Сацыяльнае таксі даставіць – толькі папрасі

Я спадзявалася купіць мяхоў два зерня на зіму для сваіх курачак і індакачак. Калі ж угледзела, што на дзвюх машынах ёсць у продажы трыцікале (а гэта любімы корм маіх птушак) і яго імгненна раскупляюць, расхвалявалася: на веласіпедзе не давязу цяжкія мяхі на сваю залінейную вуліцу. Але вясковыя прадаўцы самі ж і падказалі: “Дык вунь непадалёку стаіць сацыяльнае таксі. На ім вам што хочаш давязуць”.

Я зноў сумелася: вось незадача, пенсійны білет з сабой на кірмаш не ўзяла. Але рашылася-такі, падышла да машыны і пацікавілася, ці магу спадзявацца на дастаўку груза дадому. Вадзіцель Уладзімір Яўсеня і загадчык аддзялення тэрміновага сацыяльнага абслугоўвання Ірына Кандратовіч амаль у адзін голас заверылі: “Дык ідзіце купляйце і павязём. Якраз едзем на вуліцу Някрасава”. Пакуль я падышла да машыны і разлічвалася за зерне, бус ужо падруліў бліжэй, вадзіцель калгаснай машыны занёс мяхі ў кузаў, а сацыяльныя работнікі ўдакладнілі мой дамашні адрас.

Толькі паспела прыехаць на веласіпедзе дамоў, як неўзабаве пад`ехала і сацыяльнае таксі. Уладзімір Канстанцінавіч занёс мяхі з зернем аж да летняй кухні, а Ірына Мікалаеўна папрасіла прад`явіць пашпарт і занесла мае дадзеныя ў ведамасць. За дастаўку я заплаціла 17 тысяч 300 рублёў  – у два разы менш, чым за дастаўку грузаў прадаўцамі прыватных магазінаў.

Было прыемна ад таго, што ўсё праходзіла ў ветлівай, добразычлівай атмасферы, і радасна на сэрцы, што ў жыцці ёсць на каго спадзявацца. Цяпер я ведаю, што магу пры неабходнасці пазваніць  (у будзённыя дні) па тэлефоне 6-40-44 і выклікаць на дапамогу грузавое сацыяльнае таксі.

Напрыканцы хачу шчыра падзякаваць сацыяльным службам раёна і горада за арганізацыю разумнай дапамогі пенсіянерам, інвалідам і нямоглым людзям.