Не шукалі б праўды, не знайшлі б і 500 тысяч
Без абяцаных уладай 500 тысяч рублёў на агародніну ледзьве не засталіся пенсіянеры з вёсак Лактышы, Нача і Гута, якія некалі працавалі ў калгасе “Праўда”.
У такой сітуацыі і аказалася і Марыя Іосіфаўна Зуйкевіч, якая ўжо 14 гадоў знаходзіцца на заслужаным адпачынку. Адпрацаваўшы даяркаю ў вёсцы “Лактышы” больш за 20 гадоў, у 1997 яна пайшла на пенсію і з той пары ўжо не працуе. Але яна не трапіла ў спісы тых, каму павінны даць па 500 тысяч рублёў.
Аказалася, што яна лічыцца яшчэ ў спісах, як працуючы член СВК “Агра-Нач”, які стаў пераемнікам калгаса “Праўда”, дзе яна працавала…
У такой сітуацыі аказаліся яшчэ шмат былых калгаснікаў, якія даўно ўжо выйшлі на пенсію і пакуль не атрымалі аднаразовай матэрыяльнай дапамогі.
Біць трывогу людзі пачалі напрыканцы верасня, калі ўсе астатнія пенсіянеры ўжо атрымалі па 500 тысяч. “Чакала да апошняга, думала, можа, паштарка прынясе. А тая адказала, што няма мяне ў спісе, – расказвае пенсіянерка Марыя Зуйкевіч. – На пошце таксама адказалі, што няма. Я расхвалявалася, бо недзе чула, што калі да 1 кастрычніка не атрымаеш дапамогу, то яе ўжо і не дадуць”.
Хвалявацца было чаго, бо такія грошы на зямлі не валяюцца, і пенсіянерам, якія шмат гадоў адпрацавалі ў сельскай гаспадарцы, і зараз атрымліваюць не вельмі вялікія пенсіі, яны пры шалёных коштах у крамах не лішнія.
На пытанне журналіста “ГЧ”, як сталася так, што былыя работнікі, якія 15-20 гадоў не працуюць ў СВК “Агра-Нач” лічацца членамі сельгаскааператыва, у бухгалтэрыі сельгаскааператыва адказалі, што неяк не даглядзелі… “Работнікаў звольнілі так як трэба, па Працоўнаму кодэксу, а вось з членаў калгаса не выключылі”, – адказала бухгалтар.
Канешне, дзіўна, як за столькі гадоў, калі ўжо і калгас мяняў назву юрыдычнай особы, праходзіў перарэгістрацыю, было мноства праверак, спісы пенсіянераў перакачоўвалі з году ў год у якасці “мёртвых душ”? Але факт застаецца фактам.
Але ж трэба аддаць належнае праўленню СВК “Агра-Нач” і Упраўленню сацыяльнай абароны райвыканкама, яны прынялі захады і ўсе непрацуючыя пенсіянеры Нацкага сельсавета, дзе знаходзіцца сельгаскааператыў, атрымаюць па 500 тысяч у кастрычніку.
Вось прыклад, калі актыўнасць саміх жыхароў мае канкрэтны вынік.
Новости
- 17:10 Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
- 12:19 Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
- 10:59 Беларусь уходит в форель: старые рыбхозы в убытках, новые – в планах
- 16:00 Как всего несколько ложек мёда в день могут изменить ваше здоровье
- 14:30 Как быстро и легко остановить понос народными средствами!
- 22:44 Парень из Бреста после болезни в армии перенес онкологию и потерял глаз
- 09:20 Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
- 09:18 Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
- 17:33 Дельфины под Лиссабоном – как проходит морская прогулка и сколько стоит
- 15:24 Рыбалка в Атлантике у Лиссабона – как проходит тур и что можно поймать
Из рубрики
Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
В Лиссабоне иногда хочется сделать паузу в прогулках по улицам. Например, к вам приехали гости на пару дней, и нужно быстро показать им город. Или в поездке остался свободный вечер, который не хочется тратить на маршрут по уже привычному центру. В таких случаях прогулка по воде — хороший вариант. С реки Тежу видны главные места Лиссабона, а до Атлантики можно добраться быстро.
Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
Лиссабон часто представляют как город для лёгкого отдыха с солнцем, океанским воздухом, старыми трамваями, ужинами без спешки и прогулками по красивым улицам. Кажется, что здесь невозможно устать. Но у многих поездка быстро превращается в гонку по маршрутам, очередям и отметкам на карте.
Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
Мастер-класс по петискос в Лиссабоне – это формат, где за несколько часов можно не просто приготовить закуски, а понять, как в Португалии проходят настоящие посиделки за столом. Петискос – это небольшие закуски, чем-то похожие на тапас, но с местным характером. Их не едят «быстро перекусить» – их делят, обсуждают и растягивают удовольствие.
Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
Ткацкий ретрит в Лиссабоне – это формат, где за несколько дней можно полностью погрузиться в процесс и отвлечься от привычной суеты. Это несколько дней, когда можно притормозить и спокойно заняться тем, на что обычно не хватает времени. Ткачество здесь становится не задачей, а процессом – с разговорами, паузами и вниманием к деталям.