Кнігі нас аб’ядноўваюць!

Што за асалода знаходзіцца ў добрай бібліятэцы.
Глядзець на кнігі — і то ўжо шчасце.
Перад вамі баль, годны багоў;
вы ўсведамляеце, што ён можаце прыняць у ім удзел
і напоўніць да краёў сваю чашу.
Чарльз Лэм

Вы заўважалі калі-небудзь, што, трапляючы з шумнай вуліцы ў бібліятэку, здаецца, быццам час запавольвае свой ход: там, звонку, жыццё кіпіць, людзі спяшаюцца па справах, а тут — цішыня, раўнамерна-нетаропка цікаюць гадзіны на сцяне.

Вы, можа быць, скажаце, што сёння неабавязкова хадзіць у бібліятэку, каб атрымаць патрэбную інфармацыю: практычна любую кнігу можна купіць ці ж знайсці патрэбныя звесткі ў Інтэрнэце? Асабіста мне дзіўна чуць такое меркаванне.

Папяровая кніга — гэта папяровая кніга, а Інтэрнэт — гэта Інтэрнэт: проста розныя формы падачы інфармацыі, якія дапаўняюць, а не адмяняюць адзін аднаго. Можна толькі вітаць разнастайнасць…

Але сустрэча з добрай, патрэбнай кнігай падобная сустрэчы з чалавекам. Пра наступствы падобных падзей можна казаць колькі заўгодна — толькі з жыцця вялікіх людзей маюцца сотні прыкладаў.

Уплыў кніг – з’ява вельмі індывідуальная і відавочная. Вось таму бібліятэку і называюць Храмам Кнігі. А бібліятэкар не проста службовец ўстановы культуры пры кнігах, ён з’яўляючыся іх правадніком у жыццё, ён адчувае сваю асаблівую місію!

Вось адкуль у нас, бібліятэкараў адданасць справе і філасофскае стаўленне пры невялікай і іншымі жыццёвымі нязручнасцямі.

Спецыялісты ў галіне сацыяльнай псіхалогіі канстатуюць, калі важна для сучаснага чалавека — незалежна ад узросту, прафесіі, асаблівасцяў асяроддзя пражывання — непасрэднае, кантактнае зносіны, матывацыя якога разнастайная. У першую чаргу — гэта творчае самавыяўленне.

Як следства шырока практыкаваны бібліятэкамі пошук мясцовых талентаў – ад рэгулярных выстаў дзіцячых малюнкаў і вырабаў да вершаваных твораў жыхароў нашага аграгарадка Раздзялавічы. З гэтага ж шэрагу ўдзел дарослых і дзяцей у разнастайных вясёлых святах, віктарынах, літаратурных і іншых конкурсах.

Таму не выпадкова, што ў апошнія гады мы з калегамі пільную ўвагу ўдзяляем не толькі рэканструкцыі бібліятэчнай прасторы, але і афармленні інтэр’ераў, што ва ўмовах свабоды творчасці бібліятэкі атрымалі асаблівую прывілей – выбіраць шляху свайго развіцця, ствараць максімальна спрыяльныя ўмовы для рэалізацыі права асобы на свабоду самавыяўлення.

Апошнія дзесяцігоддзі можна смела назваць перыядам актыўнага рэфармавання бібліятэчнай справы, прафесійнага разняволення і творчасці бібліятэкараў.

Мы праводзім мноства літаратурна-музычных святаў, гульняў, прэзентацый. Усе гэтыя мерапрыемствы носяць не проста забаўляльны, але і заўсёды ў іх прысутнічае асветніцкі характар, а так жа жаданне здзівіць інфармацыяй, «зачараваць» кнігай, абудзіць фантазію. Можа, нават больш актыўна, чым раней, калі кнігі карысталіся большай папулярнасцю. 

Сярод  жыхароў аграгарадка Раздзялавічы можна адзначыць менавіта пенсіянераў, якія найбольш актыўна наведваюць бібліятэку таму, што мае вострую патрэбу ў актуальнай інфармацыі.

