Падатак на “паразітаў і тунеядцаў”

Каб без работы яны не швэндаліся, прэм’ер-міністр прапанаваў: «У кожным раёне неабходна штогод ствараць як мінімум дзесяць малых вытворчасцей. У нас шмат сваёй сыравіны, якую мы не выкарыстоўваем эфектыўна, а маглі б вырабляць, да прыкладу, будматэрыялы і інвентар, якія імпартуем. Тут вялікае поле дзейнасці».

Каб гэта сказаў чалавек неадукаваны, то было б даравальна. А то заява прагучала з вуснаў прэм’ер-міністра, доктара навук…

Моцна сказаў, катэгарычна, па-дзяржаўнаму. Але ці не пустое гэта сатрасенне паветра? Бо калі ад слоў перайсці да практыкі, дык узнікае пытанне: а як гэта будзе рэалізавана?

Каб увесці падатак, патрэбна вызначыць падаткаабкладальную базу, іншымі словамі, з чаго будзе вылічвацца падатак. Быў некалі падатак, які ў народзе некаторыя называлі “халасцяцкі”, альбо падатак “на яйцы”. Дык гэта тычылася толькі працуючых. А як зараз?

Ад тых, што лічацца афіцыйна беспрацоўнымі, можна адабраць той мізер, які яны атрымліваюць. А як быць з тысячамі п’яніц, якія гадамі нідзе не працуюць, а перабіваюцца падачкамі і часовымі шабашкамі? Браць падатак пустымі бутэлькамі? Ці апошнія парваныя трусы ў іх адабраць? Ім жа ўсё адно, будуць іх штрафаваць, караць ці яшчэ што прыдумаюць.

Але дзякуючы прэм’ер-міністру даведаліся хоць, што лічба беспрацоўя у нас не супадае з афіцыйнай. Па дадзеных Міністэрствы працы і сацабароны, зарэгістраванае беспрацоўе ў Беларусі трымаецца на ўзроўні 0,6% і на 1 красавіка 2013 г. складала 25,4 тыс. чалавек. Прэм’ер-міністр кажа пра каля 445 тысяч непрацуючых. А гэта больш за 10%, бо ў 2012 годзе было 4 млн 605 тыс. эканамічна актыўнага насельсніцтва.

Магчыма, Міхаіл Уладзіміравіч не хоча адставаць ад прэзідэнта, які ездзіць па розных краінах і шукае грошы. Вось і ён знайшоў выйсце папоўніць казну. Увёў падатак – і ў бюджэт ракой пацякуць мільярды. Не рублёў, а долараў. Нават калі з кожнага з 445 тысяч “тунеядцаў” у месяц спагнаць па 10 тыс. рублёў, то за месяц сума будзе эквівалентнай амаль паўмільёну долараў. За год падаткі складуць каля 6 млн долараў.

Калі ўсё ж нейкім чынам агучаную М. Мясніковічам прапанову пачнуць рэалізоўваць, то адразу патрэбна будзе вяртаць крымінальны артыкул за тунеядства, які існаваў пры Савецкім Саюзе. А ў 1961 годзе Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР нават прыняў указ «Пра ўзмацненне барацьбы з асобамі (лайдакамі, дармаедамі, паразітамі), якія ўхіляюцца ад грамадска-карыснай працы і вядуць антыграмадскі паразітычны лад жыцця». Указ абвясціў, што працаздольныя грамадзяне, якія не хочуць выконваць найважнейшы канстытуцыйны абавязак – сумленна працаваць, падвяргаюцца высяленню на тэрмін ад 2 да 5 гадоў з канфіскацыяй маёмасці і абавязковым прыцягненнем да працы па месцы пасялення.

Таму наступны крок павінен рэалізавацца ў будаўніцтве турмаў і калоній. Але ж на гэта таксама трэба грошы… Замкнёнае кола атрымліваецца. Так што прапанова Мясніковіча наўрад ці ажыццявіцца. Вось калі падатак увесці для тых, хто фактычна працуе, але не плаціць у бюджэт ні капейкі, то гэта было б справядліва. Толькі зрабіць гэта трэба разумна, а не заганяць чалавека ў кабалу. Але гэта ўжо тэма наступнай калонкі маіх разважанняў, якая, я ўпэўнены, выкліча шмат эмоцый.