Ветэран хацеў бы зноў сустрэцца з Лукашэнкам

«Хіба я гэтага не заслужыў? Ну колькі ж можна прасіць… Старшыня сельсавета, як убачыць, то адварочваецца. Лянуецца лішні раз зайсці. Мяне на смех паднімае. Я ж за ўсё жыццё ні разу нікога не падмануў, а сёння яны з мяне здзекуюцца», – пажаліўся Іван Казак. Аб гэтай сітуацыі на гарачую лінію «ГЧ» на мінулым тыдні паведаміла дачка ветэрана, якая жыве ў г. Ганцавічы, пенсіянерка Таццяна Адамовіч. Яна расказала, што яе 86-гадовы бацька Іван Андрэевіч Казак, адзіны ветэран у Хатынічах, ужо з дзясятак гадоў спадзяецца, што да Дня Перамогі ў якасці падарунка ён атрымае не калбасу з гарэлкай, а яму дапамогуць загарадзіць каля дома плот ды прыбраць рэшткі хлява.

Ветэран расказаў, што ён ніколі не шукаў лёгкіх шляхоў. Два гады яго маладосці забрала вайна. Ён разам з сотнямі землякоў у чэрвені 1944 года адправіўся ў Польшчу, дзе дапамагаў будаваць масты, пераправы, мініраваць і размініраваць тэрыторыю. “Цяжка ўспамінаць тыя гады, бо рускім салдатам цяжка жылося. Есці не было чаго, марожаную рыбу смакталі. Бульбу ў вядры варылі. Добра, што Амерыка карміла, інакш зусім цяжка было б”, – са слязьмі на вачах успамінаў Іван Андрэевіч. Ён распавёў, што служыў радавым стралком ў 48 стралковым батальёне. Разам з саслужыўцамі пабываў у Аўстрыі і ў Германіі. Яго ўразіла, што ў Германіі на той момант было вельмі культурнае жыццё. “О, каб мы так жылі, то такога беспарадку, як сёння, у нас не было, б”, – кажа Іван Казак.

З Германіі ветэран разам з сваім батальёнам дабраўся да Мінска на машыне, а там і дамоў. У роднай вёсцы 42 гады працаваў у калгасе сеяльшчыкам, і будаўніком. З калгаса пайшоў на пенсію. Пакуль сам мог спраўляцца па гаспадарцы, нічога ў мясцовай улады не прасіў. Разам з жонкай выгадаваў дваіх дачок. Дочкі даўно жывуць асобна, у Ганцавічах. Каля трох гадоў назад памерла жонка Івана Андрэевіча, стала ўдавой дачка Таццяна, якая зараз на пенсіі. Другая дачка працуе на ААТ “Модуль”, і ёй хутка на пенсію. За дзедам даглядае жонка ўнука, які пражывае ў Хатынічах, ды і дачка Таццяна часта яго наведвае.

Як расказала Таццяна Іванаўна, гісторыя з плотам даўнейшая. Яна расказала, што дзед прасіў старшыню сельсавета Генадзя Перашчука загарадзіць плот каля пяці гадоў назад ці болей. На той час яму прывезлі ў двор штакет, потым жэрдкі і слупы, і з таго часу будматэрыял ляжыць нерухома. “Яны мне пяць гадоў абяцаюць, за нос водзяць. У мінулым годзе перад Днём Перамогі зайшлі старшыня сельвыканкама Перашчук і ўжо былы старшыня калгаса Куратнік, кажуць, мы табе да Дня Перамогі пабудуем плот. Ну, вось два гады мінула, святы прайшлі, а яны свае абяцанкі не выканалі”, – сказаў Іван Казак.

“Вось старшыня калгаса цяперашні малайчына, я толькі папрасіў пераараць агарод. Хоць новы чалавек, а пастараўся, і на наступны ж дзень агарод мне перааралі”, – пахваліў ветэран.

