Знаёмцеся, паэтка Аксана Карповіч

         Мой сорам

-Ой, вёска! Сорам і “калхоз”!-

Дзяўчо цыбатае крычала,

Хоць вёска змалку гадавала,

Яе і ў спёку, і ў мароз.

– Чаму ў вёсцы нарадзілі

І хату з бацькам прыкупілі,

Чаго ў  горад не рванулі

І багну бокам не мінулі?!

Дзяўчына слёзна выступала,

Рукой пад носам выцірала.

Дзвярыма грукнула сто раз,

Бо маці не дала адказ.

Яна ні слова не сказала,

Дзіця ў дарогу выпраўляла:

У людзі, у вялікі свет,

Вучыцца ва ўніверсітэт.

Праз пяць гадоў у хаце роднай

Гаворку з маці я вяду,

Хоць я і стала быццам моднай,

Ды на трасянцы гавару.

Я падзялюся з мамай мілай,

Якой дурніцай я была,

Як тайну страшную хавала,

Што я прыехала з сяла.

Як потым густа чырванела,

Калі раскрыўся мой падман.

Тады ўжо я не хацела

Быць важнай гарадской “мадам”.

Ідуць  гады,  я зразумела,

Што вёска  мне – і  дол, і дах:

Даўно прайшоў дзіцячы страх.

Усім цяпер кажу я смела

І не хаваю гонар свой:

– Я нарадзілася ў вёсцы,

За ўсё ўдзячна сэрцам ёй!

Гэты верш прысвечаны ўсім маленькім
  ахвярам сваіх біялагічных “мам”

Пакет трымаўшы ў руках-
Ты справу чорную вяршыла
А я маленькі, быццам птах…
Але ж ты ўсё ужо рашыла…

Напэўна помсціш за пакуты?
Твой пах салодкі і духмяны…
І я зусім не апрануты
А ты мяне на сметнік,мама…

Былі напэўна мары,планы
І я такі неспадзяваны
Спяшаў к табе, імчаў, стараўся
Няўжо ніяк не спадабаўся?

Як толькі б трошкі акрыяла,
Прыйшоў бы ў сэрца тваё свет
Навошта ты так паспяшала
І замест коўдры ў пакет…

Цяпер цікую з вышыні
Як пазбягаеш цішыні…
Я бачу як жывеш,працуеш
Сляды злачынства маскіруеш…

У пару кроках ты ад крат –
Нядоўга вольнай існаваць….
А памяць -самы жорсткі кат
Цябе пачаў ужо караць

Цуд
Як горка скардзілася Богу-
Гадоў семнаццаці дзяўчо
Яна нядаўна выйшла замуж
Ды дзетак толькі не было

Даміну з мужам збудавалі
Амаль ўсё,як у людзей
Ды жыць нявыказна агідна
Калі не чуцен смех дзяцей

Панура голавы схілялі
Амаль, змірыліся з бядой
Так сем гадоў прагаравалі
І крэст няслі пакорна свой

У сяле парады выдавалі

Людскі язык, бы той мастак
Карціны ўсякія “шапталі”
На розны густ, на розны смак.

І трэба ж здарыцца такому
У светлы дзень, у добры час
Адклаўшы восеньскую стому
У сто дзесяты мабыць раз

Знайшла параду, маладзіца
Шматок паперы, адрасок
І не магчыма не згадзіцца
Наведаць трэба гарадок.

Бабуля кажуць там жыве
І акушэр яна ад Бога
З часоў вайны прыём вядзе
Вердыкт выносіць хмура,строга:
“Праблема важкая даволі,
Ніхто табе не дапаможа
А я змагу, з Гасподней волі”.

Дрыжыць майстрыхі тэлефон –
З усіх куткоў ляцяць званкі
Там нарадзілася дачушка,
А там крыклівыя сынкі.

Паверыць цяжка, немагчыма…
Ужо праз два ці тры візіты
Была цяжарнаю жанчына
Узнёслай, гордай, дзелавітай!

Аповед часта гэты чую,
Бо я галоўны тут герой,
І так карціць сказаць мне дзякуй,
Бабулі добрай, залатой.

Напэўна ўжо яна не з намі
Мінула ж 25 гадоў,
Тады я дзякуй дасылаю
Да блізкіх, родных, сваякоў

(Імя жанчыны невядома, месца жыхарства г.Драгічын)

Дачушцы
Твае вочкі – маё сонца,
Я гляжу ў іх бясконца
Носік,губкі, шэсць зубоў
Многа гукаў, пара слоў.
Ручкі, ножкі-тапатулі
Ты дачка, а я матуля
І бягом-бягом абедзве
Паспяваю ўжо я ледзве…
Казычу табе жывоцік –
Мой няспынны самалёцік,
Рэвізор па шафам, скрыням-
Наша донечка – Марыя.

Рэчаіснасць

Жывем як быццам бы з  запалам,

Імкнемся, прагнем, дастаем…

І грошай, як заўсёды мала,

І як заўсёды – сто праблем!

Шукаем шчасце за вугламі,

Ірвем кашулі, б`ем насы,

Завем кампутары сябрамі,

Чакаем светлай паласы.

Кахаем модных і багатых –

Жыццё сучаснае ідзе,

Ды толькі ў сэрцах вінаватых