“Дзік” Федзя

Гісторыя гэта пачалася не ў лесе, як вы, напэўна, падумалі, а ў…  хлеўчуку Васіля. Яму падаравалі кабанчыка, цёмна-рудага, з доўгай поўсцю, зусім не падобнага на звычайных вясковых кабаноў. Пакапаўшыся ў энцыклапедыях, селянін вынайшаў, што яго парсюк замежны, пародзісты, таму і гадаваць яго трэба па іншай тэхналогіі, вітаміны там усялякія даваць, асаблівую ежу.  А вось мянушку Васіль даў свайму храку нашынскую — Федзя.

Гаспадар да свайго гадаванца нікога не дапускаў, сам песціў “пародзістую” жывёліну. Адзінае, на што вымушана асмеліўся Васіль, гэта прабіць дротам кныру рыла, бо ніякага спасу не было – капаў яго Федзя, як салдат траншэі, з азартам, увесь агарод “узараў”, і ў хляве падлогу сарваў.

Кабанчык рос бы на дражджах. Аднак, нягледзячы на пільную ўвагу, пажыў нядоўга. Праз паўгода, пад зіму, напала на яго нейкая хвароба, і кныр Фёдар, чамусці, здох. На Васіля было страшна глядзець, перажываў так, што ажно плакаў – не мог ён спакойна перанесці такой “здрады” выхаванца.  Жонка Ганна, каб не растройваць мужа, з суседам запрэглі каня, пагрузілі кабана на воз, завезлі ў лес.

На той час у лесе блукалі два паляўнічыя. Негледячы на тое, што над імі ўвесь час пасміхаліся вяскоўцы, браты лічылі сябе заўзятымі паляўнічымі – як-ніяк, то качку прывалакуць, то зайца. І хваліліся яны больш за астатніх.  “Трэба ўмець. Пальнуў разок – і ў дамках, вячэра на стале шкварчыць”, — гаварылі яны з гонарам. Але вось ні разочку сур’езнай здабычы ім не здаралася ўпаляваць.

Вось ідуць яны па лесе і чуюць, кусты затрашчалі А паляўнічыя настаражыліся, ну, няйначай лось, ці дзік ходзіць. На сам рэч, гэта жанчына з суседам кінулі тушку кабана з возу, і паехалі.

Панесліся браты ў бок, дзе кусты трашчалі. Падбеглі, але блізка падыходзіць баяцца. Заляглі яны ў хмызняк і раяцца, што рабіць. “Страляць трэба, бо калі папрэ на нас – позна будзе”, — кажа брату Грыша. “Праўду кажаш, але давай з двух ружжаў адразу, каб вярней было”, — згадзіўся з ім брат Ягор.  І пачалі паліць, што дурныя, пакуль патроны не скончыліся. Прыслухаліся – ціха. “Давай паглядзім, што там. Калі куляй трапілі, то ляжыць ужо гатовы, а калі не, то ад такой кананады пэўна ўжо кіламетраў тры ад нас”, — сказаў Грыша.  На гэтым парашылі і пайшлі ў хмызняк. І дзіва! Каля елкі ляжыць добры дзік. “Вось удача, дык удача! Амаль каля вёскі ўлажылі звера. Будзе чым уцерці нос зайздроснікам”, — узрадаваліся хлопцы.  Адзін пабег за матацыклам з каляскай, на якім яны прыехалі. Праз хвілін дзесяць пагрузілі “дабычу” і паперлі дадому.

Ужо прыцемкамі асвежавалі “дзіка”, а жонка Грышы насмажыла свежыны. Але самім братам няймецца пахваліцца дабычай. Паклікалі на вячэру суседа з жонкай, а ў тых як раз ветэрынар калгасны ўсядзеў. Усіх на свежыну запрасілі. Сядзяць гарэлку п’юць, мяса ядуць, нахвальваюць. 

Гаспадар адправіў жонку ў каморку за чарговай порцыяй свежыны, то пад чарку яны ішла хутка. Але праз хвіліну тая вярнулася разгубленая і дрыжачым голасам кажа: “Грыша, дык гэта мабыць вы не дзіка застрэлілі”.

“Што ты вярзеш, такое! Як гэта не дзіка!?”, — фанабэрыста запытаў гаспадар. “Дык у яго ў рыле дрот зацягнуты”, — адказала Ганна.

Калі ўсе пайшлі ў каморку і ўтаропіліся на галаву “дзіка”, у якога ў носе быў закручаны сталёвы дрот, нейкі час была мёртвая цішыня… Першым абазваўся ветэрынар: “А ў чыім хляве вы, хлопцы, яго застрэлілі?” Браты і расказалі пра сваё паляванне.

“Дык гэта ж Васілёў кабан заморскі! Я яго лячыў тыдзень, ды не дапамагло – здох! Яго ў лес жонка Васілёва вывезла…”, — захлёбваючыся ад смеху і трымаючыся за жывот прамовіў ветэрынар.

У братоў выгляд быў, бы ў нашкодзіўшых дзяцей. Ветэрынар супакоўі, што ніхто не атруціцца, бо добра праспіртаваліся.

Чуткі пра братоў, якія ўпалявалі “дзіка” Федзю,  хутка разляцеліся па вёсцы. І неўзабаве да іх прыклеілася мянушка “Дзікі”, ад якой яны ўжо ніколі не пазбавяцца.