Сацыяльнае таксі даставіць – толькі папрасі
Гэтай восенню ў нашым горадзе прайшлі ўжо два сельскагаспадарчыя кірмашы. Трэцяга кастрычніка і я з задавальненнем прайшлася па гандлёвым радзе, разгледзела ўсё і парадавалася вынікам працы хлебаробаў Ганцаўшчыны. Хапала ўсяго: прадаваліся бульба, капуста, яблыкі, морква, буракі, памідоры; можна было купіць мёд, маліну асенняга ўраджаю, розныя саджанцы пладовых дрэў і ягадных кустоў, шматгадовыя кветкі...
Я спадзявалася купіць мяхоў два зерня на зіму для сваіх курачак і індакачак. Калі ж угледзела, што на дзвюх машынах ёсць у продажы трыцікале (а гэта любімы корм маіх птушак) і яго імгненна раскупляюць, расхвалявалася: на веласіпедзе не давязу цяжкія мяхі на сваю залінейную вуліцу. Але вясковыя прадаўцы самі ж і падказалі: “Дык вунь непадалёку стаіць сацыяльнае таксі. На ім вам што хочаш давязуць”.
Я зноў сумелася: вось незадача, пенсійны білет з сабой на кірмаш не ўзяла. Але рашылася-такі, падышла да машыны і пацікавілася, ці магу спадзявацца на дастаўку груза дадому. Вадзіцель Уладзімір Яўсеня і загадчык аддзялення тэрміновага сацыяльнага абслугоўвання Ірына Кандратовіч амаль у адзін голас заверылі: “Дык ідзіце купляйце і павязём. Якраз едзем на вуліцу Някрасава”. Пакуль я падышла да машыны і разлічвалася за зерне, бус ужо падруліў бліжэй, вадзіцель калгаснай машыны занёс мяхі ў кузаў, а сацыяльныя работнікі ўдакладнілі мой дамашні адрас.
Толькі паспела прыехаць на веласіпедзе дамоў, як неўзабаве пад`ехала і сацыяльнае таксі. Уладзімір Канстанцінавіч занёс мяхі з зернем аж да летняй кухні, а Ірына Мікалаеўна папрасіла прад`явіць пашпарт і занесла мае дадзеныя ў ведамасць. За дастаўку я заплаціла 17 тысяч 300 рублёў – у два разы менш, чым за дастаўку грузаў прадаўцамі прыватных магазінаў.
Было прыемна ад таго, што ўсё праходзіла ў ветлівай, добразычлівай атмасферы, і радасна на сэрцы, што ў жыцці ёсць на каго спадзявацца. Цяпер я ведаю, што магу пры неабходнасці пазваніць (у будзённыя дні) па тэлефоне 6-40-44 і выклікаць на дапамогу грузавое сацыяльнае таксі.
Напрыканцы хачу шчыра падзякаваць сацыяльным службам раёна і горада за арганізацыю разумнай дапамогі пенсіянерам, інвалідам і нямоглым людзям.
Новости
- 17:10 Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
- 12:19 Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
- 10:59 Беларусь уходит в форель: старые рыбхозы в убытках, новые – в планах
- 16:00 Как всего несколько ложек мёда в день могут изменить ваше здоровье
- 14:30 Как быстро и легко остановить понос народными средствами!
- 22:44 Парень из Бреста после болезни в армии перенес онкологию и потерял глаз
- 09:20 Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
- 09:18 Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
- 17:33 Дельфины под Лиссабоном – как проходит морская прогулка и сколько стоит
- 15:24 Рыбалка в Атлантике у Лиссабона – как проходит тур и что можно поймать
Из рубрики
Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
В Лиссабоне иногда хочется сделать паузу в прогулках по улицам. Например, к вам приехали гости на пару дней, и нужно быстро показать им город. Или в поездке остался свободный вечер, который не хочется тратить на маршрут по уже привычному центру. В таких случаях прогулка по воде — хороший вариант. С реки Тежу видны главные места Лиссабона, а до Атлантики можно добраться быстро.
Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
Лиссабон часто представляют как город для лёгкого отдыха с солнцем, океанским воздухом, старыми трамваями, ужинами без спешки и прогулками по красивым улицам. Кажется, что здесь невозможно устать. Но у многих поездка быстро превращается в гонку по маршрутам, очередям и отметкам на карте.
Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
Мастер-класс по петискос в Лиссабоне – это формат, где за несколько часов можно не просто приготовить закуски, а понять, как в Португалии проходят настоящие посиделки за столом. Петискос – это небольшие закуски, чем-то похожие на тапас, но с местным характером. Их не едят «быстро перекусить» – их делят, обсуждают и растягивают удовольствие.
Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
Ткацкий ретрит в Лиссабоне – это формат, где за несколько дней можно полностью погрузиться в процесс и отвлечься от привычной суеты. Это несколько дней, когда можно притормозить и спокойно заняться тем, на что обычно не хватает времени. Ткачество здесь становится не задачей, а процессом – с разговорами, паузами и вниманием к деталям.