У вас шукаюць паратунку, вам вераць

Люблю чытаць пісьмы вашых чытачоў, асабліва паважанай Ірыны Рудкоўскай – чалавека з вялікім сэрцам і душою. Ёй літаральна да ўсяго ёсць справа, адчуваецца яе вялікая любоў да Радзімы, да роднай мовы, да людзей беларускіх. А між тым, гэта заўсёды асэнсаваны погляд граматнага чалавека. Яшчэ яна – проста прыгожая жанчына ў свае 70! Хачу пажадаць ёй здароўя і поспехаў, каб ніколі не згасла ў ёй іскра хвалявання і нераўнадушша за наш край, прыроду, краявіды і, наогул, за нашу зямлю-карміцельку.

Падабаецца мне агляд навін у раёне і аповеды на розныя тэмы пад аўтарствам Юліі Матусевіч. Добра адчуваецца ўпэўненая рука майстра журналісцкай справы Ірыны Дамарацкай, цікавыя матэрыялы ў Святланы Малышкі. Радуе свежы погляд на ўсе падзеі карэспандэнта Мікіты Яраша.

Чытаю газету і ганаруся перамогай нашых самадзейных артыстаў, радуюся перамогам у спорце… Смуткую разам з іншымі і суперажываю родным і блізкім памерлых людзей, сярод якіх сустракаюцца знаёмыя і суседзі.

Вельмі добра, што праз газету можна атрымаць кансультацыю юрыста, даведацца пра надвор`е і курсы валют.

Маё пажаданне: праз газету добра было б даведвацца пра народныя святы і прысвяткі, прыкметы надвор`я, парады з жыцця нашых продкаў (напрыклад, калі трэба квасіць капусту і г.д.).

Хачу выказаць сваю думку наконт тых самых “тунеядцев”, некаторых з якіх можна смела назваць трутнямі. Ёсць, канешне, такія, якія ў сілу абставін не могуць працаваць, але ёсць і другія, якія не хочуць: не маючы належнай адукацыі, хочуць смачна есці, карыстацца тымі ж палёгкамі, што і тыя, хто адпрацаваў сумленна ўсё жыццё. Але ж хтосьці павінен зарабіць на жыццёвыя выгоды!

Канстытуцыя гарантуе ўсім аднолькавыя правы. Я разумею, што нельга дзяліць людзей на “белых” і “чорных” , але ж патрэбна ведаць сваё месца і ролю ў жыцці, і не толькі свае правы, але і абавязкі. Трэба любіць сваю Радзіму, ганарыцца ёю, імкнуцца зрабіць яе прыгажэйшай і лепшай, больш багатай і заможнай.

І няпраўда, што ва ўсім вінаваты сусветны крызіс, у многім ад нас саміх залежыць наш дабрабыт, умовы нашага жыцця. Трэба проста мець сумленне і вялікае жаданне жыць лепш, памятаючы рускую прыказку “Без труда не вытащишь и рыбку из пруда”. І што б ні гаварылі пра “другі час”, умовы другія – мы людзі і ў розных абставінах павінны імі заставацца.

Часта думаю: штосьці з намі не тое дзеецца – бацькі цураюцца сваіх дзетак, каб пражыць лягчэй, спакайней. А што было б, калі б нашы бацькі нас кінулі – дзе б мы былі сёння, такія разумныя і “продвинутые”? І зусім не магу прыняць душою тое, што нашы мілыя дзеткі больш клапоцяцца не аб тым, каб годна дагледзець і пахаваць сваіх бацькоў, – іх турбуе, ці тыя самыя бацькі ўсё падрыхтавалі да свайго апошняга часу. Выходзіць так: усё зрабіў, сабраў грошы, “вузялок на той свет”, некаторыя нават помнікі сабе прыдбалі. Чаго ж ужо далей жыць, усё ж зроблена – лажыся і памірай. А як жа тое самае сумленне, якое не дае потым ні спаць, ні жыць, і адчуванне віны, якое будзе з табою да канца жыцця?

Заўсёды абураюся адносінамі некаторых людзей да жывёл: коцікаў, сабачак і іншых братоў нашых меншых. Вельмі часта яны не па сваёй волі становяцца бяздомнымі, а зарабіць грошы, як гэта робім мы, людзі, на сябе і на патомства не могуць і не маюць ніякіх магчымасцей выжыць. Чаму ж людзі – гаспадары прыроды – не знаходзяць у сваёй душы шкадобы да тых мілых кошачак і сабачак, якія ў свой час ім абрыдлі і яны проста іх выкінулі. А жывёлінкі ж проста хочуць, як і мы, жыць, есці, разводзіць патомства і гадаваць яго. Няўжо ж людзі, цывілізаваныя асобы, якія выкідваюць у смецце кавалкі не толькі хлеба, выліваюць у адхожыя месцы суп, не могуць пакарміць тую жывую істоту, якую таксама стварыў Бог? Тады навошта нам, людзям, дадзены вышэйшы розум?

Хачу падзякаваць усяму калектыву газеты за змястоўную аб`ектыўную інфармацыю, а галоўнаму рэдактару Пятру Паўлавічу – за смелае, абгрунтаванае, з доляй іроніі бачанне розных жыццёвых праблем.

Вам тэлефануюць, вас просяць аб дапамозе, у вас шукаюць парады і паратунку – галоўнае, вам вераць.

Р.S.
Дзякуй маім “добрым-добрым”суседзям за тое, што я пазбавілася магчымасці падпісацца на “Ганцавіцкі час”: паштовая скрынка не гарантуе захавання выдання.