Сёння ад пакалення пераможцаў Вялікай Айчыннай вайны засталіся толькі адзінкі. Узрост, хваробы і старыя раны робяць сваю чорную справу. З жахам думаецца, што настане такі дзень, калі не застанецца нікога з ветэранаў – жывых сведкаў тых падзей. Вось і ў вёсцы Дзяніскавічы жыве толькі адзін ветэран – 90-гадовы Васіль Рыгоравіч Берташ.
Калі я задалася мэтай напісаць пра цікавую жанчыну з незвычайным уменнем ці хобі, адразу некалькі чалавек параілі мне паехаць да Марыі Амрэйчык з Хатыніч. Маўляў, жанчына з няпростым лёсам, якае ўмее варажыць на картах. У тое, што сапраўдныя варажбіткі і знахаркі існуюць, я не вельмі верыла, але ідэя мне падалася цікавай, таму на мінулым тыдні я наведала 82-гадовую Марыю Паўлаўну.
Аляксандар Ваўчок з Хатыніч – інжынер-механік па адукацыі, прысвяціўшы 15 гадоў сельскай гаспадарцы, апошнія гады ўвесь свой вольны час аддае справе, якую спасціг яшчэ ў дзяцінстве, хлопчыкам навучыўшыся плесці з лазы. З гэтага немудрагелістага прыроднага матэрыялу мужчына вырабляе вазы, кошыкі, карзіны, мэблю, посуд і шмат іншых неабходных ў гаспадарцы рэчаў.
Жыхара Агарэвіч Мікалая Волаха наўрад ці ведаюць нават агароўцы, а Колю Звездачота ведаюць амаль усе жыхары раёна: cмешны, сварлівы дзядзька, які кожны дзень ездзіць у грамадскім транспарце і наводзіць там парадкі на свой лад, часта ўстаўляючы крэпкае слоўца. Да гэтага мужчыны даўно ўжо прыліпла мянушка «Звездачот», а што за чалавек гэты «Коля-Звездачот» і чаму ён так любіць спрачацца з пасажырамі, ніхто дакладна і не ведае.
Даўно ўжо на пенсіі родныя сёстры з Борак, але са сваім любімым рамяством не разлучаецца ніводная з іх: Антаніна Фёдараўна Купрыянік – ткачыха, Ганна Фёдараўна Шушко – вышывальшчыца. Прасціны, навалачкі, ручнікі, сурвэткі, абрусы, посцілкі, ходнікі і нават адзенне – усё гэта жанчыны ствараюць сваімі рукамі.
Сакрэтам даўгалецця і амаль вегетарыянскім рацыёнам харчавання падзялілася з чытачамі «ГЧ» жыхарка в. Раздзялавічы Таццяна Іванаўна Шуляк, якую наш карэспандэнт наведала на мінулым тыдні. Настаўніца з 41-гадовым педагагічным стажам, траўніца і сыраедка, яна расказала не толькі пра галоднае дзяцінства, але і гісторыю кахання з вучнем, якога яна вучыла ў пачатковых класах і які потым стаў яе мужам.
Многія жанчыны, знаходзячыся ў адпачынку па доглядзе дзіцяці і закруціўшыся ў дамашніх клопатах, забываюць і пра свае прафесійныя інтарэсы, і пра хобі, а ў выніку ператвараюцца ў сумных і стомленых гаспадынь... Ні ў якім разе не сядзець без любімай справы падчас дэкрэтнага адпачынку – такім правілам кіруецца мастачка і майстрыха Вераніка Лебедзева з вёскі Агарэвічы – таленавітая жанчына, маладая мама, якая і малюе, і бісерапляценнем займаецца, і вышывае, і цацкі шые для маленькай дачкі.
