“Ціха! Лебедзь дзяцей родзіць…”

У чарговы мой прыезд Максімка са сваімі сябрамі павёў мяне прагуляцца ля сажалак. Падыходзім да адной, спыняемся на беразе.

Баба, ціха, не крычы (хоць у мяне, здаецца, не было ні прычыны, ні намеру крычаць): там лебедзь дзяцей родзіць, – паўшэптам папярэджвае мяне ўнук.

І дзеці паказваюць на зараснік чароту, праз які прасвечваецца штосьці падобнае на купіну. Аказваецца, там ужо які час сядзіць на гняздзе лябёдка. Вось яно што! Унуку падумалася, што мяне трэба папярэдзіць, як сябе паводзіць.

У дзіцяці мо на нейкім генным узроўні з’явілася ўзвышанае пачуццё разумення таго,чым займаецца лябёдка, – таямніцы нараджэння новага жыцця. А ці заўсёды мы, дарослыя, з такім жа разуменнем ставімся да гэтага? Успомнім кадры з тэлеперадач, дзе дэманструюцца нават самыя інтымныя моманты зачацця жыцця. А потым і з працэсу родаў наладжваюць перадачы-шоу, ставячы крыж на святасці такіх момантаў…