Дом – у дым, і жыццё з нуля

Агонь ахапіў драўляны будынак імгненна. Пакуль выратавальнікі дабраліся з райцэнтра да іх вёскі, пакуль патушылі полымя, яго ненажэрныя языкі як злізалі і дом, і новыя камоду ды пыласос, і дакументы з грашыма, і ўвесь астатні жыццёвы набытак. “Усё пайшло дымам”, – праз слёзы вымаўляе Ларыса Васільеўна і згадвае зроблены напярэдадні Новага года рамонт: – Хацелася ж, каб не сорамна было, калі людзі ў хату заходзяць”.

Цяпер гэтыя людзі-суседзі ды радня збіраюць рэчы і грошы, хто колькі можа, каб дапамагчы пагарэльцам. А сям’ю Канановічаў хвалююць і іншыя клопаты. Гадоў пяць таму, калі купілі дом у жанчыны, якой ён дастаўся ў спадчыну, справу да канца не давялі: грошы аддалі, а дакументы на сябе не перааформілі. “То з фінансамі было цяжка, то я па бальніцах… Немаладыя ж ужо: мне – 67, мужу – 72. Сын па заробках ездзіў. Так і засталіся ні з чым, – бядуе Ларыса Васільеўна. – Добра, што сям’я мужавага брата прытуліла. А што далей – і думаць баімся”.

А далей сапраўды складваецца праблематычная сітуацыя: па словах дырэктара прадстаўніцтва Белдзяржстраха па Ганцавіцкім раёне Аляксандра Сімагі, сям’я Канановічаў аплачвала страхоўку за аб’ект, які, па сутнасці, ёй не належаў. Тое, што здзелка куплі-продажу да канца не была завершана, страхавы агент мог і не ведаць. Разбірацца па факту работнікі прадстаўніцтва пачынаюць толькі ў страхавых выпадках.

Вось і з сітуацыяй, якая склалася ў хатыніцкай сям’і, яшчэ належыць разабрацца. “Чалавек страхуецца, значыць, ён на штосьці спадзяецца. І нават у складанай сітуацыі нашы кліенты павінны атрымаць задавальненне, а не палымянае прывітанне”, – гаворыць Аляксандр Уладзіміравіч. Калі знойдзецца дагавор куплі-продажу, адзначае ён, то страхоўка сям’і будзе выплачана. Калі ж такога дакумента няма, страхавыя работнікі выйдуць на юрыстаў, каб вырашыць, як дзейнічаць далей. Хутчэй за ўсё, сям’і вернуць грошы, якія яны выплацілі па страхавых узносах.

З тым, ці можна сям’і Канановічаў законна выплаціць матэрыяльную дапамогу (да шасці базавых велічынь) з раённага бюджэту, разбіраюцца ў райвыканкаме. “На гэта могуць разлічваць менавіта ўласнікі домаўладанняў”, – акцэнтуе начальнік упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Ганцавіцкага райвыканкама Наталля Клявец.
Па словах Наталлі Ігнацьеўны, у тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання дзейнічае акцыя “З рук у рукі”: людзі здаюць туды рэчы, якія работнікі ўстановы перадаюць тым, каму яны неабходны. “Могуць звярнуцца ў цэнтр і пагарэльцы”, – падказвае Наталля Ігнацьеўна.

Ды ўсё ж у першую чаргу разлічваць прыходзіцца на сябе і на сям’ю. Вось і Мікалаю Сцяпанавічу з Ларысай Васільеўнай дапамагаюць дзеці, а прытуліла сям’я брата – Аляксандр Сцяпанавіч Канановіч з жонкай Ірынай Іванаўнай. Лёгкая на слёзы пасля перажытага, Ларыса Васільеўна расказвае пра дапамогу вяскоўцаў, дзякуе ім і разважае пра тое, як важна пачатую справу даводзіць да канца: “Каб жа ведалі, што можа так здарыцца, дык знайшлі б і час, і грошы ды завяршылі б тую здзелку”.

Выпадак сапраўды павучальны для іншых: хто ведае, што дзень наступны нам рыхтуе. Тым больш гэты пажар – не адзінкавы выпадак. Як расказаў начальнік райаддзела па надзвычайных сітуацыях Уладзімір Рапейка, у 2012 годзе адбылося 46 пажараў, у тым ліку 23 – у жылых дамах, у 2013-м – 41 пажар, з іх 7 у жылых дамах. І сёлетні год пачаўся не надта ўдала для домаўладальнікаў: з пяці пажараў двойчы агонь палаў у дзвюх жылых пабудовах. Так, пацярпелі не толькі хатыніцкія пагарэльцы, але і жыхар в. Гута Аляксандр Булат.

“У такіх сітуацыях мы заўсёды пытаемся ў людзей, ці ёсць ім дзе жыць. Як правіла, адказваюць станоўча: дапамагае радня. – расказаў Уладзімір Адамавіч. – Пакуль у раёне няма такіх, хто ўвогуле не мае даху над галавой. Хіба толькі Аляксандр – і мы думаем, як дапамагчы яму. Аднак калі б і знайшліся такія людзі, дык на першы час гарадскім жыхарам шукалі б пакой у інтэрнаце, вясковым прапаноўвалі б дамы ў сельскіх населеных пунктах, найбольш прыгодных для пражывання. На вуліцы ніхто не застанецца”.