А попыт, як вядома, нараджае новыя праблемы: напрыклад, як зрабіць працу больш адраснай, што павінны ўмець бібліятэкары, якую форму дзейнасці выбраць, каб не толькі задаволіць сучасныя запыты, але і прадбачыць будучыню.

Роля бібліятэкі ў бесперапыннай адукацыі бясспрэчная, паколькі яна выконвае інфармацыйную, выхаваўчую, метадычную функцыі. Бібліятэка валодае багатым інфармацыйным патэнцыялам, прадстаўленым у выглядзе газетна-часопіснага, кніжнага фонду, нетрадыцыйных носьбітаў, а таксама інфармацыйна-пошукавых сістэм.

Я  ў сваю чаргу «грызу» бібліятэчны граніт навукі, стараюся ўводзіць навацыі: у сценах нашай бібліятэкі дзейнічаюць аматарскія клубы. Для пачатковых класаў – выхоўваю юных «грынпісаўцаў» у клубе «Мурашнік» праз літаратурнае багацце фармую юнага чытача, як чалавека думаючага, маральнага, стваральніка, кахаючага прыроду.

Вельмі шмат наведвальнікаў нашай бібліятэкі не проста цікавяцца кнігамі пра прыроду, але і захапляюць сваіх братоў і сясцёр. Цвёрда перакананая  – свет можна спасцігнуць толькі праз прыроду, і, магчыма, тое, што я працую ў бібліятэцы – гэта пакліканне, прызначэнне звыш.

Я мэтанакіравана працую па экалагічнай асвеце дзяцей. Іваось чым мы можам падзяліцца:
— аформленыя альбомы і тэматычныя папкі: «Запаведныя, родныя, мілыя …», «Векавечны шум лясоў», «Увага! Прырода! «» Сцяжынка, лес, узлесак … «,« Сам-насам з прыродай »,« Лекавыя расліны «;
— распрацаваны сцэнары масавых мерапрыемстваў: «Прырода — наш дом, як паводзім сябе ў ім», «Падарожжа ў свет прырода», «Беларускія Балота — багацце Нашай краіны», «Зберажэм прырода — зберажэм здароўе», «Лес поўны цудаў», » Экалогія душы «,» Святло прыгажосці — нашы лясы «,
« Таямніцы запаветных траў »,« Па сцежцы ў лес пойдзем »;
— праходзіць штогадовая Акцыя «Ачысцім планету»;
— аналізуецца запатрабаванасць у кнізе праз анкетаванне: «Таямніца ў кнізе, а кніга — таямніца»; «Ці ведаеце вы кнігі так, як ведаю іх я?».

Для падлеткаў у нашай бібліятэцы, таксама маецца аматарскі клуб «Молодёжный перекрёсток».

Шмат цікавых мерапрыемстваў і да паслуг падлеткаў:
— рэкамендацыйная гутарка «Знайсці свой шлях у жыцці»;
-вечар пытанняў і адказаў «Бібліятэка і молодёж»;
— шок-урок «Вогненая кветка кахання»;
— патрыятычны ўрок «Нам і нашым нашчадкам»;
— прафарыентацыйная гульня «Люди.Книги.Профессии.»;
— урок этыкету «У чалавеку павінна быць усё выдатна»;
— прававы ўрок «Мой лёс у маіх руках»;
— інфармацыйная гадзіна «Кніга, часопіс і газета замест цыгарэты».

Аднак, самым цяжкім было і застаюцца зносіны з чытачом: гутаркі, кансультацыі, рэкамендацыі. Часта выкарыстоўваюцца метады і сродкі псіхатэрапіі, ствараецца камфортная душэўная абстаноўка, якая дапамагае прыняць правільнае рашэнне ў складанай сітуацыі, скарэктаваць паводзіны некаторых чытачоў.

