Каля двухсот жыхароў і гасцей вёскі прыйшло на свята, якое распачалося ў чатырнаццаць гадзін ля вясковага клуба. Калі б святкаваць пачалі крыху пазней, то жадаючых павесяліцца, безумоўна, было б болей, таму што ў суботні дзень асноўная маса людзей працоўнага ўзросту шчыравала на працы, а весялілася ў асноўным моладзь.
Сваю работу Алена Аляксандраўна вельмі любіць і расказвае пра яе з захапленнем. «Многія лічаць, што бібліятэкар, акрамя выдачы кніг чытачам, сядзіць і цэлы дзень чытае або шкарпэткі вяжа. Гэта зусім не так», – пачала свой аповед бібліятэкар.
«Мне заўсёды хацелася быць настаўніцай, пагэтаму я паехала паступаць у педінстытут імя М. Горкага, здала экзамены, але спалохалася конкурсу і вырашыла забраць дакументы. А тут жанчына з Магілёўскага тэхнікума якраз агітавала паступаць да іх, і я рызыкнула. Не ведаю, як у мяне склалася б з педагогікай, але бібліятэчная справа мне вельмі падабаецца. Чытаць я ўвогуле вельмі люблю, стараюся сачыць за цікавымі навінкамі і, калі выдаецца вольная хвілінка, абавязкова чытаю, – расказвае Алена Іванаўна. – У мяне ёсць любімыя пісьменнікі і творы, якія я перачытваю ўжо можа 20 ці 30 разоў, напрыклад, «На ростанях» Я. Коласа. Асабліва мне падабаецца чытаць пісьменнікаў, якія раней былі пад забаронай».
Ужо некалькі гадоў жыхары вёскі Любашава змагаюцца з няспраўнай каналізацыяй па вуліцы Маладзёжнай. Яшчэ тры месяцы таму камунальнікі запэўнівалі, што хутка праблема будзе вырашана, але на мінулым тыдні вяскоўцы зноў абрывалі тэлефон рэдакцыі і прасілі карэспандэнтаў прыехаць і сфатаграфаваць той злашчасны каналізацыйны калодзеж, з якога бярэ пачатак рэчка-ванючка.