Воўк разадраў жаўнера, хлопца забіла маланка. Што пісалі пра Крэўскія ваколіцы газеты пачатку 20 стагоддзя
Патураючы густам шырокай публікі, газетчыкі ва ўсе часы змяшчалі на старонках сваіх выданняў захапляльныя бытавыя замалёўкі, сенсацыйныя матэрыялы пра нейкія здарэнні, крымінальную хроніку.
Фото: w-dog.ru
Сёння я прапаную невялікі агляд публікацый пра розныя стыхійныя бедствы і іншыя напасці, якія ўскладнялі і без таго нялёгкае жыццё жыхароў нашага краю у першай палове ХХ стагоддзя.
Многія газеты міжваеннай Польшчы (у прыватнасці – “Słowo”, №141, 22.06.1929г.) паведамілі пра вялікі пажар, які адбыўся ранкам 21 чэрвеня 1929 года ў Гальшанах. Нягледзячы на тое, што ў яго тушэнні прымалі ўдзел не толькі мясцовыя пажарнікі, але і іх калегі з Граўжышкаў, Дзявенішкаў, Ашмянаў і Крэва, тады згарэла 27 жылых дамоў і 4 гаспадарчыя пабудовы.
А вось што знаходзім у старых газетах пра некаторыя іншыя беды, з якімі давялося сутыкнуцца нашым землякам.
Газета “Беларус” ад 18 ліпеня 1913 года паведамляе пра смерць 18-гадовага хлопца Браніслава Буцькі з Крэўскай воласці. Яна надышла ад удару маланкі падчас навальніцы.
У гэтай жа газеце за 3 кастрычніка расказваецца пра тое, што 7 верасня праз Гальшаны прайшла градавая хмара. Град быў з грэцкі арэх, а часам дасягаў памераў добрай бульбіны. Ён павыбіваў вокны, пасля яго ў полі знаходзілі забітых варон, курапатак і зайцоў.
З Ашмянаў у гэты час ехалі трое яўрэяў, двое з іх схаваліся ад граду пад воз. Трэці застаўся на возе, дык яго з разбітай галавой і чуць жывога прыйшлося везці ў ашмянскую бальніцу.
Паведамляецца таксама, што град нарабіў шкоды ў Гальшанах на 1000 рублёў.
Пра яшчэ адну напасць, якая не давала жыцця жыхарам нашага краю на працягу некалькіх гадоў пасля І сусветнай вайны, піша беларуская газета “Раніца” ў нумары за 17 студзеня 1922 года. Там змешчаны адразу два паведамленні з ашмянскага павету пра тое, што ў лясах пад Жупранамі, Крэвам і Гальшанамі развялася процьма ваўкоў, якія трымаюць у страху людзей і робяць дзёрзкія напады на іх гаспадаркі, загрызаючы свойскую жывёлу.
Сяляне адной з вёсак з-пад Дзівінішкаў расказалі, што ваўкі напалі на жаўнера, які вяртаўся ў сваю часць. Той пачаў страляць па іх, і, калі скончыліся патроны, узяўся абараняцца шабляй. Але і шабля зламалася, пасля чаго ваўкі разарвалі небараку на часткі.
Матэрыял прадастаўлены «Рэгіянальнай газетай».
Новости
- 17:10 Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
- 12:19 Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
- 10:59 Беларусь уходит в форель: старые рыбхозы в убытках, новые – в планах
- 16:00 Как всего несколько ложек мёда в день могут изменить ваше здоровье
- 14:30 Как быстро и легко остановить понос народными средствами!
- 22:44 Парень из Бреста после болезни в армии перенес онкологию и потерял глаз
- 09:20 Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
- 09:18 Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
- 17:33 Дельфины под Лиссабоном – как проходит морская прогулка и сколько стоит
- 15:24 Рыбалка в Атлантике у Лиссабона – как проходит тур и что можно поймать
Из рубрики
Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
В Лиссабоне иногда хочется сделать паузу в прогулках по улицам. Например, к вам приехали гости на пару дней, и нужно быстро показать им город. Или в поездке остался свободный вечер, который не хочется тратить на маршрут по уже привычному центру. В таких случаях прогулка по воде — хороший вариант. С реки Тежу видны главные места Лиссабона, а до Атлантики можно добраться быстро.
Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
Лиссабон часто представляют как город для лёгкого отдыха с солнцем, океанским воздухом, старыми трамваями, ужинами без спешки и прогулками по красивым улицам. Кажется, что здесь невозможно устать. Но у многих поездка быстро превращается в гонку по маршрутам, очередям и отметкам на карте.
Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
Мастер-класс по петискос в Лиссабоне – это формат, где за несколько часов можно не просто приготовить закуски, а понять, как в Португалии проходят настоящие посиделки за столом. Петискос – это небольшие закуски, чем-то похожие на тапас, но с местным характером. Их не едят «быстро перекусить» – их делят, обсуждают и растягивают удовольствие.
Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
Ткацкий ретрит в Лиссабоне – это формат, где за несколько дней можно полностью погрузиться в процесс и отвлечься от привычной суеты. Это несколько дней, когда можно притормозить и спокойно заняться тем, на что обычно не хватает времени. Ткачество здесь становится не задачей, а процессом – с разговорами, паузами и вниманием к деталям.