Як адна вялікая сям’я

Невялічкая вёска Задуб’е знаходзіцца за некалькі дзясяткаў кіламетраў ад райцэнтра. У будзённыя дні вуліцы вёскі нешматлюдныя, людзі заняты сваімі паўсядзённымі вясковымі справамі, затое ў святы вёска ажывае.

Вось і ў гэтую нядзелю цэнтр вёскі нагадваў разварушаны мурашнік – прыехалі госці і знаёмыя, дзеці і ўнукі задубенцаў з вёсак, райцэнтра, з іншых мясцін Беларусі, Расіі і Украіны. На гэты раз на мерапрыемства запрасілі і былых выпускнікоў мясцовай школы розных гадоў, старэйшых настаўнікаў, якія жывуць у вёсцы і знаходзяцца на заслужаным адпачынку. Назіраючы за прысутнымі, можна было сказаць, што на свята вёскі сабралася адна вялікая сям’я.

Мерапрыемства праходзіла хоць і традыцыйна, але вельмі шчыра і пранікнёна. Самыя цёплыя і шчырыя пажаданні прагучалі ў адрас доўгажыхароў Максіма Тарасавіча Маляўкі і Вольгі Емяльянаўны Сідарэвіч, якім у жніўні гэтага года спаўняецца адпаведна 92 і 91 гады. Гэтыя людзі – жывая гісторыя вёскі, захавальнікі традыцый і культуры. Ушаноўвалі на свяце і самага юнага жыхара Сцяпана Малышку, і тых вяскоўцаў, хто ў жніўні адсвяткуе юбілейны дзень нараджэння, – Алёну Стрыжыц, Вольгу Рабцэвіч, Ірыну Валасюк, Аляксандра Сідарэвіча і Людмілу Грышукевіч.

Віншаванні прымалі таксама стараста вёскі Сцяпан Сідарэвіч з жонкай, якія «пераступілі» 45-гадовы рубеж сумеснага жыцця. На свята прыйшлі і “сярэбраныя” маладажоны Галіна і Міхаіл Валасюкі. “На працягу доўгіх гадоў гэтыя пары з’яўляюцца прыкладам для маладых сем’яў”, – аб’явілі са сцэны вядучыя і пажадалі: – Шчасця вам і доўгай-доўгай любові!”

Добрай традыцыяй на свяце стала цырымонія ўзнагароджвання лепшых гаспадароў, чые сядзібы прызнаюцца самымі дагледжанымі і прыгожымі. Таксама ў час свята працавала выстава работ народных умельцаў вёскі. Майстры з “залатымі рукамі” Ганна Шпандарук, Людміла Грышукевіч, Таццяна Валасюк, Марыя Маляўка і Ганна Малышка прынеслі на ўсеагульны агляд свае вырабы: ручнікі, посцілкі, карціны.

Але не толькі на вырабы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва здольны задубенцы. Ёсць тут і свой “жаўранак” – спявачка, без якой не абыходзіцца ні адно свята ў вёсцы, ні адно выступленне на мерапрыемстве. Гэта Марыя Малышка. “Яна з самага дзяцінства ўлюбёная ў песню, – сказала пра яе вядучая. – Думаю, кожны са мной пагодзіцца, што сваімі спевамі Марыя дарыць людзям радасць”. І спявачка ў чарговы раз не расчаравала гледачоў.

На свяце вёскі далі слова і былым настаўнікам: Сяргею Іванавічу Берташу, Еве Міхееўне Малышцы і Лідзіі Васільеўне Сідарэвіч. Дарэчы, Сяргей Іванавіч з 1954 года працаваў у Задуб’і настаўнікам матэматыкі, а з 1953 па 1965 гады быў дырэктарам школы. За гады яго працы Задубенскую школу скончылі больш за 1500 выпускнікоў. Многія з іх у гэты дзень спецыяльна прыехалі на свята, сустрэліся з былым дырэктарам як з родным. Яны ўспаміналі былое, гаварылі пра сённяшні час, фатаграфаваліся на памяць і горача абдымаліся.

“Мае выпускнікі што родныя дзеці мне,” – расчулена гаварыў Сяргей Іванавіч. А яго вучні з цікавасцю слухалі ўспаміны свайго настаўніка. Па яго словах, каля паўстагоддзя таму ў Задуб’і пражывала 840 чалавек, а ў школе штогод навучалася каля 250 вучняў. “Цяпер ва ўсёй вёсцы столькі людзей ці засталося…” – са шкадаваннем адзначыў настаўнік.

Адна з выпускніц, цяпер жыхарка райцэнтра, прадпрымальнік Галіна Чумакова на свята прыехала з падарункамі, і не толькі з матэрыяльнымі, але і музычнымі – у яе выкананні прагучала некалькі песень. Таксама ў культурнай праграме свята прынялі ўдзел і іншыя мясцовыя самадзейныя артысты.

Прыемным і напружаным момантам свята стаў розыгрыш латарэйных білетаў. Найбольш пажаданымі “лотамі” былі мяхі з зернем. Але лыжкай дзёгцю, па словах вяскоўцаў, стала тое, што замест абяцаных пяці мяхоў ячменю старшыня СВК “Бярозавец” даў толькі чатыры мяхі ячменю і адзін мех жыта. Ды і зерне было вельмі дробным. “Калі ў гаспадарцы ўвесь такі ўраджай, то няхай бы схавалі яго, а не на вочы людзям выносілі, – казалі задубенцы. – Ці мо старшыня аддаў тое, што самому не патрэбна, а выкінуць шкада?!.”

Старшыня СВК “Бярозавец” Уладзімір Бялоў па тэлефоне сказаў карэспандэнту, што даць некалькі мяхоў зерня з нагоды свята вёскі Задуб’е было добрай воляй кіраўніцтва гападаркі. “Мы пайшлі насустрач арганізатарам свята і далі столькі зерня, колькі ў нас папрасілі. Дарэчы, свята вёскі не мае ніякага дачынення да нашай гаспадаркі, з Задуб’я ў нас працуюць толькі некалькі чалавек, – сказаў Уладзімір Уладзіміравіч. – Увогуле, я не разумею, чаму людзі скардзяцца, што атрымалі жыта. Яго ж таксама можна даваць на корм жывёле ці змалоць на муку – у добрага гаспадара нічога не прападзе”.