У Ганцавічах рускага У. Маякоўскага паважаюць больш, чым беларускага Я. Коласа?Я

Ганцаўчане паведамілі аб гэтым намеры ўвечары 27 ліпеня, патэлефанаваўшы на «гарачую лінію «ГЧ», спадзяючыся, што можа на іх вуліцы знікнуць велізарныя лужыны, якія не перасыхаюць нават у спякотнае надвор’е.

Карэспандэнт адразу пасля званка завітаў на вуліцу Я. Коласа. Убачыўшы, што журналіст фатаграфуе велізарныя лужыны на вуліцы, жыхары сабраліся і патлумачылі, чаму яны вымушаны ісці на такія не папулярныя меры.

“Папрасіце праз газету, каб пісьменнікі і паэты прыехалі на нашу вуліцу, як будзе свята, няхай пабачаць, як не на словах, а на справе шануюць памяць вялікіх беларускіх пісьменнікаў, – сказала пенсіянерка Леакадзія Вітальеўна Бобка. – Якуб Колас, каб ведаў, што яго імем названа вуліца, па якой прайсці можна толькі чапляючыся за плот альбо у гумовых ботах, то ў труне перавярнуўся б”.

Людзі выказвалі незадаволенасць, што цэнтр горада «вылізваецца», што грошы ідуць на тое, што не так тэрмінова патрэбна рамантаваць, як, напрыклад, уцяпленне сцен пенапластам хлебазавода, райвыканкама, рабіць агарожы з дарагіх ацынкованых лістоў…

На іх думку, грошы маглі б выкарыстаць і на больш карысныя і неабходныя мэты, тым больш не трэба забывацца, што добраўпарадкаванне праводзіцца да Дня беларускага пісьменства, а не дзеля паказухі.

Вуліца Я. Коласа – адна з найстарэйшых у горадзе. Гэта прыкметна. Яна знаходзіцца не каля райвыканкама, мажліва і рамантаваць яе не трэба – правяраючыя ці нейкія высокія чыноўнікі сюды не завітваюць. У пачатку вуліцы Коласа, якая прымыкае да вуліцы Маякоўскага некалькі глыбокіх лужын ад краю да краю дарогі, вада ў якіх не перасыхае нават у гарачыя летнія дні. Праўда, старажылы кажуць, што ў далёкія-далёкія часы тут было балота, і ў гэтым месцы тапіліся каровы. Зараз кароў няма, але частка таго балота засталася.

“Напярэдадні Дня пісьменства становіцца шкада нашу вулачку, нават не яе, а вялікага беларускага паэта Я. Коласа, чыім імем яна названа, – сказала жыхарка гэтай вуліцы, настаўніца Таццяна Разанава. – Атрымоўваецца вось што мы любім яго творчасць і памятаем яго! Мімаволі на розум прыходзіць фраза: якая вуліца – такая і памяць. Пэўна, калі б сам Я. Колас змог пабываць на сваёй вуліцы, то хутчэй за ўсё пакрыўдзіўся, палічыў бы гэта за здзек”.

Па словах жыхароў, летась, калі клалі асфальт па суседняй вуліцы Маякоўскага, у мясцовых улад не знайшлося сродкаў навесці парадак і на нашай Богам забытай вулачцы.
“Можа рускага паэта Маякоўскага паважаюць у нас больш, чым нашага знакамітага беларускага класіка літаратуры Якуба Коласа, таму там паклалі асфальт, а на нашай вуліцы не?” – сказаў са здзекам адзін з ганцаўчан.

Увосень, прабіраючыся па гэтай вуліцы на працу і ў школу і бачачы на хатах таблічкі з назвай, людзі мімаволі лічаць менавіта так.

Жыхары з жартам прапаноўвалі, што  помнік Якубу Коласу лепш паставіць не на алеі ў цэнтры горада, а на іх вуліцы, у ботах гумовых, каб глядзелі людзі, што з тых пор, калі ён настаўнічаў на Ганцаўшчыне і вакол былі балоты, нічога амаль не змянілася.

Па словах жыхароў вуліцы, яшчэ да свята яны маюць намер запрасіць сюды мясцовых чыноўнікаў і адначасова накіраваць запрашэнні міністрам культуры і інфармацыі і кіраўніку аргкамітэта па падрыхтоўцы да свята Дня беларскага пісьментва Анатолю Тозіку. “Другога шансу ў нас не будзе, – сказаў адзін з прысутных. – Таму будзем спадзявацца, што ў прадвер’і вялікага свята ўлады зразумеюць неабходнасць ўвекавечыць імёны вялікіх беларускіх паэтаў і пісьменнікаў не на словах, а на справе».