Цэліўся ў парсюка – аглушыў сябра

Як толькі развіднела, мужчыны прыйшлі на двор да бабкі Веркі. Жанчына адчыніла хлеўчык і паказала кабана. Той важыў мо пад трыста кілаграмаў: жывот яго даставаў да самай падлогі! Ды і вушы ў кабана былі вялікія, як лапухі, аж закрывалі яму вочы. Гэта ж бабка Верка так яго ўкарміла за два гады – па два вядры ўлівала яму ў карыта раніцай і вечарам.

Іван, невысокі, але каранасты мужчына, узяў у рукі дубіну і пайшоў у загарадзь, куды ў цёплае надвор`е гаспадыня выпускала кабана пагрэцца на сонцы. Як толькі кабан вылезе ў загародку, ён павінен быў аглушыць яго дубінаю, а потым закалоць швайкаю.

Васіль, наадварот, быў высокі, хударлявы. Ён зачыніў у хлеўчыку дзверы і пачаў гнаць кабана да выхаду ў загародку. Ды толькі зрабіць гэта ніяк не выходзіла: жывёліна нібы адчула, што ў загарадзі яе чакае небяспека і ніяк не хацела вылазіць з хлеўчыка. Васіль ужо з паўгадзіны змагаўся з кабаном: лупіў палкаю, пхнуў нагамі – нічога не памагала, кабан у дзверках не паказваўся.

У Івана ўжо рукі зацяклі трымаць цяжкую дубіну, і ён паклаў яе на плячо. Пачакаў яшчэ крыху і, раззлаваўшыся на Васіля, пачаў сварыцца:

«Што ты там Васіль, як баба, возішся, не можаш з кабаном справіцца!»

Васіль агрызнуўся:

«То ідзі сам паспрабуй выпхнуць яго, паглядзім, які ты герой».

У гэты самы момант, нарэшце, галава кабана паказалася ў дзверках. Іван не стаў чакаць, калі той поўнасцю вылезе ў загародку і замахнуўся з-за пляча, каб ударыць. І раптам… замест кабана ў дзверках паявілася галава Васіля: ён пхаў кабана абедзвюма рукамі і пакаўзнуўся, а той адскочыў…

Іван, убачыўшы Васілёву галаву, не здолеў поўнасцю стрымаць удар, і дубіна-такі апусцілася на лоб Васіля. Той заціх, не паказваючы прыкметаў жыцця. Іван з гарачкі падумаў, што забіў сябра, кінуў дубіну, пералез цераз загарадзь і пабег дадому. У хаце выпіў дзве чаркі гарэлкі і залез на печ.

Ад адчаю яго трэсла нібы ў ліхаманцы, хоць ён накрыўся яшчэ і кажухом. У хуткім часе вярнулася дамоў жонка (яна наведвала хворую маці), і Іван расказаў ёй, што забіў выпадкова Васіля Лявончыка і цяпер трэба чакаць міліцыю, бо яго пасадзяць. Жонка з дакорам паглядзела на яго і сказала:

«Казала ж табе і раней: не пі – бачыш, дапіўся ўжо да чорцікаў. А Васіль смаліць кабана ў бабкі Веркі. Ён ужо пытаўся ў мяне, куды ты прапаў, прасіў хутчэй прыслаць цябе на дапамогу яму».

Пасля перажытага страху і адчаю сэрца Івана напоўнілася вялікай радасцю. Захацеў выпіць яшчэ чарку, але жонка, пакуль злазіў з печы, прыбрала слоік з гарэлкай і сказала:

«Досыць».

Пасля абеду Васіль з Іванам ужо сядзелі за сталом у бабкі Веркі і чаркавалі. Васіль расказаў Івану, што калі апрытомнеў, а яго побач не аказалася, то ён пайшоў да Мішы Забэрца і папрасіў застрэліць кабана. Забэрац кабана застрэліў і нават дапамог яго на санках падвезці бліжэй да хаты. Пасля гэтага здарэння ў вёсцы доўга яшчэ з іх смяяліся.

Васіль жа з Іванам, наадварот, яшчэ мацней сталі сябраваць. Але калі часам старыя людзі звалі іх дапамагчы асвежаваць кабанчыка, то Іван ужо не браў з сабой дубіну, ведаючы, што гэта даволі небяспечна.