалі спевака. Калі скончыўся канцэрт, да спевака выстраілася чарга, каб  сфатаграфавацца з ім і ўзяць аўтограф.

Сваю папулярнасць у Будчы Сяргей Славянскі пры размове з журналістам растлумачыў так: “Гэта цяжка растлумачыць – мабыць, узнікла ўзаемная любоў. Я пасылаю ім сваю дабрыню, а гледачы мне плацяць тым жа. Вельмі прыемна, што ў далёкіх  вёсках знаюць мяне і ведаюць на памяць мае песні. Мне вельмі прыемна тут бываць. Але калі сказаць па праўдзе, то я ніколі не адказваюся ад маленькіх пляцовак. Якая розніца, дзе жыве чалавек. Усе мы з аднаго цеста. Тут такія ж людзі, як у Брэсце ці Маскве. А калі яшчэ гледачы такія актыўныя танцоры, то гэта яшчэ  больш    падбадзёрвае, выклікае  натхненне…”

Сярод гасцей свята быў начальнік зямельнай службы Аляксандр Антановіч. На свяце ён зачытаў прывітальнае пісьмо ў адрас працаўнікоў сяла ад імя старшыні райвыканкама Аляксандра Саланевіча, а потым уручыў вяскоўцам  некалькі ўзнагарод.

Старшыня калгаса Сяргей Мышкавец атрымаў ліст падзякі.

Падзяку ад імя міністра сельскай гаспадаркі  Леаніда Зайца аб’явілі галоўнаму заатэхніку Валянціне Васільеўне Ярашэвіч за добрасумленную працу і асабісты ўклад у развіццё гаспадаркі.

Аператара машыннага даення Валянціну Міхайлаўну Дайлід ўзнагародзілі ад малочнага завода.

Ліст-падзяка Ганцавіцкага райвыканкама ўручана  таксама трактарысту-машыністу Анатолю  Міхайлавічу Рулінскаму за шматгадовую добрасумленную  працу і асабісты ўклад у развіццё аграпрамысловага комплекса.

Граматай раённага Савета дэпутатаў узнагародзілі і Аляксандра Міхайлавіча Савеню. Ганаровай граматай ад прафсаюзаў  за добрасумленную працу і высокія  паказчыкі ўзнагароджана Алена Іванаўна Савеня.