Завітайце на сцежкі-дарогі Ніны Кавальчук

Як сказана ў анатацыі да зборніка, тэматыка вершаў розная: «Канечне, усё ж такі вершы больш прызначаны для жанчын, бо шмат вершаў ёсць аб каханні і мацярынстве. Ёсць вершы на патрыятычную тэму, аб прыродзе… Многія тэмы навеяны газетамі, тэлебачаннем, самім жыццём». Назвы твораў таксама вельмі разнастайныя: «Сямейны экіпаж», «Хатыніцкі вальс», Чарнобыль», «Бацькава сталярня», «Землякам», «Сямейны эгаізм», «Святая брама» і г.д. Сярод вершаў вельмі шмат віншаванняў і прысвячэнняў родным, сябрам, землякам. На 255 старонках новага зборніка змешчаны вершы як на беларускай, так і на рускай мовах, і ўсе яны перапоўнены глыбокімі пачуццямі і перажываннямі.

Я лічу, што пакуль будзе Зямля і чалавек на ёй, датуль будзе жыць у чалавеку Паэзія. Яна будзе спець у душы, прасіцца вонкі, шукаць роднасныя душы, здзіўляць кагосьці і зачароўваць…

Шлях у паэтаў нялёгкі. Выбіраюць гэты шлях людзі мужныя. Таму неабходна, жывучы сярод людзей, жыць іх клопатамі і праблемамі. Але паэту трэба яшчэ жыць і ў літаратуры, быць яе часцінкай. Так і робіць Ніна Кавальчук, паэтка з Хатыніч. І жыццё паэткі, і яе паэзія стаяць на надзейным, духоўна багатым падмурку роднай вёскі, Палесся ўвогуле, на выпрацаваных стагоддзямі нормах маралі і разумення прыгожага. І ўсё гэта прыносіць бясспрэчны плён.

Тонка адчуваючы сваю кроўную сувязь з роднай зямлёю, любай вёскай, дзе нарадзілася і жыве, паэтка прысвячае вершы менавіта малой радзіме, палескаму краю. Таму, пазнаёміўшыся са зборнікам Ніны Кавальчук «Звіваюцца сцежкі-дарожкі…», які мне падарыла аўтарка з цёплым аўтографам, смела магу сцвярджаць: кожны аматар паэзіі, якім бы ні быў яго густ і ўзрост, знойдзе ў гэтай кніжцы шмат прыемнага і карыснага для сваёй душы. Прачытае і парадуецца за аўтара. Я таксама радуюся за Ніну ды зычу ёй і надалей плёну на паэтычнай ніве, натхнення душы, высокага палёту ды светлага служэння родным, блізкім і ўсім, у каго ў душы ёсць месца для далікатнай і пышнай паненкі – Паэзіі, «пціцы нябеснай» (М.Рудкоўскі). Вершы абавязкова знойдуць свайго чытача, а для некага зноўку стануць збавеннем.

Бяссонніца-панна

Я з табою зусім не хачу сябраваць,
Ну хіба толькі зрэдку, як будзе патрэба.
Не шукай ты прычыны мяне сустракаць,
Лепш ідзі на спатканне да зорак і неба.

Яны ночку цалютку ўсё роўна не спяць,
А з цікавасцю нашу зямлю аглядаюць.
Між сабою аб нечым таемным мігцяць,
Справы іншыя, думаю, іх не чакаюць.

А мне гэтулькі трэба праблем вырашаць,
І ўсе важныя – ходзяць за мной талакою.
Я амаль што малю: «Дай гадзіну паспаць,
Галаве і душы дай хоць крышку спакою».

Немагчыма настырную госцю прагнаць,
Бо скрозь вокны і дзверы праходзяць нязвана.
Давядзецца ізноў ноччу верш пісаць,
Бо на ложак прысела бяссонніца-панна.

Даведка «ГЧ»

Ніна Кавальчук нарадзілася ў вёсцы Хатынічы 11 жніўня 1959 года ў сям`і калгаснікаў. Пасля школы да 30-гадовага ўзросту працавала на будоўлі. За гэты час выйшла замуж за равесніка-аднавяскоўца. Яны пабудавалі свой дом, выгадавалі чацвёра сыноў і дачку. Зараз у сям`і выхоўваецца хлопчык з прытулку. Старэйшыя дзеці абзавяліся сем`ямі і маюць сваіх дзяцей: чацвярых хлопчыкаў і чатырох дзяўчынак.
Увесь час Ніна пісала вершы, многія з іх друкаваліся не толькі ў раённых, але ў абласных і рэспубліканскіх перыядычных выданнях. У 2005 годзе выйшаў зборнік вершаў «Летуценніца».