Чаму людзі не ведаюць, колькі ім жыць наканавана

Было гэта так даўно, што нават і сказаць цяжка, калі дакладна. Але людзі ў нашым краі ведалі ўжо ад свайго нараджэння, што чакае іх у гэтым жыцці і калі каму прыйдзе час паміраць. Ведалі і нават не здагадваліся, што можа быць неяк інакш. Таму што б ні адбывалася ў іх жыцці, гэта ніколі не было для іх неспадзяванкаю або нейкім дзівам. І жылі людзі ў згодзе з Богам і адзін з адным.

Але аднойчы-такі людзі здрадзілі Божаму запавету, перасталі клапаціцца адзін пра аднаго. І пачалі яны думаць найперш пра сябе, а што будзе з іншымі – гэта ўжо іх не турбавала.

Аднаго разу Бог ідзе па мястэчку і бачыць: чалавек плот разбірае. Бог падышоў бліжэй ды пытае: «Навошта ты, чалавеча, плот разбіраеш?» А той яму кажа: «Зіма ўжо хутка, у печы паліць трэба. А мне ўжо прыходзіць час паміраць, дык я і вырашыў плот разабраць».

Бог здзівіўся ды і кажа: «А чаму дроў не нарыхтаваць, а плот дзецям пакінуць?» Чалавек на гэта адказаў: «Дзеці няхай самі пра сябе клапоцяцца. А калі я не магу сваё з сабою забраць на той свет, дык няхай хоць тут на карысць мне будзе».

Бог не знайшоў, што чалавеку адказаць на гэта, і пайшоў далей. Бачыць: ужо іншы чалавек гумно разбірае. Ён і да яго звярнуўся з тымі ж пытаннямі. І адказ гэтага чалавека быў такі ж, як і ранейшы.

Разгубіўся Бог і пайшоў далей сваёй дарогай, як раптам бачыць: чалавек хату разбірае. Ён пытаецца: «Што ты робіш, чалавеча, навошта хату разбіраеш?» А той яму ў адказ: «Як гэта навошта? Мне з дня на дзень паміраць, дык навошта хату камусьці пакідаць? Лепш пагрэюся каля агню!» Бог яму: «А дзеці як жа? Няўжо ім не пакінеш?» А чалавек яму адказвае: «Не заслугоўваюць яны, каб я ім хату пакінуў. Лепш спаліць!»

Абурылі Бога такія паводзіны людзей. Нават родным дзецям на якую-небудзь патрэбу свайго пажытку шкадуюць! І пастанавіў Бог: «Цяпер чалавек не будзе ведаць, што яго чакацьме праз хвіліну, не тое што праз год. Калі сэрца глухое да патрэб іншага, дык няхай і вочы хоць і глядзецьмуць у далячынь, але і крок наперад не прадбачыцьмуць!»

Ад таго ж дня і сталася, што мы па зямлі ходзім, усё азіраем, але што ў наступную хвіліну здарыцца – не бачым і не ведаем. І толькі абраным людзям Бог іншы раз адчыняе заслону ў будучыню, і не толькі ў сваю, але і іншых людзей.