З кім павядзешся…
Якое гэта багацце – народныя выслоўі! ”Словамі туды-сюды, а справай нікуды”, “Есць за вала, а працуе за камара”, “Хваліцца – не касіць, спіна не забаліць”, “ З кім павядзешся, ад таго і набярэшся”… Ды толькі гэта ўсё заўважана ў людскім асяроддзі. Я ж зрабіла выснову, што такое можна назіраць і сярод братоў нашых меншых.
У маіх суседзяў жылі два звычайныя беспародныя сабакі. З’явіліся яны ў суседзяў маленькімі шчанюкамі. Спачатку, пакуль падрасталі, бегалі без прывязі. Не ведаю, чым кіраваліся гаспадары, калі давалі клічкі сабакам, але шчанюка са злым характарам яны сталі клікаць Бімам (мабыць, у гонар усімі любімага героя аповесці Г.Траяпольскага “Белы Бім – чорнае вуха”). А вось другому шчанючку, куды больш спакойнаму і добраму, далі мнагазначную клічку Барс. Хутчэй за ўсё, клічкі былі дадзены шчанючкам яшчэ тады, пакуль яны не раскрылі свае натуры.
Дык вось міма Біма нельга было прайсці: малеча, а кідаецца на чалавека, хапае за адзежыну – ну, сапраўдны тыгр! За ім кідаецца ў атаку і Барс. Відаць, не столькі па сваёй ахвоце ці стараннасці, а хутчэй за ўсё, каб не адставаць ад сябра. З-за такой залішняй стараннасці ў выкананні сваіх сабачых абавязкаў гаспадары рана пасадзілі абодвух на ланцугі. Злосці на ўсё і на ўсіх у Біма з цягам часу ўсё большала. Кругласутачна чуўся яго брэх з рычаннем, а сам ён з усіх сіл ірваўся з ланцуга. Гадоў больш за дзясятак сваго сабачага жыцця так і не прыдбаў Бім сяброў сярод людзей, нават тых, хто часта бываў у гаспадарскім доме. Барс вымушаны быў таксама (хутчэй за ўсё, каб не застацца, як кажуць, без кавалка хлеба) не адставаць ад Біма. І ўсё ж брэх яго быў больш стрыманы, больш лагодны.
Але вось Біма не стала. Мабыць, сапраўды, злыя істоты жывуць менш. А яго аднагодак Барсік і сёння жыве, па-сабачы радуючыся жыццю. Яго гаспадары, прывыклыя мець на двары двух сабак, зноў узялі шчанючка з пароды невялічкіх сабак. А ўжо ж такі ласкавы, дружалюбны і міралюбівы гэты пёсік. Заўважыў, што ў нас няма сабакі, дык шэфствуе і над нашым дваром. Зрэдку брахане на каго чужога для прыліку. А так прыбяжыць на двор разоў 2-3 на дзень, упэўніцца, што ўсё ў парадку – і дадому.
З суседавага двара цяпер рэдка даносіцца брэх Барсіка і Тузіка (так назвалі малечу). Гаўкаюць, відаць, толькі ў самым неабходным выпадку: разумеюць дварнягі, што трэба ж неяк адрабляць за харч. А так – паглядзіш у акно і звычайна бачыш: Барсік на прывязі, Тузік падбягае да яго – і гуляюць, пакусваюцца, забаўляюцца, качаюцца. Весела!
Дык ці ж не так, як і ў нас, людзей: з кім павядзешся – ад таго і набярэшся?
Новости
- 17:10 Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
- 12:19 Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
- 10:59 Беларусь уходит в форель: старые рыбхозы в убытках, новые – в планах
- 16:00 Как всего несколько ложек мёда в день могут изменить ваше здоровье
- 14:30 Как быстро и легко остановить понос народными средствами!
- 22:44 Парень из Бреста после болезни в армии перенес онкологию и потерял глаз
- 09:20 Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
- 09:18 Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
- 17:33 Дельфины под Лиссабоном – как проходит морская прогулка и сколько стоит
- 15:24 Рыбалка в Атлантике у Лиссабона – как проходит тур и что можно поймать
Из рубрики
Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
В Лиссабоне иногда хочется сделать паузу в прогулках по улицам. Например, к вам приехали гости на пару дней, и нужно быстро показать им город. Или в поездке остался свободный вечер, который не хочется тратить на маршрут по уже привычному центру. В таких случаях прогулка по воде — хороший вариант. С реки Тежу видны главные места Лиссабона, а до Атлантики можно добраться быстро.
Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
Лиссабон часто представляют как город для лёгкого отдыха с солнцем, океанским воздухом, старыми трамваями, ужинами без спешки и прогулками по красивым улицам. Кажется, что здесь невозможно устать. Но у многих поездка быстро превращается в гонку по маршрутам, очередям и отметкам на карте.
Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
Мастер-класс по петискос в Лиссабоне – это формат, где за несколько часов можно не просто приготовить закуски, а понять, как в Португалии проходят настоящие посиделки за столом. Петискос – это небольшие закуски, чем-то похожие на тапас, но с местным характером. Их не едят «быстро перекусить» – их делят, обсуждают и растягивают удовольствие.
Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
Ткацкий ретрит в Лиссабоне – это формат, где за несколько дней можно полностью погрузиться в процесс и отвлечься от привычной суеты. Это несколько дней, когда можно притормозить и спокойно заняться тем, на что обычно не хватает времени. Ткачество здесь становится не задачей, а процессом – с разговорами, паузами и вниманием к деталям.