Піліпаўскі пост – час вячорак і воўчых «вяселляў»

Гэта  працяглы пост, але ў параўнанні з Вялікім ён лічыцца менш строгім, бо падчас яго дазволена ўжываць у ежу рыбу і рыбныя стравы, іншы раз дазволена выпіць глыток чырвонага віна.

Хоць на Піліпаўку і забаронена ладзіць вяселлі, але вянчанні ладзіць можна. Што тычыцца астатніх святаў, то забароны на іх няма.

У народным календары Піліпаўка – час, напоўнены бесперапыннай працай. Мужчыны ў вёсках і мястэчках займаліся лозапляценнем, бондарствам, вырабамі з дрэва, ганчарствам. Жанчыны апрацоўвалі лён, пралі, ткалі палотно, шылі адзенне, вышывалі вопратку і ручнікі, посцілкі, плялі карункі.

Для гэтага збіраліся на піліпаўскія вячоркі ў чыёйсьці хаце, прыносячы туды свае прасніцы, верацёны ды кудзеліцу, дапамагаючы адзін аднаму талакою. Дарэчы, першы тыдзень паста так і называўся – Кудзеліца.

Каб працавалася весялей, жанчыны і дзяўчаты пелі духоўныя песнапенні, калядныя і бяседныя песні. Напрыклад, Піліпаўскі пост узгадваецца ў такой жартоўнай прыпеўцы:

Пасціла ўдоўка сем панядзелкаў,

Васьмую нядзелечку,

Прынясі, Божа, нежанатага

На маю пасцелечку…

Народныя прыкметы ў той час ігралі асаблівую ролю. Лічылася, што назіранне за надвор`ем на Піліпаўку дапаможа прадказаць, ці будзе вясна дажджлівай, ці наадварот, сухой.  Напрыклад, калі было пахмурна ці снежна, гэта азначала, што май будзе мокры.

Таксама лічылася, што на Піліпаўку ладзіліся «воўчыя вяселлі», таму што ваўкі хадзілі зграямі, а па начах  працягла і моцна вылі.