Пенсіянер з Агарэвіч зрабіў запісы на 20 тысячах старонак

Садавод-агароднік? Не, звычайны, але ж вельмі дапытлівы  мужчына, якога цікавіць усё, што адбываецца навокал. Карысную, цікавую ці нават смешную інфармацыю вось ужо больш чым 50 гадоў ён занатоўвае ў звычайныя насценныя ліставыя календары. У яго калекцыі 55 календароў, самы старэйшы з 1969 года і  палі 365  старонак  кожнага з іх зпісаны.

Што тут толькі не знойдзеш: вясковыя навіны –хто нарадзіўся, жаніўся, ці пайшоў з жыцця, стан надвор`я,  значныя падзеі з жыцця краіны і краін СССР.

Запісы самыя розныя: ” Прывязлі Наташу з радзільнага дома 24 мая з дзяўчынкай”, “14 жніўня  свята Макавей”. Ёсць у календарах Івана Адамавіча і  назвы фільмаў, якія паказвалі ў сельскім клубе ў  часы яго маладосці : “ Маёр-віхор”, “Памылка рэзідэнта” –1969 г.

Калі я запытала ў Івана Адамавіча, для чаго яму патрэбны такі занятак, то ён адказаў вельмі проста і зразумела: “Каб ўсё ведаць. Трэба што, узяў адкрыў каляндар, пашукаў”. Вяскоўцы звоняць да мяне, як у даведачнае бюро:” Адамавіч, калі лепш свінню калоць?”.  А ў каляндарах у мяне ўсё пазначана, але такую актуальную інфармацыю ведаю на памяць, бо часта да яе звяртаюся.

Сябры аднойчы  бралі пачытаць мае запісы,  дык казалі , што жываты ледзь не парвалі з рогату, іх развесяліла тое, што адзін час  у сваіх календарах я нават пазначаў, калі і пры якіх абставінах мы прапускалі па чарцы.

Жонка калекцыянера, Праскоўя Рыгораўна, мужа падтрымлівае:

“Хай збірае, піша, як яму падабаецца. Абы чалавеку добра было. Нашы дзеці – два сыны і дачка, часта тэлефануюць і цікавіцца: “Калі, бацька, будзе добрая пара на тое і тое?”. У ўнукаў у дзяцінстве быў любімы занятак, пачытаць календары дзеда, яны заўсёды казалі: “Ну дзед і дае”.

А Іван Адамавіч расказаў, з чаго ён пачаў сваё хобі:

“Я нарадзіўся на хутары Падрадашча, каля Агарэвіч, бацькі чытаць-пісаць не ўмелі, навучыла мяне ўсяму Лыганоўская Надзея Антонаўна – першая настаўніца, з гэтага ўсё і пачалося, мне так хацелася пісаць аб ўсім, што я бачыў, пагэтаму пісаў дзе мог, часцей на палях сшыткаў. А  жаданне калекцыяніраваць у мяне таксама з`явілася ў раннім дзяцінстве, тады я  збіраў  наклейкі з запалак, пакуль маю калекцыю нехта не ўкраў.

Працаваў у калгасе імя Кірава паляводам, працоўны вопыт таксама запісваў ў календары. Календары часцей за ўсё купляю на пошце, выбіраю, дзе поле шырэйшае. Было календароў у мяне больш, і зусім старыя былі, ды пагубіліся пры пераездзе. Любімы мой календар серыі: “Жыцейскія справы”. Падабаюцца “Вясёлы каляндар”, “Каляндар для жанчын”, “Праваслаўны каляндар”.

У мяне нават і першая зарплата пазначана – 1 рубель 96 капеек, і першая пенсія – 175 тысяч рублёў.

Запісы аб тым, што цікавага адбылося за дзень, раблю ранкам наступнага дня.

Рэдка, але бывае, тры дні магу прафілоніць, а потым ўспамінаю, што адбылося цікавага і запісваю.  Сваю  калекцыю я шаную , часта яе пераглядваю, перачытваю.  

Добрае, чалавек часта забывае і наракае на Бога і лёс, а я ўсё памятаю, бо ўсё ў мяне запісана і таму я лічу сябе  шчаслівым чалавекам”.