Пра надзел зямлі, «турботу» аб людзях

Вырашыў праз газету расказаць пра становішча, якое склалася вакол нашага хутара, які знаходзіцца каля вёскі Агарэвічы. А пачалося гэта з таго, што больш за 10 гадоў таму назад мы купілі гэты хутар дзеля вядзення сваёй падсобнай гаспадаркі. У тыя часы, каб пасадзіць бульбу ці назапасіць сена, калгас даваў у нагрузку для апрацоўкі надзелы буракоў, ільну і іншае. Было вельмі нязручна і цяжка працаваць у якой-небудзь арганізацыі і ў дадатак цягнуць калгаснае ярмо. Мала таго, дык гэтак званыя соткі давалі далёка ад вёскі, бывала і больш за 10 км. Што цягнула цэлы шлейф лішніх клопатаў, пачынаючы ад пасадкі і апрацоўкі, заканчваючы зборам і дастаўкай да дома ўраджаю ці сена. Іншым словам, усё было зроблена дзеля таго, каб чалавек быў як мага болей заклапочаны дарэмнай працай і ў галаву не лезлі розныя думкі аб нашым “шчаслівым жыцці”. 

Каб не карміць дарма рознага роду “парторгаў” і другіх гультаёў, паехаў у суседнюю дзяржаву, у Маскву, зарабіў грошай і купіў гэты закінуты, паросшы кустамі, хутар.

Усе папярэднія гады апрацоўвалі мы гэты ўчастак: аралі поле канём, касілі траву на сена, высякалі хмызнякі і другое. Праз колькі часу хтосьці на ўчастку зваліў дзве велізарныя таполі і спаліў хлеў. Таполі нехта невядомы забраў на дровы, толькі пакінуў пасля сябе галлё.

І тут работнікі сельсавета прапанавалі знесці пабудову. Мы, як законапаслухмяныя грамадзяне, пайшлі насустрач і знеслі старую хату. Усё роўна на яе рамонт ганцавіцкіх заробкаў не хапала. А так як сельскі Савет потым ніякіх нараканняў на нас не меў, то мы і далей карысталіся гэтым участкам, адным словам, карміліся з яго.

І вось, 29 лютага гэтага года прыйшло пісьмо з райвыканкама аб нямэтавым выкарыстанні зямельнага ўчастка і ліквідацыі дадзенага факта да 1 красавіка. Іншымі словамі, зямлю забіраюць. Каб захаваць сваё права на ўчастак, я павінен быў пабудаваць на ім дом.

На прыёме ў старшыні райвыканкама на маё пытанне канкрэтнага адказу я так і не атрымаў. У асноўным звялося да таго, што гэта непрывабна. І на ўсе мае абгрунтаванні, што я жыву з гэтага хутара, кармлю сям’ю, а малако маю і для сябе, і для суседзяў пенсіянераў-інвалідаў, лішкі дзяржаве здаю, — нічога не пачуў. Мне ўсё казалі, што выйшаў указ аб навядзенні парадку на зямлі і патрэбна яго выконваць. Можа, яно і так. Іншы раз глянеш на вёскі — пазарасталі, аж жах бярэ. Адна надзея і засталася на МНС. Але ж, думаю, што існуе не толькі ўказ аб навядзенні парадку на зямлі, але ёсць і імкненне з боку дзяржавы не дапусціць пагаршэння матэрыяльнага становішча грамадзян.

Увогуле, у дадзеным выпадку сябе вінаватым не лічу. Сказалі знесці пабудову — знёс, сказалі заплаціць падаткі — заплаціў, што яшчэ патрэбна? Навошта цягнулі дагэтуль, даўно б папярэдзілі, растлумачылі.

Дык да каго звяртацца, калі глядзяць не на аб’ектыўныя выгады для людзей, а на распараджэнні? А тое, што ад гэтага людзі пакутуюць, і справы няма? Старшыня сельскага Савета назначаецца старшынёй райвыканкама, той – вышэйшым начальнікам, і гэтак далей. А ўвогуле перад намі не адказваюць, таму як мы іх не выбіралі. Добра памятаецца, як адзін з назначаных кіраўнікоў раёна “змагаўся” з старшынямі калгасаў. Каля 10 чалавек звольніў з працы, а вынік няцяжка зараз убачыць на становішчы калгасаў. Другі “ваяр” у асноўным змагаўся з заводамі і газетай “ГЧ”. Да чаго ён дазмагаўся, таксама кожны ведае.

Дзіву даешся, чарнобыльскія землі асвойваюць, а тут з апрацаванай праганяюць. А як жа распараджэнне прэзідэнта аб развіцці падсобных гаспадарак, садзеянні ў вырошчванні і атрыманні як мага большай колькасці сельгаспрадукцыі?

З усяго бачу адно выйсце — выбіраць мясцовую ўладу павінна насельніцтва. Толькі тады кіраўнікі будуць думаць пра дабрабыт свайго выбаршчыка, ад якого залежаць і іх заробкі. А надзел забірайце, можа, вам ён больш карысці дасць – бо на апрацаваных участках жа лягчэй здабыць ураджай, чым на паросшых хмызняком і лесам тых гектарах, якія запусцілі…