Жыхар г. Ганцавічы адпачыў у Еўропе i пазнаёмiўся з дзяўчынамi

Праглядваючы сайты розных турыстычных фipмаў з мэтай выбраць месца для адпачынку, я зацiкавіўся турам па знакамітых гарадах Еўропы. Усё ж гэта цікавей, чым ляжаць на пляжы ў Турцыі ці Егіпце. Пасля афармлення шэнгенскай візы засталося толькі чакаць дату ад`езду.

Дні праляцелі вельмі хутка. У вызначаны дзень я сеў у цягнік і праз некалькі гадзін быў у Мінску на месцы збору для адпраўкі ў падарожжа. Паступова пачалі збірацца турысты – у асноўным моладзь, але былі і людзі сталага ўзросту. З адной такой парай мне і давялося пазнаёміцца. Мужчына расказаў, што яны з жонкай даўно марылі пра такое падарожжа, але ўсё ніяк не атрымлівалася. Працавалі ўсё жыццё, дзяцей гадавалі. Так і праляцелі гады. А цяпер яны ўжо на пенсіі, дзеці даўно выраслі, раз`ехаліся хто куды, маюць свае сем`і, прыязджаюць з унукамі ў госці. Тым часам пад`ехаў наш аўтобус, і мы неўзабаве адправіліся ў дарогу.

Маім суседам па нумары ў гатэлі аказаўся Данііл, хлопец прыкладна майго ўзросту, які ў Баранавічах працуе юрыстам. З ім мы адразу пасябравалі. Было прыемна глядзець праз акно на начны Мінск: горад вельмі прыгожы і ні ў чым не ўступае еўрапейскім гарадам. Наперадзе нас чакаў прыпынак у польскім гатэлі. Прыбыўшы на месца, мы адпачылі і працягнулі вечар у кампаніі маладых людзей з нашай групы. Пасля прайшліся па мясцовых крамах. Цэны прыемна здзівілі. У пераводзе на беларускія грошы тут усё каштавала амаль у два разы танней, чым у нас. Прагуляўшыся па горадзе, мы вярнуліся ў свой гатэль, бо раніцай ад’язджалі ужо ў Германію.

БЕРЛІН

Пасля прыездуў Берлін нас размясцілі ў гатэлі і далі некалькі гадзін на адпачынак. Далей была аглядная экскурсія па цікавых і гістарычных месцах горада. Давялося сваімі вачамі ўбачыць Рэйхстаг, гістарычныя Брандэнбургскія вароты, розныя мемарыялы і знакамітыя будынкі. Не ведаю, як у астатніх, але ў мяне гэтыя месцы асацыіраваліся з мінулай вайной. Нас пазнаёмілі і з сучаснымі раёнамі горада. Мы прайшліся па галоўнай плошчы, якая захапіла нас сваёй архітэктурай. Пабывалі на знакамітых вуліцах Берліна, у музеі, убачылі царкву Святой Ядвігі, грандыёзны Берлінскі сабор і шмат чаго іншага.

Калі гулялі па вуліцах горада, нас уразілі чысціня і парадак. Перамяшчацца па вуліцах Берліна прыйшлося на грамадскім транспарце. Каб праехаць некалькі кіламетраў, трэба было заплаціць некалькі еўра. Транспарт у іх сучасны і чысты, прыбывае без спазненняў. Амаль на кожным прыпынку вісяць шыльдачкі, дзе паказваецца расклад руху і колькі хвілін застаецца да прыбыцця. Прагуляўшыся па горадзе і зрабіўшы неабходныя пакупкі, мы зайшлі ў невялічкі бар. Ведаючы, што у Германіі самае якаснае піва, хлопцы захацелі прадэгуставаць яго.

Нас сустрэла жанчына, якая, нягледзячы на сталы ўзрост, не страціла сваёй прывабнасці. Мяне ўразіў яе пранізлівы чароўны позірк. Павітаўшыся з намі, яна шчыра ўсміхнулася. Паколькі я вывучаў нямецкую мову з пачатковых класаў, то мы пагутарылі з гаспадыняй бара. Яна расказала, што даўно марыла пра свой рэстаран, але вельмі высокія падаткі і цэны за арэнду доўгі час не давалі раскруціцца. Даведаўшыся, што мы з Беларусі, яна сказала, што дзед і бабуля яе мужа таксама родам з нашых краёў, але яны ўжо даўно памерлі. Заказаўшы па келіху піва, мы размясціліся за столікамі.

Трохі пасядзеўшы ў бары, мы падзякавалі гаспадыні за цёплы прыём, ветліва развіталіся і рушылі далей, бо нас чакаў начны пераезд у Парыж. Дарэчы, у кожным горадзе Еўропы пры размяшчэнні ў гасцініцы ці гатэлі прыходзілася плаціць турыстычны падатак – два -тры еўра за дзень.

ПАРЫЖ

Ах, Парыж, Парыж… Мы так хацелі хутчэй трапіць у гэты знакаміты горад! Размясціліся хутка. Экскурсія па Парыжы пачалася з агляду Трыумфальнай аркі, плошчы Згоды, сабора Нотр Дам дэ Пары і іншых знакамітых мясцін. Затым давялося ўбачыць Елісейскія палі, Люксембургскі палац, мост Аляксандра Трэцяга. Увогуле, у Парыжы было запланавана прабыць тры дні, таму астатак дня мы вырашылі адпачыць, бо вельмі стаміліся за дзень. Назаўтра была вельмі насычаная праграма.

