Чаму вернікі ідуць сотні кіламетраў пешшу?

З якімі малітвамі ішлі паломнікі яны падзяліліся з карэспандэнтам «ГЧ».

Іду сёмы раз. У мяне ёсць мая асабістая інтэнцыя, а таксама ў дарозе, у час супольнай малітвы, я малюся за здароўе нашай сям’і і выконваю просьбы іншых людзей. Ідзецца вельмі лёгка, бо адчуваецца адзінства і падтрымка іншых удзельнікаў пілігрымкі. Дзякуючы гэтаму не заўважаюцца пройдзеныя кіламетры.  Кожны раз к завяршэнню пілігрымкі адчуваю духоўны ўздым і жаданне прайсці гэты шлях яшчэ раз.

Ідзём упершыню. Ёсць некалькі інтэнцый з каторымі мы ідзём да Бога. Адна з прычын, што падштурхнула нас прыняць удзел у пілігрымцы – гэта жаданне быць бліжэй да Бога. Бо на працягу жыцця мы часта звяртаемся да Бога з просьбамі  і наступае такі момант, калі хочацца Богу ахвяраваць. Вось гэтая пілігрымка, гэтае выпрабаванне шляхам – свайго роду ахвяра Богу. Хочацца, каб Бог бачыў, што Ён не дзін, што мы ідзём за ім, імкнемся да малітвы. Так складаецца, што ў жыццёвай мітусні іншы раз мы забываем пра Бога.

Для нас з дачкой, пілігрымка – гэта магчымасць сканцэнтравацца на малітве і прысвяціць гэты час Богу. Ужо некалькі год я збіралася прайсці гэты шлях, але нешта не атрымлівалася, бо ўзнікалі нейкія цяжкасці на працы  ці ў сям’і. Ды нарэшце збылося маё жаданне. Прыемна, што ў гэтым мяне падтрымала мая дачка.

Іду дзесяты раз. Маё жаданне прайсці гэты шлях ўжо каторы раз грунтуецца на тым, што мае асабістыя просьбы і малітвы збываюцца, а душа ў час пілігрымкі напаўняецца радасцю і душэўным спакоем.

Іду другі раз. Для гэтага з Лагішына прыехаў у Баранавічы, каб прайсці ўвесь шлях.  Я прашу, каб у мяне быў паспяховы навучальны год, каб усе ў маёй сям’і былі здаровыя.

Разам з матуляй з Пінска паехала ў Баранавічы, каб прайсці шлях да Маці Божай. Я малюся, каб мае бацькі ніколі не сварыліся. Ісці не цяжка, бо ў дарозе трошкі пад’ехала.

Я іду другі год і прашу Бога, каб уся наша сям’я хадзіла ў касцёл. Мая просьба ўжо збываецца. Вось гэты год са мной ідзе мая дачушка. Спадзяюся прывесці да касцёла маю малодшую дачушку і мужа. 

Іду з Баранавіч дванаццаты раз. У мяне заўсёды ёсць просьба да Маці Божай. Але ў гэты раз я іду дзякаваць ёй за дапамогу. У мяне баліць спіна. З-за грыж цяжка хадзіць. Думала, што ўжо не пайду ў гэты паход, ляжала і не магла падняцца з ложка, але стала маліцца і прасіць Маці Божую, каб дала сілы дайсці да Яе. І вось без медыкаментаў устала і пайшла. Для мяне гэта цуд. Вось з радасцю іду ў Лагішын. У шляху малюся і дзякую Богу за дапамогу, што дае мне сілу і натхненне.

Таму ўсіх заклікаю:”Ідзіце і прасіце ў Маці Божай, і Яна не пакіне ў бядзе”.