77-гадовы пенсіянер з Дзяніскавіч са стажам больш за 60 гадоў працу пакідаць не збіраецца

Адшукаць Лаўрэнція Міхайлавіча цяжкасці не склала. Аказалася, што пенсіянер і зараз не сядзіць дома, а працуе. Пасля таго, як у Ганцавіцкім леспрамгасе ён адшчыраваў большую частку свайго працоўнага жыцця, ён працаўладкаваўся ў ААТ “Ганцавіцкі райаграсэрвіс” і працуе вартаўніком на прахадной МТП.

Па словах пенсіянера, яго працоўны стаж фактычна складае больш за 60 гадоў. Аднак не ўсе гады былі ўлічаны – такія былі раней часы. “Плацяць не бяды, на рабоце 2 мільёны 300 тысяч выходзіць, дзе сёння больш заробіш? І пенсія каля 3 мільёнаў, павэдлуг іншых неблагая, я лічу. Грошай мне хапае…” – расказвае Лаўрэнцій Міхайлавіч.

Фактычна на працу пайшоў ён з 13 гадоў. У калгасе пасвіў коней, потым працаваў малатабойцам у кузні, у арміі ў Кранштаце тры з паловай гады ў берагавой ахове адслужыў, быў качагарам ва ўчастковай бальніцы ў Дзяніскавічах, якой зараз ужо няма. Больш за ўсё – 36 гадоў – працаваў у Ганцавіцкім леспрамгасе. “Кіраўніцтва леспрамгаса мяне не забывае. Начальнік Пётр Уладзіміравіч Новік век не пакрыўдзіў. Дровы і зараз даюць, са святамі віншуюць”, – паведамляе Лаўрэнцій Міхайлавіч.

Чацвёрты год пенсіянер працуе ў ААТ “Ганцавіцкі райаграсэрвіс”. А яшчэ ж дома трымае каня і апрацоўвае 30 сотак сваёй зямлі дый людзям дапамагае. Яго напарнік па працы, аднавясковец Алег Сукач жартуе, што Лаўрэнцій Міхайлавіч – яго канкурэнт, бо Алег на трактары зямлю людзям дапамагае апрацоўваць, а дзед на коніку сам за плугам спраўляецца.

Побач у вёсцы сын яго на ферме працуе, а нявестка – у магазіне ў Еськавічах (так некалі называлася вёска, якую далучылі да Дзяніскавіч – прыкм. аўтара).

“З дзяцінства працую і не хварэю, ні разу ў бальніцы не ляжаў. Вось толькі цяжка на душы і сумна, як не стала маёй жонкі – Марыі Андрэеўны. У гэтым годзе развітаўся з ёй назаўсёды”, – голас Лаўрэнція Міхайлавіча стаў сумны, а на вачах паказаліся слёзы. Але пасля сябе ў жыцці след ён ужо пакінуў. Род Галузаў працягнуць трое дзяцей, шасцёра ўнукаў, ёсць у Міхайлавіча ўжо і праўнук. Жыць яму зараз і радавацца. Ды і працаваць, бо без працы Лаўрэнцій Міхайлавіч жыць не можа.