Кніга ў такой сітуацыі – моцны сродак, якая аказвае эмацыйнае і эстэтычнае ўздзеянне на чалавека. Таму вельмі важна, каб кніга выглядала як мага больш прывабнай.

Сёння не ва ўсіх дзяцей-чытачоў вочы напоўнены радасцю, дапытлівасцю. Яны ўспрымаюць свет такім, якім, часцяком, бачаць яго з экранаў тэлевізараў.

А там у апошні час значна скарацілася колькасць выхаваўчых перадач, месца якіх занялі азартныя тэлешоу і нізкапробныя баевікі, фільмы жахаў і серыялы.

Стварэнне годных тэлеперадач, вядома, задача не аднаго дня, тады як клапаціцца пра духоўнае здароўе дзяцей і падлеткаў трэба неадкладна, і пачынаць гэтую сур’ёзную працу варта як мага раней.

Уваходжанне дзіцяці ў духоўную сусвет адбываецца, перш за ўсё, з дапамогай тых вобразаў, якія ён убірае з навакольнага свету, які могуць ствараць і кнігі: літаратурныя героі, іх адносіны, перажыванні, часавыя і прасторавыя сувязі, пераплятаюцца ў сваёй разнастайнасці вакол вечных няўхільных ісцін.

І для таго, каб гэтыя ісціны былі блізкія і зразумелыя дзіцяці, бібліятэкарам трэба абавязкова навучыцца запаўняць прабелы, якія ўтварыліся ў яго духоўным развіцці.

Бывае так, што багацце кніг палохае чытачоў. Задача бібліятэкара — дапамагчы яму разабрацца ў сабе і свеце яго навакольным, разгаварыць дзіцяці, зразумець тое, што яму трэба.

Хто ж такі — сучасны бібліятэкар?

Многія думаюць, што гэта чалавек сумны, які адстаў ад жыцця. Але такі спецыяліст павінен валодаць вялікім запасам ведаў, каб дапамагчы чытачу разабрацца ў акіяне інфармацыі.

Імідж бібліятэкі ствараюць людзі, якія ў ёй працуюць. Чытачы высока цэняць прафесійныя якасці бібліятэчных работнікаў, але, разам з тым, маюць патрэбу ў зычлівасці, ветлівасці, тактоўнасці, культуры абслугоўвання. Бібліятэкару важна ўмець арыентавацца ў жанравых і тэматычных перавагах кожнага таго, хто звярнуўся да яго за дапамогай.

Асвойваючы і ўкараняючы інфармацыйныя тэхналогіі бібліятэкары павінны памятаць, што паўнавартасная аддача ад іх выкарыстання будзе толькі пры ўмове, калі яны арыентаваныя на чалавека, на развіццё яго адукацыйнага і агульнакультурнага ўзроўню.

Ці хоча бібліятэкар, а, галоўнае, ці можа ён быць паўнапраўным суразмоўцам чытача? Якім чытачом з’яўляецца сам бібліятэкар – чалавек, які павінен мець маральнае права выбіраць кнігі для іншых і быць у іх вачах прызнаным аўтарытэтам? Бібліятэкар чытае не толькі для сябе, але і для працы.

Нават чытаючы кнігу для сябе, ён заўсёды павінен думаць пра тых чытачах, каму яна можа быць карысная. Можна лічыць ўласнае чытанне ўдала завяршыўся тады, калі, параіўшы яе чытачам, убачыш, што яна зрабіла на іх вялікае ўражанне. Адна з калегаў сказала: «Наша праца добрая тым, што мы заўсёды можам даведацца новае».

Яе словы сугучныя думкам Д.С. Ліхачова: «Літаратура дае нам каласальны, шырокі і найглыбейшы ​​вопыт жыцця. Яна робіць чалавека інтэлігентным, развівае ў ім не толькі пачуцця прыгажосці, але і разуменне жыцця, ўсіх яе складанасцяў … »