Незвычайнае дрэва памірае ў Івацэвіцкім раёне: чым яно адметнае?

У вёсцы Аброва Івацэвіцкага раёна высах двухсотгадовы дуб-волат, які меў выбітную асаблівасць. Незвычайнае дрэва знаходзіцца на мясцовых могілка і было прызнана батанічным помнікам прыроды. Гэта азначае, што дуб трымаецца пад аховай дзяржавы.

Але дрэва цікава не толькі сваімі ўражальнымі памерамі. На яго галінах знайшлося месца для гнездавання белых буслоў. Усяго тут было шэсць буслянак. Пры гэтым сам тып гнездавання не характэрны для беларускай папуляцыі згаданых птушак.

І вось вядомы журналіст, выдавец, фатограф і вандроўнік Сяргей Плыткевіч падзяліўся допісам пра наведванне Аброва.

“Па дарозе ў Пінскі раён не мог не заскочыць у вёску Аброва. Дуб памёр канчаткова. З шасці буслянак тры аказаліся жылымі…”, – піша Плыткевіч у сваім фэйсбуку.

Сама вёска Аброва таксама мае цікавую гісторыю. Знаходзіцца яна за 38 кіламетраў у напрамку на поўдзень ад горада Івацэвічы. Шлях да Брэста складае 175 кіламетраў. Вёска знаходзіцца на паўночнай ўскраіне шырокай забагненай і часткова меліяраванай мясцовасці, вядомай як Спораўскія балоты.

Аброва вядома сваёй дзейнай драўлянай праваслаўнай царквой Святога Міхаіла Архангела – помнікам драўлянага дойлідства. Царкву пабудавалі ў 1860 годзе. Яна ўключана ў Дзяржаўны сьпіс гісторыка-культурных каштоўнасьцяў Рэспублікі Беларусь.

Як сведчаць некаторыя дакументы, першая царква (Крыжаўзвіжанская) ў Аброве была пабудавана ў 1754-1757 гадах. У свой час яна належала Віленскаму Стара-Троіцкаму манастыру бенедыктынцаў.

Пасля паўстання Тадэвуша Касцюшкі Аброва разам з царквой перадалі ва ўладу памешчыцы Еўдакіі Казлянікавай. Яна ў 1800 годзе абнавіла царкву, дах будынка пакрылі гонтам. Але ў 1860 годзе быў узведзены цалкам новы будынак новай царквы. Яе асвяцілі ў гонар Святога архістратыга Міхаіла і так царква стала Свята-Міхайлаўскай.

За савецкім часам царква была зачыненая і паступова прыходзіла ва ўпадак. Некаторыя з абразоў царквы захоўваліся ў дамах вяскоўцаў, але нешта было і раскрадзена.

У 80-90-х гадах мінулага стагоддзя жыхары Аброва самастойна вырашылі адрамантаваць царкву ды ажывіць яе. Грошы збіралі вёскай, самі і майстроў шукалі, самі працавалі. Такім чынам, храм аднавілі з максімальным захаваньнем формы, зместу і стылю.