Гора-выхавацелі

Пачула ад знаёмай, дачка якой жыве ў Мінску і мае 4-гадовую дачушку Насцечку:

–  Дачка расказвала,  як іх з мужам бэсціла выхавальніца  дзіцячага садка, які наведвае іхняя Настачка, за “няправільныя” паводзіны дзяўчынкі.

А справа вось у чым. Дзеткі хадзілі з выхавальніцай на прагулку. Была пара залатой восені. Настачка назбірала прыгожых лісточкаў: маўляў, гэта букет для мамы. А выхавальніца нарабіла на яе крыку, каб выкінула і не несла ў памяшканне смецця… І прымусіла-такі выкінуць. Дзіцятка пакрыўдзілася і ў знак пратэсту на неразумныя дзеянні выхавальніцы не хацела садзіцца абедаць.

Падумалася пасля пачутага: вось так мы, дарослыя, і губім “души прекрасные порывы” нашых дзетак. А потым дзівуемся: “Ну і моладзь пайшла! Ну і моладзь!”

Каму пашанцавала?

Часта думаю і не магу знайсці адказ на адвечнае пытанне: як з дзетак-анёлаў, якімі нараджаюцца ўсе немаўляткі, вырастаюць забойцы, нават ужо ў маладым узросце? І большая частка віны кладзецца на нас, дарослых. Гэта ж мы не змаглі выхаваць у іх любві да ўсяго жывога, выхаваць уменне шкадаваць загінулае жыццё.

 Чытаю ў часопісе “Полымя” (№11 за 2015год) дакументальную аповесць Уладзіміра Сцяпана “Гульні”.  У раздзеле “Рагатка” ён успамінае, як яны, хлапчукі, гулялі з рагаткамі. “Была, – распавядае пісьменнік, – у мяне мара: навучыцца страляць так, каб на ляту збіваць імклівую ластаўку. Ластаўку мог забіць толькі адзін з нас – Костусь. Ён круціў забітай птушку у мяне перад тварам і расказваў, як доўга прыцэльваўся і як, нарэшце, пацэліў, як ластаўка спачатку кульнулася ў паветры, а потым упала і яшчэ трапяталася на зямлі.

Я зайзросціў Кастусю неверагодна…

На наступны дзень  я пайшоў на вуліцу Заходнюю. Там побач з дамамі стаялі слупы, на іх – дрот, на якім, як коскі, сядзелі ластаўкі. Я хацеў тады збіць хаця б адну птушку, каб потым хваліцца сваім умельствам.

Хацеў. Стараўся, але не пацэліў.

Тады думаў, што пашанцавала ластаўкам, цяпер упэўнены, што мне,” –  піша аўтар.

Паважаныя чытачы, калі ў вас узніклі цікавыя меркаванні наконт выхавання дзяцей – пішыце нам.

Іншыя артыкулы Ірыны Рудкоўскай чытайце тут.