Наконт старшыні сельвыканкама сказаў, што яго абыякавасці ўжо нельга цярпець. “Узяў прыслаў алкашоў двух без сякеры, без ніякага інструменту, з пустымі рукамі. Мне прыйшлося іх адправіць, бо цвікоў не было. Ды і хто ж святам платы гародзіць?!” – патлумачыў ветэран.

Пазіцыя кіраўніка сельсавета сапраўды вельмі дзіўная. Генадзь Перашчук, як пачуў канкрэтнае пытанне ад карэспандэнта “ГЧ”, калі будзе ў ветэрана плот, неяк ўзлаваўся і сказаў, што ў ветэрана ёсць дочкі і ўнук, якія маглі б даўно самі загарадзіць. “Мы яму ў гэтым годзе і ў мінулым давалі грошы, дык хай бы і загарадзіў”, – патлумачыў Г. Перашчук. Дарэчы, па словах дачкі, грашовую дапамогу 300000 руб. далі, калі яна напісала заяву. У мінулым годзе дапамога склала 400000 руб.

“Дык гэтыя грошы не памяшалі б на лякарствы, бо дзед жа па адпачынках не ездзіць, а здароўе з гадамі горшае”, – сказала Таццяна Іванаўна.

У сваю чаргу старшыня сельвыканкама Генадзь Перашчук сказаў, што ветэран не быў па-за яго ўвагай. «Я тры разы быў у ветэрана, сельсаветаўскі рабочы адзін раз абкошваў яму сядзібу, вось і агарод яму зааралі з маёй дапамогай», – расказаў Г. Перашчук.

Уразіла пазіцыя дэпутата раённага Савета дэпутатаў, Віктара Дразда, які замест таго, каб разабрацца ў пытанні, паставіў пад сумніў ветэранскі статус Івана Казака, бо ў запісах сельвыканкама той афіцыйна значыцца працаўніком тыла. Віктар Дрозд сказаў, што да яго ветэран не звяртаўся і спешна развітаўся с карэспандэнтам. Такое ўражанне, што ў мясцовай улады нейкія апальныя адносіны да пажылога чалавека, які не па слыху знае, што такое вайна, які пасля вайны не сядзеў на дармавых пенсіях, а зарабіў сабе калгасную.

У савецкія часы Іван Казак, як перадавы сеяльшчык, разам з трактарыстам Андрэем Шамрылам ездзіў на семінар, дзе за руку віталіся з Аляксандрам Лукашэнкам. “Вось бы сёння з ім сустрэцца ды пагаманіць, як з сябрам, – Іван Андрэевіч. – Я б яму расказаў, якую ласку я зарабіў у калгасе”. Па словах ветэрана, сёння лёгка жывецца толькі чыноўнікам, таму, відаць, і дастукацца да іх іншы раз цяжка.

Праўда, адзіны, хто ўважліва выслухаў праблему ветэрана з ліку тых чыноўнікаў, да якіх дазванілася карэспандэнт, – гэта намеснік старшыні райвыканкама Сяргей Сарокаў. Ён запісаў каардынаты ветэрана, і праз паўгадзіны пасля размовы з ім старшыня сельсавета наведаў ветэрана. Але, на жаль, не для таго, каб зрабіць плот, а толькі каб пацешыць пажылога чалавека наступным абяцанкам, ды яшчэ пасля і папракнуць яго за лішнія турботы.

Гэтыя дарэмныя паходы і разборкі на мінулым тыдні расхвалявалі ветэрана і давялі да адчаю. “Гэта ж чакаюць, пакуль чалавек памрэ. Я каб магла ўкапаць слупы, то даўно загарадзіла б чатыры праслы гэтага плота. Але ж там такія жэрдкі, што іх яшчэ трэба распілоўваць”, – сказала Таццяна Іванаўна.

Па яе словах, каб ветэран быў бацькам якога-небудзь чыноўніка, то даўно зрабілі б плот і павалены хлеў прыбралі б, а як звычайны калгаснік… то хай сам разбіраецца.