Старшыня-рацыяналізатар

Геніяльная ідэя, якая прыйшла ў светлую галаву кіраўніка-рацыяналізатара, была простай.

Па старой тэхналогіі траву касілі, па некалькі разоў варочалі, а калі яна падсыхала, зграбалі ў валкі і падбіралі. Затым закладалі ў яму і трамбавалі. На арганізацыю ўсёй работы трэба было многа паліва. Эканомія пры новым спосабе закладкі сенажу заключалася ў тым, што ў сянажную яму паклалі ўжо спрасаваныя цюкі сена, а замест кансерванту (рэчыва, неабходнага для якаснага захоўвання прадукцыі раслінаводства) налілі сыроваткі, якую прывезлі з малаказавода.

Траншэю закрылі, аб гэтым адрапартавалі наверх, а старшыня пайшоў на павышэнне ў райвыканкам. Пра гэтую яму ўсе забылі. Прайшло некалькі гадоў, а кармы з той ямы так і не чапалі – усё ж такі новая тэхналогія, і закансервавана ўсё як мае быць…

І вось брыгадзір гэтага калгаса выпусціла сваю свінню пабегаць па вуліцы. Дык трэба ж, каб нейкае ліха занесла яе на гэтую яму, – можа, яна захацела пакаштаваць тых кармоў, а можа, па якой другой прычыне яна туды забегла і правалілася… Над сялом раздаўся прарэзлівы свіны віск, як усё роўна яе колюць. Але ж пры забоі свінчо павішчыць і сціхне. А тут вішчыць свіння і не супакойваецца. Вяскоўцы пачалі збягацца на месца здарэння, каб пабачыць, што там адбываецца.

Вакол ямы бегала ашпараная свіння: скура яе была чырвонай, як цукровы бурак, а шэрсць адсутнічала нават на вушах – і верашчала, што ад закладала вушы. А з ямы ў тым месцы, дзе яна правалілася, валіла пара. Як потым высветлілася, замест кармоў, нарыхтаваных па новай тэхналогіі, у яме былі кіслата і нейкі бруд. Бедную свінню прыйшлося дарэзаць, а вось наватар-рацыяналізатар гэтай тэхналогіі працуе на даволі высокай пасадзе і па сённяшні час.

Мужыкі яшчэ і жартавалі: “Гэта ж трэба, якая галава наш былы кіраўнік! Хоць і не атрымаліся па новай тэхналогіі кармы, затое вынайшаў, каб свінню, не смалячы яе, можна было адразу разбіраць”.