Спачатку мы паехалі у Версальскі палац. Мне было асабліва цікава наведаць знакаміты Луўр, дзе было шмат экспанатаў. Так-так, гэта той самы Луўр, дзе знаходзіцца вядомая карціна «Мона Ліза» мастака Леанарда Да Вінчы. Дарэчы, гэта самы знакаміты музей свету. Далей мы адправіліся гуляць па Парыжы, фатаграфавацца. І вось тое, дзеля чаго варта з`ездзіць у Францыю, – Эйфелева вежа. Ёю можна любавацца бясконца. Вечарам, калі сонца зайшло і заззялі агні горада, Парыж прадстаў ва ўсёй сваёй красе і грацыёзнасці.

Мы пабывалі ў самых прыгожых месцах горада. Убачылі знакамітую арку, раскошныя сучасныя дамы і крамы, галерэі, музеі, плошчы і скульптуры. На наступны дзень, нягледзячы на натоўпы турыстаў, мы падняліся на самы апошні паверх знакамітай вежы Эйфеля і сталi сведкамi рамантычнага прызнання. Адзін хлопец стаў на калена перад дзяўчынай і прапанаваў ёй руку і сэрца. Ад нечаканасці дзяўчына ледзь не заплакала. Усе прысутныя пачалі пляскаць у далоні, віншаваць іх. Ах, як гэта было рамантычна!

БРУСЭЛЬ

У другой палове дня наша група адправілася ў Бельгію. Прыбыўшы туды, мы вырашылі не ехаць на экскурсію, а самастойна спланаваць свой час. Пагулялі па горадзе, набылі сабе сувеніры і розныя рэчы. Дабраліся да плошчы Гран-Плас, якая лічыцца сэрцам горада і самай прыгожай плошчай Еўропы.

Вечарам, шпацыруючы па плошчы горада, мы пазнаёміліся з вельмі прыгожымі дзяўчатамі. Мы даведаліся, што яны прыехалі сюды з Лондана, каб адпачыць і пагуляць. Яны закончылі ўніверсітэт і цяпер працуюць.

Дзяўчына, якую звалі Ганна-Марыя, расказала мне, што яе бацька вучоны, родам з поўначы Расіі, але яшчэ ў савецкі час прыехаў працаваць у Лондан, дзе ажаніўся і застаўся жыць назаўсёды. Другую дзяўчыну звалі Саскія. Яна размаўляла толькі на англійскай мове і расказала, што прыехала з Джамайкі. У яе бацькоў вялікая сям`я – сямёра дзяцей. Дзве яе старэйшыя сястры ўжо замужам. Бацькі – прадпрымальнікі, таму здолелі аплаціць вучобу Саскіі ў Англіі.

Мы запрасілі дзяўчат працягнуць знаёмства ў рэстаране, які размяшчаўся на пятым паверсе пад адкрытым небам. Час праляцеў весела і цікава. Мы пілі шампанскае, жартавалі, смяяліся. Гледзячы на Саскію, я падумаў: «Вось бы прывезці такую нявесту дадому. Цікава, што сказалі б бацькі? Напэўна, вельмі здзівіліся б». Пытаюся ў яе: «Саскія, паедзеш да нас у краіну?» А яна смяецца ў адказ. Прасядзелі мы амаль да раніцы. Вельмі ж не хацелася адпускаць іх. Нарэшце мы шчыра развіталіся, абмяняліся інстаграмамі і разышліся. Раніцай нас чакаў пераезд у Нідэрланды.

АМСТЭРДАМ

Горад нам вельмі спадабаўся – зусім не такі, як астатнія. У першыя хвіліны здавалася, нібы трапілі ў эпоху Сярэднявечча. Падчас экскурсіі па горадзе мы ўбачылі шмат чаго цікавага, пабывалі ў многіх яго славутых месцах. Асабліва запомніліся каналы горада. Ствараецца ўражанне, быццам увесь горад стаіць на вадзе. Для нас было нечаканасцю тое, што ў Амстэрдаме легальна можна купіць і нават дазволена курыць марыхуану, якая прадаецца ў спецыяльных шопен кафэ.

Мае знаёмыя адразу памкнуліся былі паспрабаваць цыгарэтку, але не зрабілі гэтага, бо заўтра нам трэба было ўжо вяртацца дадому. Даведаўшыся, што ў Амстэрдаме ёсць вуліца Чырвоных ліхтароў, дзе дзяўчаты лёгкіх паводзін аказваюць свае паслугі, мы з хлопцамі, парагатаўшы, паехалі туды на таксі. У гатэль мы вярнуліся пад раніцу жывыя і здаровыя. Мы ўжо сабраліся ў дарогу, але прыйшлося чакаць некалькіх турыстаў з нашай групы, бо ў адной пары на вуліцы ўкралі кашалёк з грашыма.

Нас папярэджвалі, што такія выпадкі здараюцца, таму грошы і другія каштоўныя рэчы трэба трымаць пры сабе. Не хацелася развітвацца з гэтымі месцамі, але час ляціць хутка. На зваротным шляху я пракручваў у галаве ўсё гэта незвычайнае падарожжа. Шмат чаго яно мне дало: новыя эмоцыі, веды, новыя знаёмствы – усяго і не пералічыш. Таму раю тым, хто не адважваецца падарожнічаць, – едзьце. Пакуль ёсць сродкі і магчымасць, не адкладвайце на потым. Хто ведае, як будзе складвацца лёс кожнага з нас.