Не кожная жанчына можа пахваліцца, што яе муж ведае, калі квасіць капусту, саліць агуркі ці якая пара спрыяльная для таго, каб сеяць цыбулю? Ды і самі гаспадыні не заўсёды ведаюць такія рэчы. А вось 68-гадовы Іван Адамавіч Валошын, з Агарэвіч, у гэтых пытаннях эрудыраваны.
Ці хацелі б вы паласавацца свежа-выпечаным дамашнім хлебам, пахучым і гарачым, з хрусткай скарынкай, рэцэпту якога больш чым 100 гадоў? Па старадаўняму рэцэпту, які пераходзіць з пакалення ў пакаленне, ужо больш чым паўвека пячэ жытні хлеб 80-гадовая Марыя Адамаўна Барысік, жыхарка вёскі Боркі. Рэцэпт цеста за многія гады не зведаў зменаў, інгрыдыенты ў ім такія, як і 100 гадоў таму.
У жыцці кожнага з нас узнікаюць цяжкія жыццёвыя сітуацыі, і ўсе мы па-рознаму рэагуем на іх: адны людзі пакорна мірацца з бядой, другія бясконца шукаюць выхад, хтосьці замыкаецца ў сабе, а нехта і ўвогуле праклінае лёс і ўвесь белы свет. Але ёсць і такія моцныя людзі, якія змагаюцца да апошняга, нават у такіх сітуацыях, калі змагацца ўжо няма сэнсу і калі ўрачы апускаюць рукі і гавораць блізкім несуцяшальнае «Рыхтуйцеся да самага горшага».
На сямейным календары Васіля Рыгоравіча і Марыны Якаўлеўны Берташ з вёскі Дзяніскавічы 65 сумесна-пражытых гадоў, у хуткім часе пара плануе адзначыць жалезнае вяселле, сустракаецца такое даволі рэдка і гэты шлюб – прамы доказ, што каханне ўсё ж існуе. Пазнаёміліся яны ў пачатку пяцідесятых, на вячорках, ці яшчэ, як кажуць “зборках”. Маладому Васілю адразу прыглянулася прыгажуня, якая так звонка спявала, дзяўчына ж не магла ні адказаць узаемнасцю хлопцу, у якога ў руках ажні "гарэў" гармонік.
Дызайнер – гэта не абавязкова той, хто прыдумляе нешта новае і дагэтуль незнаёмае. Ёсць такія людзі, якія ствараюць шэдэўры з ужо аджыўшых сваё жыццё рэчаў ці непатрэбнага хламу. Жыхарка вёскі Агарэвічы, Рапейка Леаніда Іванаўна з выкарыстаннем розных тэхнік і стыляў, такіх як дэкупаж, кантры, тапіарый, дае другое жыццё пустым пляшкам, збанам, старым рамкам і мэблі.
Сёння многія матулі ўсур`ёз задумваюцца над гардэробам сваіх дзетак, старанным чынам рыхтуюцца да вясенне-летнега сезона, ці наадварот уцяпляюцца да халадоў. Патрэбна ўсё прадумаць, падабраць камплект адзення, колер, а самае галоўнае – не забыць пра галаўны убор. Марына Траяноўская, мама дваіх дзетак, як ніхто іншы ведае, як стыльна і арыгінальна, а галоўнае прыгожа ўцяпліць карапуза.
Маё цела стала прыгажэйшым і мацнейшым, гэта акалічнасць мне абавязкова дапаможа ў будучым, так разважае Ілья Хандрыка, вучань 11-га класа, які разам са сваімі сябрамі ўжо год паспяхова асвойвае Street Workout (з англ. трэніроўка на вуліцы) - фізкультурныя заняткі на вуліцы.
Не кожная з прадстаўніц прыгожага полу прызнаецца, але, напэўна, палова іх пагодзіцца з тым, што мужчыны лічаць іх гультайкамі. Асабліва гэта датычыцца тых жанчын, якія па тых ці іншых прычынах не працуюць (напрыклад, знаходзяцца ў адпачынку па догляду дзіцяці).
