І ў 95 бабуля любіць працаваць

«Буду рада, калі прыйдуць дзеці ды суседзі. Пасядзімо, пагамонім, і дзень хутчэй пройдзе», – казала бабуля напярэдадня дня нараджэння. Святочныя застоллі яна даўно не ладзіць, бо не мае сілы. На кухні гаспадарыла нявестка, пакуль была жывая. Зараз ежу гатуе сын або суседзі. Яны паклапаціліся і павіншавалі юбілярку праз газету.

Суседзі захапляюцца працавітасцю бабулі. «У мінулым годзе сама выкапала ў агародзе бульбу, павыбірала буракі і моркву. Кветкі і тыя дагледзела, каб каля хаты хораша было», – расказвае суседка Ірына Карповіч. Гадоў пяць таму яны з сынам і нявесткай трымалі вялікую гаспадарку і бабуля дапамагала ўходжвацца. А зараз сын Вацлаў жыве асобна і прыходзіць да маці курэй пакарміць, даставіць прадукты з магазіна ды дровы прынесці. Парадак у хаце дапамагае наводзіць пляменніца Таццяна Грыбоўская.

«Я і цяпер вачамі б рабіла, але рукі ўжо не могуць. Усё сын і ўнукі робяць», – кажа юбілярка. Дзеці зрабілі ўсе выгоды: падвялі ваду, газ, усталявалі ў хаце ванну і туалет. Жыццё стала лягчэйшым, але юбілярка кажа, што раней усё ж было весялей. «Напрацуешся, выйдзеш на вуліцу пагаманіць з суседзямі… І святы разам адзначалі. А цяпер сяджу ў хаце і радуюся, калі да мяне заглянуць нянькі… Як пацяплее, сын пасадзіць агарод. Калі змагу, то пайду палоць, а не, то хоць у разорах пакачаюся, – жартуе Станіслава Матуліс. – Толькі, каб здароўе было ды ногі служылі».

З Божай дапамогай

Кожны дзень доўгажыхарка пачынае з малітвы «Ойча наш». Калі ўзнікае патрэба душы, то чытае малітвы ўдзень і ўвечары. Ні тэлевізара, ні радыё яна не ўключае. Па-руску не чытае, таму і газеты не запатрабаваны. Узаемаадносіны ладзіць толькі з людзьмі і Святымі кнігамі. Малітоўнік і Біблія на польскай мове – самыя запатрабаваныя рэчы ў яе.

Раней штотыдзень хадзіла на богаслужэнне ў касцёл. Пакуль жыла нявестка, урачыста адзначалі хрысціянскія святы, пяклі на Вялікдзень пірагі. Але здароўе пагоршылася і яна ўжо больш за дзесяць год не была ў касцёле. Цяпер ксёндз наведвае парафіянку дома.

«Былі такія моманты, што, як захварэла, здавалася, вось ужо ўсё скончыцца, але вера ў Бога ды людская дапамога выратавалі», – кажа юбілярка. Хвароба яе спасцігла, калі сын быў яшчэ малы.

Станіславе так дрэнна было, што не магла ўстаць з ложка. Уратавала добрая парада. «Як пачала піць паўлітровымі кубкамі палын, тады і папрасіла есці. Здаецца, каня з`ела б, – успамінае ганцаўчанка. – А цяпер і зёлкі не дапамагаюць. Хочацца працаваць, але здароўе ўжо не тое, дыхаць не даецца. Раней, як пацяплее, то абыду кругамі вуліцы. А цяпер усё больш у хаце… Пасяджу, памалюся, ды дзень і пройдзе», – кажа бабуля.

Сям`я – гэта святое

Да малітвы Станіславу прывучылі бацькі, якія выгадавалі пяцёра дзяцей. Станіслава скончыла чатыры класы і пайшла на працу. Першы час працавала ў ветлякарні, потым у ганцавіцкім вучылішчы па падрыхтоўцы педагогаў. На пенсію пайшла з ганцавіцкай спецшколы, дзе яшчэ амаль чатыры гады пасля пенсіі працавала нянькаю.

Сваю сям`ю Станіслава стварыла перад вайной. Года не прайшло, як мужа забралі на фронт і яна засталася адна з сынам на руках. Калі афармляла дакументы, сына запісалі па прозвішчы мужа – Бураў, а сама яна так і засталася на бацькоўскім прозвішчы – Матуліс. Дзякуючы ўнуку Ілью Бураву, вядомаму валейбалісту, прозвішча ганцаўчан ведаюць у рэспубліцы, бо Ілья перамагаў на прэстыжных спаборніцтвах і мае ўзнагароды.

У доўгажыхаркі двое ўнукаў і чатыры праўнукі. Адзін унук жыве ў Мінску, другі ў Брэсце, праўнукі – у Варшаве і ў Германіі. «Я хацела, каб блізка жылі. Хата ў нас вялікая, а яны павыязджалі. Але ж у кожнага свой лёс… Жадаю, каб мае дзеці і ўнукі верылі ў Бога і кожную нядзелю хадзілі ў храм. У мяне душа баліць, што ім няма калі гэта рабіць, – кажа доўгажыхарка. – Жадаю, каб усім людзям Бог даваў памяць і здароўе».