Архіепіскап Стэфан асвяціў новую царкву ў вёсцы Дзяніскавічы

Урачыстае адкрыццё Cвята-Міхайлаўскай царквы ў в. Дзяніскавічы, богаслужэнне на якім правёў Архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан, адбылося у мінулую суботу 1-га чэрвеня. На мерапрыемства сабралася каля двухсот жыхароў Дзяніскавіч, кіраўніцтва райвыканкама, а таксама праваслаўныя святары з усяго раёна.

Архіепіскапа Стэфана каля ўваходу ў царкву сустракалі з караваем і кветкамі
Архіепіскапа Стэфана каля ўваходу ў царкву сустракалі з караваем і кветкамі / Фото: Пётр Гузаевский

Прадстаўніка высокага духавенства, які прыехаў на чорным кітайскім мінівене, прыхаджане пачціва віталі караваем хлеба і прыгожым букетам кветак. Ад дарогі да ўваходу ў царкву была выслана дарожка з жывых кветак. Па традыцыі Стэфан благаславіў усіх прысутных і павіншаваў з Пасхай.

У царкве, дзе амаль дзве гадзіны праходзіла богаслужэнне, месца хапіла толькі невялікай частцы людзей. Пасля службы святары з харугвамі, казакі і прыхаджане ўрачыстай працэсіяй здзейснілі ход вакол новай царквы.

У многіх жыхароў вёскі быў святочны настрой, бо адкрыцця храма чакалі шмат гадоў. Вялікую заслугу і падзяку вяскоўцы выказалі настаяцелю гэтай царквы айцу Іаану. “Я шчыра кажу, што не верыў, што за два гады ў нашай вёсцы пабудуюць такую прыгожую царкву, – сказаў былы настаўнік Дзяніскавіцкай СШ Іван Тарасавіч Сасікайла. – За плённую працу бацюшка заслугоўвае павагі і ўдзячнасці. Вось толькі за гады савецкай улады многіх людзей адвучылі хадзіць у царкву”.

Дзяніскавічы гадоў 20-30 таму былі адной з найбуйнейшых вёсак у раёне. Моладзь зараз з’язджае ў гарады, у школе штогод становіцца менш вучняў, асноўную частку насельніцтва складаюць пенсіянеры. Ды і яны не ўсе ідуць у царкву, хіба толькі на вялікія святы. У будзённыя дні, па словах вяскоўцаў, у царкву прыходзіць каля 20-30 чалавек. З мужчын увогуле пастаянным наведвальнікам храма з’яўляецца толькі адзін – былы старшыня мясцовага калгаса “Расія” Вячаслаў Трапачка. “Шкада, што многія людзі не разумеюць, што вера ў Бога – гэта вялікая сіла. Наведваючы храм, адчуваеш прыліў сіл і сапраўдную радасць жыцця”, – сказаў Вячаслаў Васільевіч. – Я на сваім вопыце гэта ведаю, бо перанёс цяжкія фізічную і псіхалагічную траўмы і быў на валаску ад смерці, а вера ў Бога выратавала і цяпер дае мне магчымасць радавацца жыццю”.

Из рубрики