Гарманіст з Люсіна адыграў больш за 50 вяселляў

Паўлу Андрэевічу 72 гады, з якіх ён вось ужо каля 60 гадоў іграе на гармоніку. Вясковы музыкант – самавучка, навучыўся граць ад свайго бацькі. Ён расказаў, што той выконваў на музычным інструменце класічны рэпертуар: падэспань, польку, кракавяк. А хлопцу гэта было нецікава, і ён стаў іграць эстрадныя мелодыі.

“Мо ў класе пятым вучыўся, калі ўпершыню ўзяў у рукі бацькаў гармонік. Ды так удала ўзяў, што і цяпер з рук не выпускаю”, – пажартаваў музыкант.

На яго рахунку больш за сто мелодый песень з рэпертуара вядомых эстрадных выканаўцаў: Музыкант не толькі грае, але і спявае. Нотнай грамаце ён ніколі не вучыўся, музыку і песні ўспрымаў на слых, развучваў, удасканальваў.

Слава пра юнага музыканта пайшла па раёне, і яго сталі запрашаць пайграць падчас святаў. Павел Андрэевіч успамінае пра адно з першых вяселляў, на якім яму давялося паспяхова сыграць.

“Прыехалі з Дзяніскавіч запрасіць іграць на вяселлі, а я яшчэ ў школе вучыўся, саромеўся вельмі. Кажу: “Ну куды я паеду, я ж малы яшчэ, рэпертуар не надта вялікі ў мяне, што я змагу вам сыграць?” Але людзі надта настойвалі, і я згадзіўся. Адыграў ад душы! Людзі потым дзякавалі. Вось так і пачалася мая вясельная кар’ера”, – усміхаючыся, расказаў Павел Локтыш.

Потым былі вяселлі як у роднай вёсцы, так і ў Задуб’і, Макаве, Хатынічах, Еськавічах, Дзяніскавічах. І нават за межамі раёна – у Століне – куды яго запрасілі граць родныя жаніха, які быў родам з Люсіна.

МУЗЫКА ДАПАМАГЛА ЗНАЙСЦІ ЖОНКУ

Павел Андрэевіч расказаў, што невялічкі перапынак у музычнай кар’еры давялося зрабіць, калі служыў у арміі ў танкавых войсках.

“Там не да музыкі было”, – патлумачыў ён.

А вось калі прыйшоў з арміі, то стаў іграць у клубе на вясковых вячорках (так раней называлі дыскатэкі). І на адной з такіх вячорак пазнаёміўся з дзяўчынай Любоўю, якая вучылася тады ў дзясятым класе. Спачатку маладыя сустракаліся, а потымі зладзілі вяселле.

“Надта добра граў Паша, аж заслухоўвалася. Ды і не я адна, усім яго гармонік і песні былі даспадобы”, – усміхаючыся, расказала пра першыя ўражанні Любоў Іванаўна.

Павел Андрээвіч з музыкай сябраваў заўсёды: і калі працаваў у мясцовым калгасе шафёрам, і калі перад выхадам на пенсію перайшоў працаваць па гэтай жа прафесіі ў “глаўк”. Ведаючы яго захапленне і музычны талент, яго сталі запрашаць у мясцовы клуб, каб ён падыграваў спявачкам з калектыва “Дубрава”.

З калектывам ён выступае больш за дзесяць гадоў. “Запрашаюць – граю, бо не бачу сябе без гармоніка, – сказаў музыкант і дадаў: – Музыка для мяне – гэта радасць. Калі сумна – саджуся за гармонік і… адпускае. Калі радасна – таксама граю. Гэта маё жыццё”. Цяпер, праўда, на вяселлях не грае. Кажа:

”Мода на свята з гармонікам прайшла. Цяпер усё болей у рэстаране вяселлі гуляюць, а там музыка іншая”.

Ды і вяселляў у вёсцы цяпер амаль не спраўляюць, бо моладзі ў Люсіна, па словах Паўла Локтыша, з кожным годам усё менш і менш…

СЯМЕЙНЫ ТАНДЭМ

У сям’і Локтышаў не толькі гаспадар, але і жонка цесна звязана з музыкай. Любоў Іванаўна вось ужо трэці год з’яўляецца актыўнай удзельніцай люсінскага калектыва “Дубрава” – з задавальненнем спявае разам з сяброўкамі. Яна расказала, што спяваць любіла з маленства, але да выхаду не пенсію ўсур’ёз не ўспрымала сваё захапленне.

Толькі, бывала, напявала сама сабе, калі займалася хатнімі справамі ці на сямейных святах падпявала мужу. А з-за працы – яна 38 год адпрацавала ў гандлі, у мясцовай краме загадчыцай – не было калі ўдзельнічаць у самадзейнасці.

“Мы ж раней як працавалі – да апошняга пакупніка, а не па графіку дзверы крамы зачынялі. І сумяшчалі справу прадаўца, грузчыка, прыбіральшчыцы… Дадому позна прыходзіла, не да спеваў было”, – патлумачыла жанчына.

Затое на пенсіі, калі з’явіўся вольны час, Любоў Іванаўна ўспомніла пра сваё захапленне і цяпер з задавальненнем спявае на сцэне. Але і для сябе Локтышы заўсёды граюць і пяюць з радасцю.

Кажуць, што ў іх доме заўсёды ладзілі вясёлыя сямейныя святы: гучыць музыка, а дзеці і ўнукі не толькі слухаюць бацькоў, калі тыя спяваюць пад акампанемент гармоніка ці баяна, але і падпяваюць ім. А адзін з унукаў нават іграе на гітары. “Музыка з намі заўсёды. Як жа без яе? Без музыкі як без душы”, – сказала гаспадыня.