Пралеска (верасень)

Владимир Бабулин

Костры юности

Как часто в жизни так бывало:
Чуть человек продрогнет на ветру –
К костру чужому подойдёт и малость
Погреет кисти одубевших рук.
Об этом знали мы порою и читали,
Но даже с детских самых ранних пор
Всегда и всюду мы предпочитали
Свой собственный раскладывать костёр
Раскладывали – лишь рука смогла бы! –
И в сильный дождь, и на ветру.
И нам приятно было, если слабый,
Озябший друг шёл к нашему костру.
Ровесники мои давно уже папаши.
Мне нравится, что и до сей поры
В пути, как прежде, разжигаем наши,
Из юности пришедшие костры.

Аляксей Галаскок

ххх

Восенню рэчка маўкліва бяжыць,
З дрэваў лістота спадае.
Як састарэеш, так хочацца жыць…
Толькі вось час не чакае.

Голас слабее, і слова дрыжыць –
З вуснаў ледзь чутна спадае.
Як састарэеш, так хочацца жыць…
Позірк жа ціха згасае.

Ночка даўжэй ужо ў вокны глядзіць,
Быццам кагосьці шукае.
Як састарэеш, так хочацца жыць…
Памяць жа хмарай знікае.

Плуг саржавелы ў адрыне ляжыць —
Сіл на яго не хапае.
Як састарэеш, так хочацца жыць…
У сне голас бацькі вітае…

Ліст на галіне апошні дрыжыць,
Хуткі свой век дажывае.
Як састарэеш, так хочацца жыць –
Вечным жыццё не бывае…

Валянціна Тарановіч

ххх

Часіны тыя ў памяці ўсплываюць:
Бацькі капаюць бульбу ў полі,
З бульбянішча кастры вакол палаюць,
Мы, драбяза, бульбу носім ў прыполе.
Яе кідаем у вуголле пасівелае,
Дзе яна смажыцца ў попеле гарачым.
А калі яна дойдзе, стане “спелаю”,
Дык мы частуемся ласункам смачным.
Мурзатыя ад попелу і сажы,
Шчаслівымі сябе мы адчувалі:
Не елі ў той час смачнейшай ежы
За тую, што сабе прыгатавалі.
Прыходзяць часта ўспаміны
Пра тую бульбу на пруточках сала,
Якое на агні сквірчала,
У памяці той восені карціны.

Святлана Локтыш

ххх

Мне гэты момант многае сказаў.
Я раптам трапіла ў былое адзіноцтва,
І сіратлівы сум душу скаваў —
Напомніў аб адрынутым прароцтве.

Калі світанак шчасця не прынёс,
Не варта цешыцца ілюзіяй пра вечар.
Давер-зярнятка так і не прарос,
Прыгнечаны неразумелым нечым.

Я зноў пясчынка, што шпурляе прэч
Бот кірзавы блюзнерскага былога.
Хоць болей вінавата насамрэч —
Цяпер сябе судзіць не ў сілах строга.

Бо гэты момант…
Мне б па-бабску ўзвыць…
Мінулае ні сцерці, ні забыць…

Ала Мірзаліева

ххх

Душа — разваліна Калізея —
Гіперзастыўшая ў кансервацыі,
Прымае форму нямой прастрацыі
І статус велічнага музея.
Спачатку ў роздуме, затым у роспачы:
Ці будзе ў ёй дзесьці там патрэба?
І толькі сіне ўсміхнецца неба
Не расказаўшы нічога просячым.
І (nota bene) да Калізея
(Ці да душы, што застыла ў вечнасці):
Падзей ты сведка ці сам падзея
Ў заканамернасці ўсіх супярэчнасцей?

Ніна Кавальчук

Поўня

Гадзіннік б’е. Сярэдзіна ўжо ночы.
У хаце ўсё відаць, нібы ўдзень.
Глядзіць мне поўня праз акно ў вочы,
Кранае твар святла яго прамень.

Чамусь не спіцца гэтай ноччу белай.
Я небам заварожаная зноў.
Любуюся: там зорачкі нясмела
Мігцяць, згараюць, успыхваюць наноў.

І думкі, як абрыўкі сноў, мільгаюць,
Мо да нябёс сплываюць дні, гады?
Напэўна, таму зоркі й патухаюць,
Што вабіць поўні нас святло заўжды.

Ніна Таўтын

Беларусь

Беларусь, дарагая старонка,
Як люблю я прасторы твае!
Дзе ў садзе вясною так звонка
Салавей сваю песню пяе,
Дзе ласкавае сонейка свеціць
І рамонкі ў полі цвітуць.
Беларусь, ты адзіная ў свеце,
Тут цудоўныя людзі жывуць.
Тут калосіцца жыта густое,
Зацвітае блакітны лянок,
А дзяўчаты ў полі вясною
Зноў плятуць з першых кветак вянок.
Хай чаромхавы водар духмяны
Напаўняе сабой цішыню
І раса серабрыстая ўранні
Ападае з лістоў на зямлю.
Зноў смяюцца шчаслівыя дзеці
Ды вясёлыя песні пяюць.
І няма прыгажэйшай у свеце,
Чым Радзіма мая – Беларусь.

Надежда Ефименко

ххх

Мы с тобою не встретились просто,
Просто осень гуляла в соснах,
Она наши следы размывала,
Что друг друга искать будем, знала.
От следов оставались лужи.
Лес продрогший стоял простуженный
Зачихали, закашляли ветки,
Голоса конспирируя метко.
Я звала тебя с плачем сквозь годы,
А они уплывали, как воды.
Заблудившись, нашёл ты другую –
К ней пускай тебя осень ревнует.
Я пошла по тропинкам в память,
Там меня мои мысли не ранят.

Вячеслав Нестерук

Беларусь

Цветут сады, Шумят берёзы…
Я не стремлюсь в далёкие края.
В полесском уголке все женщины, как розы.
И среди них росла одна – моя.

Родная Беларусь, ты даришь нежность взору,
С тобой легко, с тобой я всё могу.
Не затерялся я в твоих просторах,
Тебя в сыновьем сердце берегу.

Я много пережил и много передумал,
Однако не расстался с юною мечтой.
Твой лес люблю, дружу с зелёным шумом,
С твоей озёрною спокойною красой.

Сегодня модно уезжать в другие земли
И показать себя продвинутым, крутым.
А я такое не приемлю:
Без Родины не станешь молодым.

Усіх тых, хто жадае прыняць удзел у падрыхтоўцы літаратурнай старонкі “Пралеска”, просім дасылаць свае творы на адрас: г. Ганцавічы, аддзяленне сувязі-2, а/с-15 або вул. Заводская, 16, кв. 33.