Танцы і разборкі: як раней адпачывалі люсінцы

У некаторых хлопцаў з-за гэтага напружаны настрой і незадавальненне. Асабліва гэта відаць, калі сустракаюцца ў танцы пары двух вясковых аўтарытэтаў: Васіля Чорнага з вуліцы Адзёрскай і Аляксандра Рудога з Селцавой. Яны проста «ядуць» адзін аднаго вачыма.

Клуб невялікі, драўляны, а вёска даволі вялікая. Праўда, пагаворваюць, што будуць хутка будаваць новы клуб, але пакуль што нічога не робіцца. Трохі далей ад клуба на танцпляцоўцы пад адкрытым небам грае гармонік: тут танцуюць тыя, каму няма васямнаццаці год. Іх, канечне, дарослыя ў клуб не пускаюць: і так цесна, а час ужо позні.

Ды і не дзіва: пакуль людзі прыйшлі з сенакосу ды памыліся, павячэралі… А потым уся вёска глядзела двухсерыйныі індыйскі фільм «Кветка ў пыле».

Індыйскія фільмы ў тыя часы карысталіся вялікім поспехам у вяскоўцаў. Падлеткі без білетаў глядзелі фільм на дварэ праз незавешаныя вокны. Вёска ў гэты час пуставала, і яе ад злодзеяў вартавалі сабакі.

ТАНЦОРАЎ ЗАКІДАЛІ ЯЙКАМІ

На танцпляцоўцы, адкуль чуліся смех, жарты, раптам раздаюцца крыкі. Гэта 13-гадовы Язэп курыным яйкам пацэліў у слуп, электрычная лямпачка на якім асвятляла танцпляцоўку, і пырскі ад яго трапілі на дзяўчат і хлопцаў. Гэтыя яйкі падлетак знайшоў ў бульбе на агародзе ў бабкі Веры, калі залез туды, каб паласавацца малінамі, і сагнаў з гнязда курыцу.

Яек было дзесяць. Язэп парадаваўся знаходцы і панёс яйкі ў сельмаг, каб здаць іх і атрымаць грошы. Але на гэты раз яму не пашанцавала. Прадаўшчыца брала кожнае яйка ў руку і трэсла яго каля вуха, прыслухоўвалася, а потым сказала:

«Не прыму, яны ўсе ў цябе баўтуны».

Пасля такога расчаравання Язэп з гэтымі яйкамі прыхаваўся каля хлява дзеда Сяльвонавых і кідаў іх па чарзе ў танцораў. Праўда, пакуль што, акрамя слупа, яшчэ ні ў кога не пацэліў.

БОЙКА Ў КЛУБЕ

А ў клубе пачалася сварка паміж Чорным і Рудым. Прычынай паслужыла тое, што Рудому падалося, нібы Чорны падчас танца спецыяльна штурхнуў яго дзяўчыну і не папрасіў за гэта прабачэння. Хлопцы схапілі адзін аднаго загрудкі, а іх сябры кінуліся на дапамогу.

Змоўкла музыка, і пачалася масавая бойка. Хлопцы разбіліся на пары і пачалі лупцаваць адзін аднаго. Дзяўчаты схаваліся за грубкай, некаторыя забеглі на сцэну, а самыя смелыя ўселіся на лаўкі ўздоўж сцен і назіралі за бойкай.

Недалёка ад сцэны, закачаўшы рукавы сваіх белых кашуль, баксіравалі чарнявы Анатоль і бялявы Міша, якім нядаўна споўнілася па 19 год і якія восенню збіраліся ісці ў армію. Хлопцы біліся па-сельску: наносілі ўдары зверху ўніз. Але ўсё ж у Анатоля пад правым вокам з`явіўся сіняк, а ў Мішы была разбіта ніжняя губа.

У нейкі момант Анатоль адступіў крок назад і спытаў:

«За каго б`ешся?»

«За Чорнага», – адказаў Міша.

«Дык і я за Чорнага», – з роспаччу прамовіў Анатоль.

Хлопцы спынілі бойку і пайшлі шукаць сабе сапернікаў.

ВАЛЬС ПАЛАНІЎ ТАНЦОРАЎ

А ў гэты час загадчык клуба Мазан уключыў магнітафон, і зноў палілася музыка. Бойка поўнасцю спынілася, дзяўчаты першымі пайшлі танцаваць. Хлопцы пайшлі на двор да Бэлкаў, дасталі з калодзежа вядро вады і сталі абмываць свае «раны».

У хуткім часе зноў усе танцавалі, быццам ніякай бойкі не было. Ды і не бяда: пройдзе час – і сінякі пад вачыма ды разбітыя губы зажывуць. А да ўсяго ж, хто ў маладосці не біўся за сваіх цудоўных дам? Апошнім, як звычайна, на танцах прагучаў вальс «На сопках Маньчжурыі», і ў хлопцаў поўнасцю прайшла злосць. Яны закружыліся са сваімі дзяўчатамі ў гэтым цудоўным вальсе. А музыка гучала ўсё мацней, забіраючы ў свой палон усіх прысутных.