Кругаўцы весяліліся “па-гарадскому”

Ці бачылі калі дуб-волат ды вялізныя валуны за вёскай Вялікія Круговічы такое шыкоўнае свята, якое было арганізавана сёлета? Наўрад ці. Спакой старадаўніх рэліктавых прыгажуноў парушылі гоман дзясяткаў вяскоўцаў, якія сышліся на свята вёскі, і іх гасцей ды ўзмоцненыя мікрафонамі выступленні адказных асоб і самадзейных артыстаў, якія былі ўключаны ў святочную праграму.

А праграма была сапраўды насычанай. “Ізюмінкай” яе стала сапраўднае беларускае вяселле – з коньмі, упрыгожанымі стужкамі і званочкамі, з маладажонамі і іх гасцямі ў беларускіх нацыянальных касцюмах, з традыцыйнымі вясельнымі элементамі. У гэты дзень на вачах вяскоўцаў нарадзілася сям’я Сяргея і Алесі Занькаў. Шлюб прыехала рэгістраваць начальнік аддзела ЗАГСа Ганцавіцкага райвыканкама Наталля Іванаўна Гардзей, якая, дарэчы, з’яўляецца ўраджэнкай Вялікіх Круговіч. Маладая сям’я атрымала падарункі ад родных, сяброў і калег, а таксама ад ЗАГСа і Агарэвіцкага сельвыканкама.

Сваёй увагай не абдзяліў свята старшыня СВК “Крышылавічы” Хадатчук Сяргей Іванавіч, які павіншаваў сяльчан, уручыў падарункі сем’ям – “жамчужным” юбілярам. А такіх сёлета было чатыры: 30 гадоў побач ідуць па жыцці Аляксей і Ірына Занькі, Аляксандр і Марыя Занькі, Аляксандр і Галіна Шостакі, Уладзімір і Жанна Лелесы. Ушаноўваліся ў гэты дзень і “сярэбраныя” юбіляры – Вячаслаў і Іна Блінкоўскія, Мікалай і Валянціна Студэнты, якім таксама былі ўручаны памятныя сувеніры.

Традыцыйна вызначаліся лепшыя падворкі і нават… цэлая вуліца і завулак – Лясная і Лясны. Тут, як адзначыла сакратар Агарэвіцкага сельвыканкама Людміла Ленкавец, літаральна ўсе гаспадары пастаянна сочаць за чысцінёй і парадкам.
У святочную праграму былі ўключаны выступленне айца Іаана Пашкевіча, які блаславіў вяскоўцаў на добрыя справы, а таксама спевы хора храма святога Велікамучаніка Георгія Пабеданосца. Прыемна, што разам са сваімі прыхаджанамі спяваў і айцец Іаан.

Са сцэны гучалі жарты вядучых – гаспадынь Вялікакруговіцкага і Кукаўскага СДК Ванды Чабатарэнкі і Святланы Ганчаровай: яны ў гэты дзень пераўтварыліся ў простую вяскоўку Вандаўну і гараджанку Сівілі, якая пабывала за мяжой і спрабавала паводзіць сябе на замежны манер. “Эх, мне ж казалі, тут адны калатоны жывуць, а тут – столькі прыгожых, цудоўных людзей!” – захаплялася Сівілі. “А якія яны працавітыя ды адказныя!” – “падпявала” ёй Вандаўна, згадваючы вясковых працаўнікоў, якія нават у гэты святочны дзень шчыравалі на палях.

Песнямі радавалі прысутных самадзейныя артысты гэтых дзвюх устаноў культуры, а таксама група з Баранавіч “Рубероід”, якая ўвечары завітала на свята разам з мясцовым гумарыстам Леанідам Блінкоўскім. Побач са сцэнічнай пляцоўкай працавалі ларкі, дзе вяскоўцы маглі пад’есці-падмацавацца, каб потым паказаць свой спрыт у спартыўных спаборніцтвах, у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі па мішэнях – палатка стаяла непадалёк. Для дзяцей працавала дзіцячая надуўная пляцоўка.

Вакол сцэны размяшчаліся шматлікія выставы. Праз фотаздымкі, альбомы, публікацыі ў друку яны расказвалі пра ўстановы вёскі і яе знакамітых людзей. Дэманстраваліся вырабы народных майстроў, дары прыроды, старадаўнія каштоўныя іконы мясцовага храма.

Усе, да каго звярталася журналіст з пытаннем, ці падабаецца свята, адказвалі толькі станоўча і не хавалі сваіх эмоцый. “Я сама з Шашкоў, але з задавальненнем бываю на святах вёскі Вялікія Круговічы. Арганізатары, работнікі Вялікакруговіцкага СДК і бібліятэкі, кожны раз стараюцца прыўнесці штосьці новае, цікавае. Сёлета, напрыклад, упершыню на такім свяце спяваў царкоўны хор, рэгістраваўся сапраўдны беларускі шлюб”, – сказала Наталля Муха.

Асабліва спадабалася вяскоўцам выбранае для свята месца. За яго афармленне людзі шчыра дзякавалі дырэктару УП “Ганцавіцкае ПМС”. “Сашу Шуту падзяка за ўсё, што тут зроблена!” – па-свойску цёпла называлі сяльчане ўраджэнца іх вёскі. – Ён вёску любіць, усё робіць, каб яе ўпрыгожыць. Гэтыя валуны да дуба прыцягнуў некалі. Вунь паднімаецца малады парк, які мы са школьнікамі садзілі, таксама адлюстраванне ідэі Сашы і яго дапамогі. А сёлета ён зрабіў гэтую сцэнічную пляцоўку”, – нібы падвёў вынік сказанаму аднавяскоўцамі былы настаўнік Аляксандр Лелес.

Сапраўды пастараліся прыгожа аформіць сцэнічную пляцоўку і Аляксандр Уладзіміравіч, і работнікі мясцовых устаноў культуры. Як выказаўся адзін з вяскоўцаў, выглядала яна “ніяк не горш за гарадскую!” Пэўна, стары дуб слухаў розгалас вяскоўцаў і радаваўся: умеюць яны працаваць, а пасля – ствараць прыгожыя святы і ад душы весяліцца. Не горш за гараджан!