Мы расстаёмся часта з дарагімі нам людзьмі, часам надоўга, часам назаўсёды. Або адыходзяць яны ў свет іншы. Мы, вядома, успамінаем, помнім іх і без падарункаў. Але ж нейкая рэч будзе часцей напамінаць нам пра іх.
А падштурхнуў мяне на гэтыя думкі пра падарункі і падаруначкі звычайны драўляны малаточак для адбіўных.
З`явіўся ён у мяне, калі я, працуючы ў школе і будучы класным кіраўніком, наведала ўрок працы ў сваім класе. Майстравалі тады хлопчыкі гэтыя самыя малаточкі. І Міхаіл Пятровіч – настаўнік працоўнага выхавання – падарыў мне адзін з малаточкаў, зробленых вучнямі.
Шмат гадоў ляжаў ён у мяне. А ў апошнія часы я стала карыстацца ім. І заўважыла: часцей успамінаю і адышоўшага ў свет іншы 13 гадоў таму Міхаіла Пятровіча, і вучняў, і сваіх калег – жывых і памерлых – і школу наогул. Задумваюся над лёсам многіх з іх. Вось, аказваецца, якая магічная сіла ў гэтым самым звычайным малаточку!
А падарункі і падаруначкі могуць быць рознымі. Колькі ж успамінаў могуць пацягнуць яны за сабою! Як у таго І. Тургенева: «Нехотя вспомнишь и время былое, вспомнишь и лица, давно позабытые».
После преследования в Беларуси Марина Зелёная переехала в Грузию, где создала проекты поддержки для соотечественников.…
32 чалавекі выйшлі на свабоду. Для іх родных гэта галоўнае. Не тэрміны, не артыкулы, не…
Дар убеждения или гипноз? Об этом говорят люди, которые стали жертвами телефонных мошенников. Как же…
Мошенники по телефону никогда сразу не говорят о деньгах. Обычно разговор начинается издалека. Звонят якобы…
Ирине позвонили в конце рабочего дня, когда телефон и так не замолкал. За несколько часов…
В Лиссабоне иногда хочется сделать паузу в прогулках по улицам. Например, к вам приехали гости…
This website uses cookies.
Read More