Сакрэт «залатых» юбіляраў з Дзяніскавіч – вера ў Бога і цярпенне

 Але не толькі пра сакрэты іх сямейнага даўгалецця пайшла размова. Аказалася, што сустрэча з Вольгай Аляксандраўнай у нас не першая. 10 гадоў таму мы пісалі пра яе маці і грамадзянку Польшчы, якія сустрэліся больш чым праз паўвека пасля таго, як немцы вывезлі іх у Германію. Гэты артыкул, тады яшчэ ў газеце “Спадарожнік”, Вольга Аляксандраўна зберагла. 
У 1942 годзе яе маці і бацьку з Задуб’я забралі немцы і прымусілі працаваць у бауэра, так называлі гаспадара ў Нямеччыне, які быў фермерам. Там у Кёнігзбергу, зараз гэта расійскі горад Калінінград, у 1944 годзе і нарадзілася Вольга Аляксандраўна. І зараз яна з’яўляецца малалетнім вязнем Вялікай Айчыннай вайны.

Нялёгкая доля выпала Вользе Аляксандраўне. У 1944 годзе іх сям’ю вызваліла Чырвоная Армія. Бацьку забралі на фронт. А калі маці з маленькай Вольгай вярталася дадому ў Задуб’е, то іх напаткала вялікае гора: апярэдзіла пахаронка з фронту са звесткай аб тым, што загінуў бацька. “Яшчэ не дайшлі да вёскі, ідучы пешшу з Малькавіч, як маёй маці сказалі, што таты больш няма, а майго дзеда за сувязь з партызанамі расстралялі паблізу вёскі. Вяскоўцы расказавалі, што і маю бабулю завязлі на месца, дзе забілі дзеда, і таксама застрэлілі. Так іх людзі і пахавалі ў адной магіле».

Не было і хаты… немцы яе спалілі. Але дзявацца не было куды – засталіся на радзіме. Перажыла Вольга галоднае пасляваеннае дзяцінства, скончыла толькі 4 класы школы, бо галеча была, трэба было зарабляць, каб выжыць. У 15 гадоў ужо на заробкі ездзіла на Украіну…

Не лягчэй жыла і сям’я Барыса Васільевіча – цяжкая праца ў калгасе, таксама ездзіў на заробкі аж ў Навасібірск, бо жылі бедна.

Але пра сваё каханне Барыс Васільевіч, хоць і не ахвочы шмат гаварыць, расказвае з цеплынёй і лагоднай усмешкай: “Каханне было, можна сказаць, з першага погляду. У 1960-м з Дзяніскавіч я са знаёмым прыехаў у Задуб’е і, калі ўбачыў Вольгу праз акно, адразу закахаўся, такая яна была прыгажуня”. Пасля гэтага яны сталі пісаць адзін аднаму пісьмы – іншай сувязі не было, а дабірацца па балотнай дарозе праз 30 кіламетраў – не находзішся ды і працаваць трэба было. Нядоўга думаючы, Барыс вырашыў ажаніцца, але першая спроба сватаўства была няўдалай. Адмовіла Вольга, бо было тады ёй яшчэ 16 гадоў. А праз год, на Пасху, 1 мая 1962 года, усё ж пажаніліся.

Малады забраў, як тады было заведзена, жонку ў бацькоўскі дом у Дзяніскавічы, з таго часу і жывуць яны ра-зам.

У прыкмету, што жаніцца ў маі нельга, юбіляры не вераць. “Ніхто тады пра гэта не ведаў і не думаў, жылі, працавалі, гадавалі дзяцей, – сказала Вольга Аляксандраўна. – За жыццё ўсяго было, і сварыліся, канешне, але трэба было камусьці ўступаць. Цярпенне трэба, бо інакш нічога не будзе. З свёкрам і свякроўю 25 гадоў у адной хаце пражылі. А хто так жыў, ведае, што нявестцы нялёгка прыходзіцца. І хоць дзеці асобна жывуць, я да сваёй нявесткі стаўлюся з павагай і любоўю, таму што жыццё навучыла: не трэба заступацца за сына, бо маладыя памірацца, а ты потым застанешся вінаватаю. Можа, і сакрэт доўгага сумеснага жыцця людзей нашага пакалення ў тым, што цяжэй было жыць і прыходзілася цярпець і ўступаць адзін аднаму”.

Адзначылі юбіляры 50 гадоў сумеснага жыцця вялікім застоллем і шматлікай колькасцю гасцей. “Каб не дзеці і ўнукі, то не рабілі б мы і застолля вялікага. Працы ў полі і на агародзе зараз шмат. А мы ж яшчэ і зямлі два гектары маем, і каня гаспадар трымае”, – расказвае Вольга Аляксандраўна.

Юбіляры выгадавалі дваіх дзяцей, маюць чатырох унукаў і праўнука. Сын Алег жыве ў Дзяніскавічах, а дачка Галіна – у Ганцавічах.

На думку гаспадыні, у жыцці ім дапамагае вера ў Бога. Вольга Аляксандраўна лічыць, што сілы, здароўе і дабрабыт ім і іх дзецям дае Бог. У хаце сям’і Сукач больш за 50 абразоў розных святых. А малітваў гаспадыня ведае на памяць больш чым за паўсотні. Некалькі агульных сшыткаў спісала і прыгожа аформіла рознымі карцінкамі і выразкамі Вольга Аляксандраўна і амаль усе ведае на памяць.

“Неяк запрашалі мяне і суседку ў малітоўны дом да баптыстаў, якія не прызнаюць ікон, і я ўжо збіралася пайсці. Але напярэдадні ноччу прысніўся мне сон, што іду я туды і чую голас, які кажа – не спыняйся, ідзі далей… Раніцай я прачнулася і вырашыла, што не пайду, і якраз сяброўку сваю сустрэла, а тая і пытае, ці не забылася я, што нас запрасілі? Ну, я і расказала пра сон. А яна мне і кажа, што таксама гэтай ноччу прысніла дзіўны сон, што гарыць шчыт на нашай хаце… І гэта, таксама лічу, знак быў мне ад анёлаў”, – расказала Вольга Аляксандраўна.

З малітвай, верай у Бога і любоўю так і жыве сям’я Сукач. І сакрэты сямейнага шчасця ў іх звычайныя: цярпенне, павага і вера.

“Шчасце наша, што дзяцей і ўнукаў выгадавалі і выхавалі працавітымі і паважанымі людзьмі, і мы з дзедам ганарымся. Малюся за ўсіх, каб аберагалі іх гасподзь і святыя, – сказала Вольга Аляксандраўна. – А нам, як Бог дасць, то яшчэ пажывем. Хочацца жыць і радавацца за іх, і каб часцей наведвалі”.