Газета i сайт «ГЧ» – гэта адзінае цэлае

Шчыра скажу, мяне вельмі непакоіць тое, што даводзіцца чуць ад нашых чытачоў, якія ўжо многія гады выпісваюць газету. А кажуць яны вось што: «Мы ж чытаем газету на сайце ў інтэрнэце і навошта тады друкаваная газета?» Таму адкажу на гэта пытанне, каб было разуменне. Сапраўды, час змяніўся, інтэрнэт дазваляе аператыўна даваць інфармацыю, а газета выходзіць толькі раз на тыдзень. На сайце можна апублікаваць шмат здымкаў і відэа, якія нельга тэхнічна зрабіць у газеце. І некаторыя тэмы пераклікаюцца, але інфармацыя на сайце і ў газеце падаецца па-рознаму.

Але хто гэта ўсё робіць? Хто, даведаўшыся пра нейкае здарэнне, ляціць туды з камерай, апытвае відавочцаў? Хто потым фактычна на каленях, прысеўшы, піша ці перадае інфармацыю, хто апрацоўвае яе і мае навыкі, як зрабіць, каб вы ўсю яе ўбачылі? Гэта журналісты газеты «Ганцавіцкі час».

І гэта іх праца, за якую плаціце вы, паважаныя чытачы, выпісваючы газету. За вашы грошы і грошы за рэкламу і выдаецца газета, утрымліваецца штат карэспандэнтаў, дызайнераў-вярстальшчыкаў, карэктара, спецыялістаў па продажах, аддзела распаўсюджвання. Таксама аплачваюцца падаткі, арэнда офіса, інтэрнэт, электрасувязь, транспарт і шмат чаго іншага. Адзін штотыднёвы выпуск газеты толькі за друк і паперу друкарні каштуе больш за тысячу рублёў (на старыя грошы больш за 10 мільёнаў). За наш сайт ніхто з чытачоў не плаціць.

Газета і сайт «ГЧ» – гэта адзінае цэлае, дзе мы спачатку аператыўна даём чытачам кароткую інфармацыю на сайт, а ў газеце выходзіць больш разгорнутая інфармацыя, з падрабязнасцямі, з карыснымі звесткамі, якія, на наш погляд, патрэбны чытачу.

Дзякуючы падпісчыкам друкаванай версіі існуе і сайт. Бо ніхто ж з карыстальнікаў інтэрнэт не плаціць. Калі мы страцім падпісчыкаў, аплачваць працу журналістаў не будзе з чаго, а бясплатна працаваць, вядома ж, яны не будуць. І не будзе ні газеты, ні сайта.

Ці знойдзецца нехта, хто зможа асвятляць мясцовыя падзеі так, як гэта робіць «ГЧ»? У нас час няпроста трымацца праўды. І гэта шмат каму не падабаецца, але, нягледзячы на скаргі і незадавальненні, мы падаём інфармацыю так, як ёсць. Даём магчымасць выказвацца усім, хто мае свой голас, хто падымае праблемы. Гэта не ўсім падабаецца. Бо толькі рознасць поглядаў, незамоўчванне праблем пакажа аб’ектыўную карціну і будзе спрыяць змяненням да лепшага ў нашым раёне.

Рэдакцыйная палітыка «Ганцавіцкага часу» накіравана на тое, каб ва ўсіх чытачоў было рэальнае ўяленне пра тое, што адбываецца ў сацыяльна-эканамічнай і палітычнай сферах. Бо замоўчванне ці скажэнне інфармацыі, уяўленне карціны жыцця праз ружовыя акуляры наносяць шкоду нам усім. Выданне газеты, стварэнне інфармацыйных прадуктаў – гэта вельмі складаны вытворчы працэс.

Кожны можа ўявіць, колькі трэба намаганняў, часу і навыкаў, каб надрукаваць адзін артыкул і кожны дзень знаходзіць нешта цікавае для чытачоў.

Мы ганарымся тым, што ў Беларусі такіх газет, як «Ганцавіцкі час», адзінкі. Радуе, што клуб нашых пастаянных чытачоў павялічваецца. Мы ніколі нікога не прымушалі падпісвацца, і гэта для мяне таксама гонар, бо людзі самі галасуюць рублём за «ГЧ».

Шчыра прызнаюся, што іншы раз было вельмі цяжка, нават прыходзіла думка пра закрыццё газеты. Але так здарылася, што ў той момант на вуліцы падышла бабулька, узяла за руку, плача і дзякуе, што «ГЧ» ёй дапамог, што яе пытанне вырашылася. А я нават не памятаў гэтую бабулю… Але ў грудзях зашчыміла, падумалася:наша праца патрэбна ж людзям! А калі так, то падпішыцеся на ««Ганцавіцкі час»!

Дзякую загадзя, бо веру ў вашу падтрымку.