90-гадовы Іосіф Шуляк марыць дасягнуць вечнага жыцця»

Прыемна здзівіў парадак у хаце: здавалася, што ўсё там стаіць і ляжыць пад лінеечку – для адзінокага пенсіянера-мужчыны гэта рэдкасць. На стале лякарствы, газеты, Біблія і малітоўнік, а ў ім закладкі…

Нарадзіўся Іосіф Іванавіч ў 1926 годзе. У сваім шаноўным узросце ён сам коле дровы, саджае агародніну, сам сабе гатуе ежу.

«Пакуль ёсць сілы, то як жа не працаваць? Дый неяк сорамна нічога не рабіць, – усміхаецца дзядуля. – На мяне і даглядчыца мая сварыцца, што ў агародзе корпаюся, але ж не магу я ўседзець. Калі што не так там зраблю, то яна няхай лепш крыху паправіць».

Не раз аднавяскоўцы заўважалі, як Іосіф Іванавіч коле і складае дровы. Працаваць яму не прывыкаць. Усё жыццё цягнуў работу на сабе. Меў ён жонку, якая з-за хваробы магла дапамагчы толькі словамі і парадамі, бо хварэла на ногі. Сяльчане кажуць, што ў іх душа балела, калі яна сядзела ў акне і плакала, гледзячы на тое, як яе гаспадар працуе адзін.

«Калі ў нас быў пажар, яна вельмі моцна спалохалася і ад таго ўвесь час хварэла», – успамінаў дзядуля жонку Юлю.

Каханне вытрымала выпрабаванні

Каханне ў іх зарадзілася яшчэ тады, калі ім было па 12-13 гадоў. Пазнаёміліся яны на служэнні ў малітоўным доме.

«Усё тады было, канешне, па-дзіцячы, але гэтае першае каханне было такім моцным, што вытрымала выпрабаванне і часам, і адлегласцю. Яна дачакалася мяне з арміі, мы адзін аднаму пісьмы пісалі», – расказаў вясковец.

Служыў у войску Іосіф Іванавіч шэсць гадоў. Прызвалі яго ў сакавіку 1945 года. Служыў спачатку ў Бабруйску, потым у Гомелі, Слуцку, Брэсце, затым у ваенным гарадку пад Пружанамі. Быў вадзіцелем грузавых машын.

Калі вярнуўся з арміі, пайшоў працаваць на станцыю ў Малькавічах, грузіў вагоны. Зарабляў няблага – 150-200 рублёў. Але потым яго напарнік перайшоў працаваць у калгас старшынёй і перацягнуў да сябе Іосіфа. «Там за 10 працаднёў выходзіла каля 40 рублёў. Для маладога хлопца гэта былі вельмі нізкія заробкі. Пакінуў я гэтую працу і пайшоў працаваць у лясніцтва», – успамінаў маладыя гады пенсіянер.

Працаваў спачатку вальшчыкам у лесе, потым адпрацаваў чатыры гады лесніком, але пакінуў гэтую працу.

«Не змог я на гэтай пасадзе заставацца. Была галеча, людзі стараліся неяк выжыць: украдзе хто якую дзеравіну з лесу, а я хоць і ведаю, а сказаць нічога не магу. А калі праверка прыязджала, то за кожнае дрэва мне трэба было трымаць адказ, таму перайшоў я з кіраўнікоў у рабочыя», – расказаў Іосіф Іванавіч.

Жыў той, хто меў зямлю, а конь быў прадметам раскошы

Па словах расказчыка, у пасляваенныя часы коней трымаць не дазвалялі. Такая жыўнасць была прадметам раскошы. Ездзілі на валах або каровах, на іх вазілі і сена, і дровы.
«Цяпер у ботах ходзім, а тады ў лапцях хадзілі, анучы на ногі закручвалі. Было добра тым, у каго была свая зямля, астатнія галадалі», – успамінае вясковец.

Як ажаніўся, першы час жыў з бацькамі. Свой дом будаваў з лесу, выдзеленага калгасам. Было цяжка, дапамагалі суседзі, сваякі. Была такая галеча, што некаторыя вяскоўцы стрэхі накрывалі саломай, Іосіфу ж пашчасціла дастаць шыферу.

«Цяжка даводзілася ў жыцці, а тут яшчэ пажар нанёс шкоды. Ад маланкі згарэлі хлявы. Добра, што каровы на пашы былі. Свіней паспелі выгнаць з агню, курэй павыкідалі з курніка. З таго часу жонка і хварэла», – падзяліўся ўспамінамі дзядуля.

Жонка памерла, і Іосіф Іванавіч жыве сам. Пахаваў ён ужо і аднаго сына. Цяпер да бацькі заязджае толькі сын Аркадзій ды ўнукі з праўнукамі.

Каб было весялей, Іосіф Іванавіч трымае ката, і вось ужо дзясяткі гадоў не расстаецца з Бібліяй. Дарэчы, і ў дзень майго візіту на стале ў яго ляжалі Біблія, Новы і Стары Запаветы. Некаторыя главы доўгажыхар нават цытаваў… У вёсцы ёсць малітоўны дом, у якім Іосіф Іванавіч вядзе службы, малітвай ён праводзіць у апошні шлях і памерлых.

А спадзяванні ў доўгажыхара незвычайныя: «Мару, што Бог дасць сілу, здароўе і розум, каб дасягнуць вечнага жыцця, таму што на зямлі чалавек жыве толькі часова. Цяпер войны, навадненні, землятрусы – гэта кара за тое, што людзі на гэтым свеце няправільна жывуць».