Стараста вёскі Раздзялавічы развеяў міф пра сваіх землякоў

“Не, нашы жыхары вельмі ветлівыя і прыязныя людзі! Можа, раней і былі гарачыя і скорыя на расправу, але цяпер мы ўжо гэта выкаранілі, – патлумачыў стараста. – У нас у вёсцы нават “злосных” п’яніц няма: калі хто і выпівае, дык паціху, дома: ніхто па вуліцам п’яным не боўтаецца, і ніхто іх не бачыць…”

Мікалай Шапялевіч працуе ў мясцовай школе настаўнікам працы і сацыяльным педагогам. Ён сказаў, што ведае пра ўсіх жыхароў вёсцы, хто чым “дыхае”. На думку Мікалая Міхайлавіча, стараста – як гаспадар у хаце: ён дбае, каб у вёсцы былі добрыя дарогі і ўсім хапіла агародаў, каб правясці святло людзям пад хату, дзе ім спальваць смецце і што рабіць з бадзяжнымі сабакамі.

З гэтымі і іншымі надзённымі праблемамі звяртаюцца да свайго “галавы” вяскоўцы. І ён па меры магчымасці стараецца дапамагчы.

“Лічу, што дробязных праблем у людзей не бывае, –  сказаў стараста. – Ка мне звяртаюцца людзі ў надзеі, што я дапамагу, і я не магу іх абмануць. Ёсць праблема – значыць, я бяру трубку і тэлефаную кіраўніцтву, і калі гэта магчыма – праблемы вырашаюцца…”

Ён кажа, што як добры гаспадар, стараста павінен бачыць ўсе непаладкі ў сваёй “хаце” – вёсцы: не толькі клапаціцца пра чысціню на яе вуліцах і старацца, каб людзям ўтульна жылося, а таксама немалаважна клапаціцца і пра прафілактыку сямейнага няшчасця.

“Калі дзесяць гадоў таму я пачаў працаваць сацыяльным педагогам, у нас  у вёсцы было пятнаццаць сямей, які былі  ў сацыяльна-небяспечным становішчы, то цяпер – ніводнай. Канешне, гэта праца не аднаго дня: трэба размаўляць з людзьмі, падштурхваць да добрых спраў. А калі кожнадзённа не рабіць гэтага, на месяц-другі закінуць дбаць пра сем’і, то можа і вылезці што-небудзь непрыемнае…”, – сказаў ён.

Як стараста вырашае людскія праблемы, чытайце ў друкаваным нумары “ГЧ” за 21 чэрвеня.