Пралеска (чэрвень)

Надежда Ефименко

От огня плачет снег,
От обиды – душа,
Коль родной человек
Продал за два гроша.
Плачет снег в пустоте
От ночного костра,
Мы с тобою не те,
Что любили вчера.
Мы как те мотыльки
На огне обожглись,
Крыльев нет-угольки,
И закрыта нам высь.
Нам с тобой по земле
Можно только ходить,
Нам уже не взлететь,
Нам уже не парить.
А любовь-это свет
И полёт в высоте.
Только нет нас там нет
Есть лишь свет в пустоте…

Ала Мірзаліева

Стыне дзень у абдымках суровых анёлаў,
Ні цяпла, ні спагады яго не чакай.
Толькі дзесьці акордам чужой баркаролы
Прытаіўся ў зіме абляпіхавы рай.

Парушаючы строгасць графічнай прасторы,
Напаўняючы душу пяшчотным цяплом,
Зледзянелае вецце бурштынам узораў
Ціха радуе вока ў снягах за акном.

* * *

Адчынены вокны.
Прыглушаны пах вечаровы
Запоўніў няспешна
Прастору пакоя.
Патупалі з пашы каровы
Знаёмаю сцежкай.
Цікуючы ежу, крылаты начны паляўнічы
Зашоргаў у лісці;
І на падаконне штось скокнула шпарка надзвычай,
Шукаючы выйсця.
Зялёны, вясёлы, ён мне спадабаўся адразу –
Рухавы той конік.
Бы дзень пераводзячы ў нейкую іншую фазу,
Зарыпаў гармонік.
І госць мой нязваны, пагойсаўшы на падаконні, –
Скок мне ў далоні!..

Святлана Локтыш

Памалюся…

Паліцы памяці асвоіў павучок,
Даўно забыты ліпеньскія ліўні.
Зіма ў прыроды і ў адносін як урок:
Чаму наканавана быць – спасцігне.

Пасланнікі дабра, пакут, мы ўсе
На небасхіле Вечнасці – імгненне.
Адтлеем, адпалаем пакрысе:
Хто з гонарам, хто страціўшы сумленне.

За тых, хто выстаіць, калі жыццё – на злом,
За тых, хто не спужаецца, не схлусіць,
І за праціўніка – каб не дружыў са злом,
Перад іконай шчыра памалюся,

І за цябе – што ахінуў цяплом…

Алексей Голоскок

Встреча

Труба походная нам затрубила “сбор” —
На зов её расправили мы плечи,
Преградам всем земным наперекор,
Как птицы, прилетим на нашу встречу.

Поверку проведём по старым спискам.
Кого не будет, скажут пусть друзья:
“Не смог”, ”Не стало”, ”Будет, уже близко”,
А за себя ответят громко: “Я!”

Вновь убедимся — стало меньше нас:
Нежданно тенями ребята улетели,
Живым нам в неизведанный “запас”
Оставив здесь награды и шинели.

Помянем их звенящей тишиной,
Водкой в стакане и краюхой хлеба.
Пусть будет им приветлив мир иной
И звёзды их не гаснут долго в небе.

Мы за столом споём былые песни,
Расскажем, кто как в это время жил,
Судьбу попросим: «Рано в поднебесье,
Дай нам здоровья, дай немного сил».

При раcставаньи будет много слов,
Объятья крепкие и обещания,
Что мы, конечно, соберёмся вновь,
Не испугают годы нас и расстояния.

Георгий Толин

Как-то утром к водопою
Вышли стройные олени.
Перед ними всё живое
Становилось на колени.

Вдруг сорвался к небу ворон,
Рёв, как гром, раздался бычий —
По тропе метнулись волки
За отставшею добычей.

Шерсть кусками полетела,
Кровь с землёй перетопталась,
И растерзанное тело
Под сосной лежать осталось.

Но животные не люди.
Я в жестокость их не верю,
Ведь животные – не люди,
Но беда, коль люди – звери.

Валянціна Тарановіч

Навальніца сустрэла мяне ў полі —
Па плячах б’юць кропелькі дажджу.
Не чакала я такое долі,
Ды па пожні басанож іду.
Коле ногі, у сэрцы ные стрэмка…
Боль такі ці вынесу спаўна,
А старыя людзі кажуць ёмка:
«З Богам будзеш – значыць, не адна!»
Толькі б выстаяць, не ўпасці і не здацца,
Непахіснай быць той боль перамагчы.
Навальніцы трэба не баяцца –
Хай яе баяцца крумкачы.

Кацярына Татарыновіч

Лясам Ганцаўшчыны

Прыгожая, зялёная, лясістая.
Чароўная, гасцінная зямля,
Балотамі і рэчкай апавітая
Ты, Ганцаўшчына любая мая.

Нас лес гадуе, корміць змалку дзён.
Ён і сусед нам, і скарбонка лекаў.
Ляснога харчу, кветак, зёлак ён
Ніколі не шкадуе чалавеку.

Ля Борак лес стары і маладняк,
Вавёркі ў лесе тым грызуць арэшкі.
Каля Хатыніч жа ў пасадках так
Гараць рыжкі, ірдзеюць сыраежкі!

За Сукачом яшчэ й цяпер дрымучы лес
Частуе ўсіх чарніцамі, брусніцамі.
Ёсць сосны і бярозы да нябёс,
Прыемна пахне багуном, дурніцамі.

Стары магутны лес, яловы і багаты,
У ваколіцах Раздзялавіч ляжыць.
Там кожны пень і ствол грыбамі барадаты,
І людзям добра там, прывольна жыць.

Да Вострава вядзе зялёны шлях.
Тут асаблівы гонар лесу даны:
Паэт вялікі, любы наш пясняр
Міхась Рудкоўскі спачывае з землякамі.

Жыві, наш лес, аберагай зямлю,
Звіні птушыным гоманам вясною.
Квітней, наш добры сябар, і прашу:
Мацуй ты нашы душы дабрынёю.

Вячеслав Нестерук

Погас в окне последний луч,
И ночь крылом накрыла сёла.
Сребристый месяц смотрит из-за туч,
Какой-то утомлённый, невесёлый.

Туман за церковью клубится,
В нём утонули тополя.
На листьях их роса искрится,
Уснула, как дитя, земля.

Неспешно ходит тишина,
Засов не скрипнет на калитке.
Черёмухе-невесте не до сна:
Красуется в белеющей накидке.

Но вот рассвет – в огне восток,
Лучами солнца всё залито.
Земля закончила виток,
Страница дня нам вновь открыта.

Ніна Кавальчук

Застыла прырода ў чаканні
Халоднай і снежнай зімы.
У восеньскім сумным маўчанні
Тугу адчуваем і мы.

Вясною жыццё ажывае.
Нас радуе зноў хараство.
І яркім, квітнеючым маем
Напоўняцца сэрцы цяплом.

Нас радуе звонкае лета,
Чарніцы, грыбы, сенажаць.
Жытнёвы прыгожы палетак,
У сініх валошках мяжа.

І вось гаспадыняю – восень,
Прырода ў чаканні ізноў.
Далоў пазалоту і просінь –
Свой круг пачынае наноў.

Ад думкі на сэрцы тужліва,
Бягуць нашы дні і гады
То весела і зіхатліва,
То поўныя смутку, нуды.