З падарункамі ў Дзяніскавіцкую бальніцу

Ірына Аляксандраўна для кожнага пацыента-пастаяльца сабрала пакунак з рознымі рэчамі: для жанчын хусткі, спадніцы, грабеньчыкі, абручыкі, мужчынам цёплыя шкарпэткі і іншае, прывезла цэлую скрынку свежых пернікаў, а частку патрэбных рэчаў санітарнага прызначэння перадала на агульнае спажыванне для бальніцы.

Для 25 пацыентаў (10 жанчын і 15 мужчын) бальніца стала домам, а персанал – часцінкай сям`і. Бабулі і дзядулі, канешне ж, радаваліся падарункам. Са слязьмі на вачах яны дзякавалі і жанчынам, якія працуюць у бальніцы, і гасцям.

Але большая радасць у іх была ад таго, што да іх завіталі, гутараць з імі.

Некаторыя ўзгадвалі людзей са сваіх вёсак і з горада, дзяліліся ўспамінамі.

 

Многія казалі, што ў бальніцы сястрынскага догляду яны дажываюць свой век, але ў бальніцы ім лепш, чым заставацца бездапаможнымі ў пустой хаце.

У адной з палат жывуць 87-гадовая Аксенія Паўлаўна Сукач і Яўгенія Міхайлаўна Швайка. Апошняя, пачуўшы, што суседка назвала свой узрост, пацікавілася:

– А вось мне колькі гадоў дасце?

– Шэсцьдзясят адзін з паловаю, – з ходу сказаў я.

– Не, мо больш…, – заўсміхалася бабуля і здзіўлена паглядзела на медсястру. – А колькі гэта мне і праўда?

Жанчыны з бальніцы сказалі, што ёй 86 гадоў. Ад таго, што я скінуў бабулі 25 гадоў, яна яшчэ больш павесялела. А калі прадпрымальніца прымерыла на яе і завязала хустку, пажылая жанчына расчулілася і на вачах у яе з`явіліся слёзы.

Жанчыны, прымаючы падарункі, дзякавалі. Наперабой зычылі дабра, і гэтая атмасфера душэўнай цеплыні перадавалася ўсім.

У другой палаце бабулі (так нам параілі работнікі бальніцы) дасталася спадніца. Яна яе прыклала да сябе і з усмешкай сказала: “Выйсці ўжо не будзе ў ёй куды, а вось на смерць спатрэбіцца. І сфатаграфуйце мяне, можа, картачку мне зробіце”.

Убачыўшы ўспышку фотаапарата, і іншыя бабулі папрасілі іх сфатаграфаць. А як пачулі, што здымкі будуць у газеце, то пачалі прычэсваць валасы і пазіраваць.

Яшчэ адзін жыхар бальніцы, Аляксей Адамавіч Дзенісеня, які некалі апрацаваў у СМУ каля 20 гадоў, Пацыентысказаў: «Слава Богу, даглядаюць нармальна. Вось радыё слухаем, пра Дзень пажылых людзей па ім таксама шмат гавораць. Глядзяць тут нас добра, як сваіх».

“Не падарункі галоўнае, радасць ёсць ад таго, што нас праведалі. Добрае слова і ўвага для нас усіх тут даражэй за ўсё», – сказаў Міхаіл Навіцкі, які ў хуткім часе перачытае ўсе кніжкі ў сельскай бібліятэцы.

Пакінулі пастаяльцам бальніцы госці і кнігі мясцовага паэта Аляксея Галаскока, некалькі нумароў газеты “Ганцавіцкі час”, якія людзі бралі і казалі, што даводзілася яе чытаць і абмяркоўваць навіны ў раёне. І тых, хто чытае, аказалася нямала.

Ірына Ігнацьева была тут упершыню і, яшчэ толькі падышоўшы да двухпавярховага будынка, адзначыла, што добрага гаспадара пазнаюць ужо па двары: тут і кветачкі паўсюль, прыбрана ўсё навокал. Ды і ў палатах парадак, чысціня ідэальная, прасцінкі накрухмаленыя ззяюць, пацыенты дагледжаныя, дзядулі і бабулі ўсе, нават тыя, якія не могуць ужо падняцца з ложка, сустракалі з усмешкамі.

“Я сама ледзь не расплакалася. Вось ім кропельку душэўнай цеплыні – і яны расталі. На душы радасна, я нават не чакала, што будзе столькі цеплыні, ніхто не скардзіўся, ніхто не сказаў пра калектыў кепскага слова, – дзялілася ўражаннямі Ірына Аляксандраўна. – Сустрэлі нас добразычліва, і трэба сказаць словы ўдзячнасці калектыву. Людзі ж розныя, і колькі сіл, старання і цярпення трэба мець, каб да кожнага знайсці падыход”.

Хто мог падняцца з ложка, праводзілі нас да дзвярэй, развітваліся, абдымалі. Ганцаўчанку гэта так расчуліла, што яна сама ледзьве не расплакалася і паабяцала, што завітае яшчэ перад Новым годам ці на Раство.