Ганцевчане о жизни в столице

Роман Занько, 23 года, на данный момент работает программистом в Марьиной Горке.

Роман родился в Ганцевичах, но в 17-летнем возрасте уехал в Минск на учебу.

– Расскажи о своей жизни в Минске. Как появился интерес к Марьиной Горке?

– Поступал я именно в БНТУ, т.к. это самый престижный технический ВУЗ в Беларуси. Да и как раз друзья уезжали в Минск работать. В столице я бывал и раньше. Всегда нравился этот город. Ну, а переезжать жить туда было приятно, т.к. уезжал подальше от дома. Всё-таки мне было лишь 17 лет. Жилось в столице весело. А интерес к Марьиной Горке появился позже, когда мне предложили здесь работу, плюс аренда жилья оказалась гораздо дешевле, чем в Минске. Да еще у меня много друзей из Марьиной Горки, я неоднократно приезжал к ним в гости до переезда. Марьина Горка – интересный город. От Минска, конечно, отличается: тихий, небольшой, чем-то напоминает Ганцевичи, но находится недалеко от столицы. При желании можно каждый день кататься туда-обратно. А люди и в Минске, и в Ганцевичах одинаковые – все зависит от круга общения.

– Какие места в Минске и Ганцевичах тебе нравятся? Собираешься ли ты возвращаться на малую родину?

– Когда я жил в Ганцевичах, мне нравилось бывать летом в лесу, а вот в Минске больше по душе были прогулки по Немиге. На родину возвращаться не планирую, так как не вижу там для себя никаких перспектив. Но если бы меня судьба закинула обратно в Ганцевичи, я бы, пожалуй, работал удаленно, но не могу сказать, что тихая умеренная жизнь на родине доставляла бы мне какое-то удовольствие.

– Хватает ли зарплаты программиста на жизнь?

– Программисты в Беларуси получают по-разному, все зависит от навыков, но мне хватает на жизнь в Марьиной Горке, где жилье стоит в 2 раза дешевле, чем в столице.

– Расскажи о своих увлечениях.

– Увлекаюсь страйкболом, музыкой. Недавно вот заявку на Евровидение отправили, ждем, когда вызовут. О достижениях пока рано говорить, но скажу, что жизнь у меня интересная. Лис и Лес – наша группа, которая состоит из четырех парней, трое из которых родом из Ганцевичей. Я отвечаю за новые идеи и являюсь бэк-вокалистом.

– Спасибо за ответы, удачи в твоих начинаниях!

Андрэй Задзяркоўскі, 30 гадоў, закончыў гістарычны факультэт БДУ, у вольны час піша электронную музыку, заўсёды размаўляе на беларускай мове.

– Як атрымалася, што ты пераехаў жыць у Мінск? Раскажы пра свае ўражанні.

– Я ў Мінску вучыўся. Яшчэ падчас вучобы, натуральна, узнікалі думкі нейкім чынам застацца ў сталіцы пасля заканчэння ўніверсітэта. Але адпрацоўваць па размеркаванні паехаў у Ганцавічы, бо так на той час было прасцей. Пасля адпрацоўкі вырашыў рэалізоўваць сябе ў Мінску. Сабраўся – і паехаў. Мабыць, гэта ў маім характары – заўсёды рухацца некуды, не сядзець на месцы. І я знайшоў месца працы ў сталіцы: на вытворчым прадпрыемстве я вырабляю сувенірную прадукцыю. Сталічнае жыццё спрыяе таксама і пэўнай творчай рэалізацыі ў плане маіх хобі. І, канечне, асабістае жыццё прыўносіць свае карэктывы. Наконт сямейнага становішча пакуль прамаўчу. Скажу толькі, што зрухі ёсць. Cамыя моцныя ўражанні, мабыць, яшчэ з падлеткавага ўзросту – школьныя экскурсіі, кіёскі з аўдыякасетамі. А вось калі паступіў, было нязвыкла і цяжкавата эмацыйна: ратавала тое, што па некалькі разоў на тыдзень сустракаўся са сваімі сябрамі з Ганцавіч, якія таксама прыехалі на вучобу ў Мінск.

– Ты збіраешся вяртацца ў Ганцавічы?

Пакуль я не збіраюся вяртацца дадому, але  бачу плюсы і мінусы жыцця ў Ганцавічах і ў Мінску. У Ганцавічах амаль што адсутнічае магчымасць працаўладкавання для маладога ці больш сталага чалавека, ды і жыццё тут запаволенае. Яно нагадвае формулу: праца-сям’я-праца. І гэта ў лепшым выпадку.       З плюсаў – прыгожая прырода, родныя і блізкія людзі побач. А ў Мінску жыццё больш дынамічнае. І гэта добра. Калі ёсць жаданне і вольны час, то культурнае жыццё можа быць вельмі разнастайным. І грошаў на гэта шмат не трэба. Заробкі, натуральна, вышэйшыя, чым на перыферыі.

– Ці хапае мінскай зарплаты на жыццё?

– Шчыра кажучы, не зусім хапае, каб паўнацэнна забяспечыць сябе. Але і скардзіцца пакуль што няма падстаў. У Мінску самая вялікая праблема – гэта жыллёвая, і колькі б ты ні зарабляў – уласнае жыллё стаіць перад табой вечна вострым пытаннем. Каб больш-менш камфортна жыць – ад 150 долараў трэба за месяц аддаваць за арэнду. Добра аплачваемай я асабіста лічу працу ў IT-сферы. Не спрабаваў пакуль сам туды пайсці. Па досведзе сваіх знаёмых магу меркаваць, што трэба прыкласці намаганні, бо сама сабой такая праца на галаву не зваліцца. І ў гэтым плане веданне англійскай мовы вельмі можа дапамагчы.

– Якія месцы падабаюцца ў Мінску і ў Ганцавічах?

– Насамрэч, мне больш даспадобы Гродна, з беларускіх гарадоў дакладна мог бы назваць некалькі месцаў, якія хацелася б наведваць часцей, а ў Ганцавічах, напэўна, бацькоўскі дом. Падабаюцца тыя месцы, дзе сустракаюся з сябрамі. У сталіцы амаль ніколі не бывае сумна. Толькі не высыпаюся.

– Як ты ацэньваеш перспектывы роднага горада?

– Ганцавічы – неблагое месца для жыцця. Калі будуць вырашацца праблемы ў эканоміцы горада, з`явяцца новыя працоўныя месцы, моладзь будзе менш імкнуцца выязджаць у вялікія гарады.